En dan kreeg ik nog de vraag waarom dat mijn ouders me niet steunen. Wel, ik blame hen ook omwille van de problemen die ik heb, ik schuif de schuld ook op hen af. Het gebrek aan een vaderfiguur, het hebben van meer aandacht over wie mijn voogd was, en niet over hoe ze hun kind opvoeden. Mooi voorbeeld, ik wou bvb. voetballen als kind zijnde, maar ik mocht niet omdat ik om de twee weekends naar mijn vader moest, maar de voetbalclub zou me de kans gegeven hebben om nieuwe mensen/kinderen te leren kennen, talenten te ontwikkelen, plezier op te doen. Mijn ouders hebben me bewust proberen binnen te houden in al die jaren, voortdurend, wellicht in de overtuiging dat hangjongeren ook niets bijdragen aan de maatschappij, maar nu ben ik een extreme huismus geworden. De heel beschermende, strenge maar ook vrij verwende opvoeding. Ik moest nooit bijdragen in het huishouden, maar ik mocht bijvoorbeeld ook niet uitgaan, of ik moest om acht uur naar boven tot ik 16/17 was zodat zij ook hun rust hadden. Al de invloed die mijn vader op mij had was, je kan wel zeggen, toxic/giftig. Ik moest altijd een halfuur douchen nadat ik terug kwam van mijn pa omdat hij stonk/vuil was (of het daar niet fris rook). Elk minimaal detail werd hard aangepakt, gebruikt. Nog een voorbeeld, ik ging niet graag naar mijn vader (ja natuurlijk, want hij was de reden waarom ik nooit vrije tijd activiteiten kon doen toen, en bij mijn pleegouders moest ik nooit uit mijn comfortzone gaan), en dus moest ik dan volgens mijn pleegma zeer onhandelbaar zijn zodat hij zou breken. Dan kwam ik terug thuis met verwondingen omdat ik hem effectief zo ver kreeg dat hij brak, werd er naar de huisarts gegaan, zodat die kon bewijzen dat mijn vader geen goede vader is of me mishandelt. Echt gewoon degoutant, hoe je als kind zo gebruikt wordt. Dan heb je nog van die advocaten (en echt van die goed advocaten die ingezet worden tegen hem, de vrouw van een bekende politicus), hoe ze me nooit bij mijn naam aanspraken omdat de naam die mijn pa en echte ma me hebben gegeven minderwaardig is. Enja mijn vader was ook niet perfect, lang in behandeling geweest voor agressie, had alcoholproblemen, en is op veel vlakken totaal anders dan ik. Weet je wel hoe hard dit alles al mijn ontwikkeling heeft geschaad, en dit nadat ik al te "dom" werd bevonden om naar de lagere school te gaan, zelfs naar bijzonder onderwijs. En dan zeggen ze, ja maar we hebben ons best gedaan. Ja, waarom stel je je dan kandidaat om een kind in huis te nemen. Ik had wellicht beter af geweest in een instelling of bij mijn echte mama die me fysiek sloeg, laat staan bij mijn pa, die ook helemaal niet perfect was (en intimiderend was), niet stabiel was, zelfmoordpogingen heeft gedaan op ongeveer de leeftijd die ik nu heb. Ik heb alles veel te laat beseft, en ik begrijp nu pas wat er vroeger is gebeurd, en wat er ethisch fout was.
Ik negeer hen ook hard. Ze bellen me soms, maar dan doe ik bewust extreem autistisch of ongeïnteresseerd zodat hen hen kwetst, omdat ik daar dan zin in heb. En in 80% van de gevallen, neem ik niet op. En snap je dan nu waarom ik dit alles gewoon letterlijk schluss een lijn wil onder trekken en gewoon dit volledig leventje een lijn door trek, en naar het buitenland ga, zonder laptop en dergelijke. Ik denk dat dat het beste is voor mij, maar ik weet niet hoe ik het moet aanpakken of hoe ik zeker kan zijn dat ik het daar 'overleef'. Dat houdt me dan weer tegen (het laatste stukje zelfbesef van de realiteit). Maar ik verlang echt naar het meer interessante weer/natuur/uitzicht/avontuur/het s'avonds buiten kunnen zitten (ganse dagen buiten) en die gemoedelijke sfeer, gewoon mensen waar het makkelijker is om tegen te praten, dan ons typische samenleving die je kan samenvatten door op een bus te zitten van de lijn. Misschien vinden mensen elkaar meer wanneer ze miserie hebben. Misschien worden we gewoon depressief wanneer we niets aan onze kop hebben, en storen we dan aan de chinese K3-grap, het vrouwonvriendelijke woord schaamlippen en piet snul die geen onderbroek aan heeft,
Ik hoop (voor jullie) dat jullie allemaal een geweldig toffe thuissituatie gehad hebben met twee liefdevolle ouders, maar echt, dan kan je je gewoon niet voorstellen in hoeverre twee grote afwijzingen zoals niet kunnen/mogen wonen bij je biologische ouders en op je 17de buiten gezet worden door je pleegouders je beïnvloeden door je hele verdere leven heen. Gooi dan nog eens dat autisme erbij, en je krijgt dan dit soort dingen.