Karre zei:
Enge gedachte.Karre zei:
)BlazeMusic zei:Ik 'zoek' over het algemeen al niet (ik laat het liever op mij afkomen). En daarbij: ik ga na volgend academiejaar in Nederland studeren voor onbeperkte tijd. Dus als ik een klein gokje mag wagen, dan denk ik dat ik mijn dagen gelukkig ga slijten met zo'n kaasflap
Klinkt inderdaad als een dubbele situatie...
Bah, ik herlees je post nu al een aantal keren en heb geen flauw idee wat te zeggen, buiten dat ik nu de neiging krijg om even een stevige knuffel te geven. Ik zou zelfs niet weten wat te doen in jouw situatie dus ik vind het heel knap hoe jij ermee omgaat. Komt daar eigenlijk pijn bij te kijken?
You! Back to the 'Department of Naughtiness and Mischief'!
BlazeMusic zei:En als het alleen bij vrienden is: ik zou er op zich nog mee kunnen leven. Als zij zich een compleet nieuw bestaan willen aanschaffen: iedereen is daar vrij in natuurlijk. En nieuwe vrienden zoeken is een optie. Maar als het op een partner aankomt... Ik zou niemand moeten hebben die thuiskomt, over zijn werk begint te zeveren voor uren aan een stuk, dan voor de tv kruipt en dan zo tesamen wil gaan slapen. Mijn tenen krullen bij die gedachte.
Ik zou een partner willen die ook nog een beetje de connectie met zijn innerlijk kind heeft behouden en zou kunnen lachen om dit soort zaken. Want dat is het soort persoon dat ik ben en zal blijven. Ik zoek iemand die een beetje kan 'matchen' met dat
Kort gezegd: mijn innerlijk kind ziet haar speelkameraadjes stuk voor stuk afsterven en da's soms een beetje pijnlijk om te zien. En soms denk ik dan dat het probleem bij mij ligt. Omdat ik niet mee 'volwassen' wil worden maar gewoon ouder worden en mijn verantwoordelijkheden aanpakken zonder de plezierige kant te verliezen. Kan me niet voorstellen dat ik mij ineens compleet anders zou gedragen...
Michster zei:Minderen ongetwijfeld(tenzij ge Simon Pegg uit The world's end zijt irl), maar tijd blijft er sowieso nog over. Tevens niet vergeten dat ge over de jaren ook nog andere mensen zult leren kennen.
Denken dat uw "sociaal-vrienden-leven" eindigt zodra uw eerste vrienden(halverwege hun 20'en) plannen beginnen te maken, is vaak dat ge nog een middelbare-school-mentaliteit hebt.
(ps: ik heb het natuurlijk niet specifiek op u of iemand in deze thread
Denken dat het volledig gedaan is, zeker niet. Maar het is wel realistisch (en vooral als ik kijk naar diegenen die al zover zitten) om te zeggen dat het toch wel een heel stuk kan minderen. .BlazeMusic zei:
Wel ja, dat bedoelde ik dus met mijn vraag.Preske zei:die tumors?
Hangt er vanaf. De tumors zelf doen geen pijn. Als er pijn is, komt het meestal omdat die tumors ergens op drukken, iets blokkeren of irritatie geven. Ik heb er hier enkele op mijn vingers, en daar heb ik geen last van, hooguit een beetje irritatie. Als ge er in knijpt doet het niet meer zeer dan dat ge gewoon in mijn vel zou knijpen.
Op mijn hoofd heb ik er eentje die pijn doet als ge er op drukt. Op de overgang van mijn schouderblad en borstkast heb ik er enkele die nogal snel jeuken, omdat daar mijn t-shirt altijd over schuurt. Ik heb er een in mijn bil die lastig doet omdat ge natuurlijk altijd op uw gat zit. Ik heb er geen enkele die pijn doet uit zich zelf. Denk zelfs niet dat het kan.
En dan was er nog die leuke die zich op een te delicate plaats bevond
Dit dus!Muscleduck zei:Ik heb er mij een 1 of 2 jaar geleden op mijn verjaardag bij 'neergelegd' dat ik nooit volwassen ga worden. 2 weken terug 28 geworden, maar die kleine van 12 gaat er toch nooit uit gaan. Mijn kameraden zijn gelukkig ook wel wat zo. Gisteren bij de voetbal stak enen ineens zijn Fellaini pruik in zijn broek er zo wat uit langs boven en de spriet. Iedereen lag gewoon in een deuk. Anderen zouden misschien eens zuchten en met hun ogen draaien. Bij ons is dat gelukkig niet zo
BlazeMusic zei:Wel ja, dat bedoelde ik dus met mijn vraag.
Ik bedoel... Ik kan mij inbeelden dat die situatie soms wat (veel) stress kan meebrengen. En zou dan eens dubbel zo erg zijn om 24/7 in pijn te zitten, dus dat vroeg ik mij even af
Karre zei:Hangt ook van persoon tot persoon af of er nog tijd over blijft. Van zodra er kinderen gepaard bij gaan met nog wat hobby's en dan ook nog het huishouden lijkt me dat toch maar vrij beperkt te worden daarbuiten. Combineren dus
Maar om de andere kant eens te belichten, vrienden die krampachtig tijd opeisen zijn ook maar ergerlijk
Preske zei:
Misschien heel domme vraag: Hebben ze eigenlijk een verklaring/gedacht hoe je aan al die tumors komt? Soms eens zo frustrerend als er absoluut geen verklaring voor is en je maar moet toekijken hoe het stelselmatig erger word Hou oud ben je eigenlijk? Als dat geen geheim is 
Sick` zei:Ouch
