Archief - kinderen krijgen anno 2017
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Avondland
Legacy Member
Ik kan me een leven voorstellen met en zonder kinderen. Op dit moment bevind ik me in een relatie die naar alle waarschijnlijkheid zal leiden naar de stichting van een gezin. Eraan beginnen zal ongetwijfeld angstaanjagend zijn, maar tegelijk ook een ongelofelijke ervaring en een existentiële breuk. Sinds ik een petekind heb en mijn vriendin een metekind zie ik het beter zitten een eigen kind te hebben. Ik ben absoluut niet verzot op kinderen, maar een bijna-eigen kind van je broer of schoonzus is toch iets bijzonders. Het belangrijkste voor mij is dat ik niet op automatische piloot begin te leven door mezelf weg te cijferen en ook waar mac-bc terecht voor waarschuwt: ingekapseld worden in een kleinburgerlijk conformisme. Vlamingen kunnen immers nogal snel verzuurd en enggeestig zijn. Ik heb zelf al veel kunnen zien van de wereld en daar kan ik mijzelf gelukkig voor prijzen. Het is een cliché dat het belangrijkste is dat je kinderen gelukkig zijn, maar ik hoop ze vooral een breed perspectief op de wereld en een sterke dosis nieuwsgierigheid mee te geven. Er is niets saaiers dan vanzelfsprekendheid.
Sylverscythe
Legacy Member
Avondland zei:
Volledig hiermee akkoord, buiten dan dat ik single ben. Evengoed de vrees voor wat jij goed beschrijft als kleinburgerlijk conformisme. Ik wil niet krampachtig het unieke sneeuwvlokje zijn (en ik volg daarin Zarathustra), maar ik schrik toch soms wel van de mentaliteit van sommige leeftijdsgenoten, die ik eerder zou verwachten bij mensen van 80+ (zoals die ResX poster hier, voor zover dat geen troll is). Dat is dan echt het idee van studeren>trouwen>huis kopen>kindjes>uitkijken naar het pensioen, met strikte leeftijdsgrenzen of je bent maar vreemd, en van alles wat vreemd is worden we achterdochtig. Dan krijg je als 30-jarige single de vraag of je misschien geen homo bent want ja je hebt toch nog geen vaste vriendin hé....
Pas op, mensen die dit stramien volgen (en als sommige dingen anders waren gelopen was ik er misschien bij), daar is niets verkeerd mee. Het gaat mij om de "there is no alternative" mentaliteit, gekoppeld met een complete desinteresse/afkeer voor alles wat niet onder de kerktoren is. En die vind je overal, niet enkel in Vlaanderen, vooral buiten de steden, waar mensen niet echt in contact komen met "de wereld".
In mijn vriendenkring van vroeger (dus uit een Vlaams dorp) hoor en zie ik zo'n dingen dan ook genoeg, dat zijn dan mensen die toen ze nog maar in de 20 waren al enkel op reis wilden naar een resort om in eender welk land biefstuk friet te eten, en dan uitspraken deden zoals "ja naar Turkije wil ik niet meer ze, die rare mannen en dat speciaal eten, eikes". Of als er in het dorp een trouwfeest is waar één van beide partners zwart was, en er dus een grote groep zwarten aan het feesten was, hun ogen niet konden geloven en bijna geschockeerd waren, om er twee weken later nog van te spreken alsof dit een of ander event was en tegen mij zeiden "ja maar gij werkt in Brussel, gij zijt dat gewoon". Zo wil ik dus nooit worden, en ik hoop dat als ik ooit kinderen krijg ze ook zo nooit zullen worden.
