Wel even bij zeggen: er zal wel eten op tafel staan moest ik vroeger thuiskomen, t is niet dat ik gewoon heel de dag spelletjes zou zitten bedenken ofzo :') Maar ja, zo'n kleine dingetjes zou ik wel willen verweven in mijn dagelijks leven.Yusifer zei:Kan me weinig dingen bedenken die plezanter zijn dan dat spelletje te doen bij thuiskomen.Als ik me daarmee kan matchen zullen er zeker nog veel kerels zijn die ook azo zijn.
Wel, zoiets zou ik dus ook willen, dat klinkt echt ZA-LIG!Zsazsa zei:
Gonzo zei:Uwe Mantel der Humor is precies serieus gekrompen in de was, hij bedekt nie zo heel veel
BlazeMusic zei:Wel, zoiets zou ik dus ook willen, dat klinkt echt ZA-LIG!
Je kiest nog altijd zelf jouw partner, niemand gaat je verplichten om samen te hokken met iemand die heelder dagen ligt te stinken in de zetel. Tip: huur eerst een appartement samen alvorens te kopen 
BlazeMusic zei:
), wel geen idee hoeveel mannen ook zo zijn. 
En dan na het eten samen ne co-op spelletje spelen op de PS3 of Mortal Kombat is één van m'n fantasieën. Yusifer zei:Ah, 'k vind het zelf niet erg om aan de kookplaat te staan (gelukkig maar, als alleenstaande heb je weinig keuze
Met zo'n nerf-gun gaan spelen is wel minder idealer in een appartement gezien alles in 2 richtingen is, een huis is dan idealer.
Hij mag ook niet te rap rijden op de autosnelweg als zij erbij zit. Basically mag hij niets doen wat leuk is. Topwijf.Oh ja, natuurlijk kan het. Maar ik ben er gewoon nog niet veel tegen gekomen die er effectief mee om konden (permanent of langere periodes). Inclusief mijn 'speciale' trekjes (bv. stofzuigen op het deuntje van de Imperial March en daarbij zo'n beetje spastische doch effectieve bewegingen maken met de stofzuiger, spontaan in musicals uitbarsten tijdens het koken, 101 lakentjes hebben in huis die ten allen tijde beschikbaar moeten zijn want ik wikkel mij graag in tijdens mood swings/verdriet/film kijken/examenperiodes/koud hebben/ iets zacht willen voelen, ...) Maar voor de rest neem ik wel al mijn verantwoordelijkheden serieus, studeer ik goed, kan ik serieus zijn als het nodig is,...Zsazsa zei:Dat kan Blaze, je klinkt precies of zoiets onmogelijk is
Maar zelfs de ex waarmee het perfect klikte trok af en toe zijn wenkbrauw eens op... Conclusie: de 'juiste' moet nog opdagen 
Omdat ik een vreemde afkeer voor West-Vlaanderen ontwikkeld heb sinds ik een jaar met een West-Vlaamse op kot heb gezeten (met maar 4 personen in dat huis) en er dus niet zou willen wonen. Dat was een hyper-religieuze die van die vreemde preken over god begon af te steken op de meest ongepaste momenten. Die had ook een zwaar accent en het meeste van de tijd begreep ik die niet en stond ik daar maar wat schaapachtig te knikken en ongemakkelijk te lachen.Yusifer zei:
En daar zijn discussies genoeg over geweest, eindeloos veel... Ik denk dat ik en de andere kotgenoten het gewoon mentaal hadden opgegeven na een tijdje en ze daarom maar gewoon lieten begaan. Zie! Silver lining, silver lining!!BlazeMusic zei:Net uw 'peter pan' ding gelezen. Kan mij daar deels in terug vinden. Ik denk dat ik al die verantwoordelijkheden wel aan kan, maar wil de connectie met mijn 'innerlijk kind' niet verliezen. De gedachte dat ik de komende 40 jaar stilletjes aan het plezier uit mijn leven zou laat zuigen en in een sleur terecht kom is een beetje angstaanjagend. Zelf heb ik dat wel deels in de hand, natuurlijk. Niet al te vroeg aan kinderen starten, af en toe een plezierige bezigheid voor mijzelf zoeken,...
Maar 't is mijn omgeving waar ik mij soms zorgen om maak. Ik heb al een vrij kleine groep vrienden, en elk jaar valt er daar wel eentje vanaf. Ineens zijn die afgestudeerd, gaan die samenwonen en dan hoor ik daar zo goed als niks meer van. Ook niet als ik zelf pogingen onderneem om het contact goed te houden. Ineens zijn dat 'volwassenen' die niet anders willen doen als praten over hun werk (en dat van hun partner), zeuren over de rekeningen die ze moeten betalen, het huis dat ze aan het verbouwen zijn... En ik snap dat wel. Nieuwe gebeurtenissen leveren nu eenmaal nieuwe discussies op en ik ben 1 en al oor als iemand zijn hart eens wil luchten of om te vragen of ik ze met iets kan helpen. Maar het lijkt alsof ze absoluut geen interesse meer hebben in het 'leventje' dat ze voordien hadden. Samen eens afspreken om een film te kijken, eens een pint gaan drinken, eens gewoon casual zeveren over het weekend,... Zit er allemaal niet meer in. Ineens is dat 'kinderlijk' en past dat niet meer bij de persoon die ze op dat moment zijn. En uiteindelijk wordt dat contact minder en worden het vreemden.
1 van die vrienden zei: "ach, het zou niet slecht zijn als gij ook eens volwassen wordt en wat realiteit opsnuift" (ik ben volwassen, gewoon op mijn eigen manier...)
't Is wel een patroon dat ik zie blijven terug komen, dus denk dat het probleem ook deels bij mijzelf ligt. Niet mee willen 'evolueren'. Maar ik zou het gewoon uitermate saai vinden om zo te worden denk ik. En ik denk dat ik op dat vlak niet ga veranderen.
Ik vind dat we dat vanaf nu het 'Peter-Pan-syndroom' moeten noemen...
BlazeMusic zei:
Mus86 zei:
Ik 'zoek' over het algemeen al niet (ik laat het liever op mij afkomen). En daarbij: ik ga na volgend academiejaar in Nederland studeren voor onbeperkte tijd. Dus als ik een klein gokje mag wagen, dan denk ik dat ik mijn dagen gelukkig ga slijten met zo'n kaasflapYusifer zei:Ja lap, bij deze alle west-vlamingen auto-rejected! (al praat ik niet zo erg west-vlaams zu
Klinkt inderdaad als een dubbele situatie...Preske zei:
You! Back to the 'Department of Naughtiness and Mischief'!Preske zei:ge kunt altijd eens experimenteren
