zarathustra zei:
Meh dat is nochtans mijn instelling. Wij willen die kinderen, dus wij zorgen er voor. Als dat wil zeggen dat we de eerste komende x jaar geen film kunnen gaan zien dan weten we op voorhand dat dat de prijs is. En ik zie niet waarom dat een probleem zou moeten zijn als dat op voorhand duidelijk afgesproken is.
Dectoru zei:
Met alle respect maar de sleutel tot een gelukkige relatie is anders bij iedere koppel. Zoals ik al reeds heb gezegd, zit ik heel graag met mijn vriendin thuis. Kinderthema is al meermaals besproken geweest en we zijn van mening dat we toch een aantal jaar thuis willen genieten van ons leven met onze kleine kinderen.
Zijt gelle nu niet een beetje aan het overdrijven? Ik dacht dat ge mij aant baiten waart trouwens Dectoru, daarmee dat ik mijne reply had verwijderd.
Ik ben absoluut van mening dat als ge kiest voor kinderen dat ge uw leven daaraan moet aanpassen i.p.v. ze op een ander te dumpen. Als ik rondkijk in mijn vriendenkring, ben ik daar zelfs nog het hardst in. Maar hoe jullie het hier schetsen gaan jullie dus
nooit gebruik maken van enige opvangmogelijkheid (met uitzondering van kinderopvang tijdens uwe werkdag). Ik hoop dat ge zelf wel weet dat dat een beetje een onrealistisch idee is.
Er werd hier nu vooral gefocused op ergens blijven slapen, maar het kan evengoed zijn dat ge overdag eens allebei ergens naartoe moet waar ge uw kind liever niet mee naartoe neemt
voor het comfort van het kind. Zolang ze nog heel klein zijn is dat allemaal geen probleem, ge hangt die aan u, ge pakt wat eten mee en ge zijt er mee weg. Als die wat ouder zijn slapen die niet meer zo gemakkelijk overal, zit ge met een buggy, willen die ook effectief kunnen spelen of eventueel rondlopen. Enfin, in mijn ogen kunt ge een kind dan vooral plezier doen met hem niet kost wat kost overal mee naartoe te sleuren.
En als ge het wel oké vindt dat uw kind overdag occasioneel wordt opgevangen, waarom zou dat dan ook 's nachts niet kunnen? Ik ben zelf absoluut genen uitgaander (integendeel, ik denk dat iedereen die mij kent mij zou beschrijven als een huismus). Dat neemt niet weg dat wij af en toe wel nekeer afspreken bij vrienden thuis. En ja, als dat past qua uur pak ik hem mee. Maar als ik daar zou moeten toekomen op het uur dat hij eigenlijk moet gaan slapen (wat trouwens 8 uur 's avonds is), en ik hem dus 's nachts uit zijn bed mee naar huis moet nemen dan realiseer ik mij dat noch wij, noch hij enig voordeel ondervind van per se mee te moeten komen. Ik haal hem liever niet uit zijn ritme en hij slaapt 's nachts toch door dus zelfs de oppas heeft er geen last van.
Ge kunt van mening zijn dat ge dan maar nooit meer bij kameraden gaat voor de komende x jaar (of dat het dan altijd bij u thuis moet zijn, maar ffkes serieus eh, uw kameraden gaan hunne verjaardag of housewarming niet bij u thuis komen doen). En ook nooit meer samen op restaurant gaat of naar de film gaat voor bv. den andere zijn verjaardag. Ik weet niet echt wie ge denkt dat daar gelukkiger van wordt?
Ik vind het persoonlijk wel belangrijk om af en toe nog eens iets met ons 2 te proberen te doen, kwestie dat we elkaar ook niet uit het oog verliezen. Zelfs al is dat maar voor een namiddagje (want ik probeer blijven slapen ook tot een minimum te beperken).
En ja, iets samen doen dat hoeft niet zonder kinderen te zijn, maar het is toch anders mét dan zonder kinderen en wij zijn ook niet enkel 'wij mét' (en ik hoop toch dat we meer dan dat kunnen blijven).