glashelder
Legacy Member
Dat is iets wat je zelf in de hand hebt hé. Ik ben allesbehalve zo'n troubadour die ineens voor een jaar naar Australië trekt of een half jaar in een tentje in Afrika gaat kamperen, maar mijn leven is toch ook bij alles net-niet-normaalSylverscythe zei:
Zo net nog afwijkend genoeg om mij niet gevangen te voelen, maar ook weer niet extreem dat ik het mijzelf erg moeilijk maak. Ik bewandel heel erg mijn eigen pad in het leven en ik vind dat wel oké zo. Ik geloof niet dat ik op mijn 45ste ineens een midlifecrisis ga hebben, misschien dat ik dan pas denk van "he he, nu even rustig normaal doen" Sylverscythe
Legacy Member
glashelder zei:Dat is iets wat je zelf in de hand hebt hé. Ik ben allesbehalve zo'n troubadour die ineens voor een jaar naar Australië trekt of een half jaar in een tentje in Afrika gaat kamperen, maar mijn leven is toch ook bij alles net-niet-normaal
Vrees was misschien wat sterk uitgedrukt, het was maar een bedenking. Voor mij is het ideaalbeeld gewoon een partner met een gelijkaardige mentaliteit, en kinderen of geen kinderen zien we dan wel (na een tijdje). Nu ik ben evengoed ook niet iemand die zo'n dingen doet zoals jij beschrijft, ik probeer gewoon een beetje een open geest te houden, en kom zo al eens in het buitenland terecht. Ik heb ook een internationale vriendenkring, van mensen die ik later heb leren kennen, en die zijn natuurlijk allemaal een stuk ruimdenkender (want het zijn zelf mensen die naar het buitenland zijn getrokken). Daartussen beginnen nu ook de eerste zwangerschappen, maar de kans lijkt mij een pak kleiner dat die plots terug naar huis zullen keren om onder hun eigen kerktoren te wonen en hun kinderen zo op te voeden
Dus er is nog hoop voor mij ook haha.Carrion
Legacy Member
glashelder zei:Dat is iets wat je zelf in de hand hebt hé. Ik ben allesbehalve zo'n troubadour die ineens voor een jaar naar Australië trekt of een half jaar in een tentje in Afrika gaat kamperen, maar mijn leven is toch ook bij alles net-niet-normaal
Net-niet-normaal is bij u ook wel een understatement van formaat eh
glashelder
Legacy Member
Ja, ik heb nu wel iemand gevonden die bijvoorbeeld op dat vlak heel erg klikt met mijSylverscythe zei:Vrees was misschien wat sterk uitgedrukt, het was maar een bedenking. Voor mij is het ideaalbeeld gewoon een partner met een gelijkaardige mentaliteit, en kinderen of geen kinderen zien we dan wel (na een tijdje). Nu ik ben evengoed ook niet iemand die zo'n dingen doet zoals jij beschrijft, ik probeer gewoon een beetje een open geest te houden, en kom zo al eens in het buitenland terecht. Ik heb ook een internationale vriendenkring, van mensen die ik later heb leren kennen, en die zijn natuurlijk allemaal een stuk ruimdenkender (want het zijn zelf mensen die naar het buitenland zijn getrokken). Daartussen beginnen nu ook de eerste zwangerschappen, maar de kans lijkt mij een pak kleiner dat die plots terug naar huis zullen keren om onder hun eigen kerktoren te wonen en hun kinderen zo op te voeden
Dat is wel belangrijk. Want als jij dan een vrouw tegenkomt met een, wat jullie noemen, typisch Vlaamse mentaliteit, dan komt dat toch niet goed denk ik. Maar ze zijn er wel hoor, de uitzonderingen Heh, ik vind dat dus wel meevallenCarrion zei:Net-niet-normaal is bij u ook wel een understatement van formaat eh
Als je vergelijkt met wat er allemaal mogelijk is in het leven... Ik heb vast werk, ik zit in een vaste (vrij monogame!) relatie, ik ga binnenkort verhuizen van een appartement in het stad naar een huis wat rustiger gelegen, ik heb een metekindje en ik ga gewoon om de twee weken gaan winkelen in de Colruyt. Dat klinkt allemaal dodelijk normaal. Ik zit niet in een tentje in Afrika, ben niet naar Hollywood getrokken om beroemd te worden, ik leef niet in een soort kraakpandcommune of zit niet bij de Hare Krishna's. Iedereen die mij tegenkomt op straat of mij enkel op professioneel vlak of maar vaag kent, heeft geen idee dat ik zo een niet-courante levensloop heb, of dat er wel wat hoeken af zijn bij mij Af en toe krijgen die wat stukjes of deeltjes te horen ("mijn ex was in pensioen") en dan denken die ook van huh. En ik vind dat wel prima zo. Zo net abnormaal genoeg om normaal te lijken maar eigenlijk wel heel vrij te staan in het leven en niet inzitten met "oh nee ik ben al x aantal jaar over tijd voor huisjeboompjebeestje!". Dat is ook nog maar sinds kort hoor, dat ik dat wel begin te appreciëren.TNTim
Legacy Member
Zonder auto moet je wel met het openbaar vervoer of met de fiets hé...mac-bc zei:
Zo abnormaal of atypisch is dat nu ook weer niet.
Loopbaanonderbreking is een mogelijkheid voor werknemers uit de publieke sector. In een andere post van vandaag, zeg je het volgende:mac-bc zei:
Ben je dan zelf in dat opvangnet gesprongen?mac-bc zei:
Laat me 1x gokken aub, het onderwijs?
zarathustra
Legacy Member
mac-bc zei:
Oh ik denk niet dat je een weirdo bent of zou moeten zijn, maar ik wil gewoon maar aangeven dat je binnen die grote groep 'normale vlamingen' valt. Ok je doet dingen die misschien maar 20-30% doet maar je doet ook hopen dingen die de grote meerderheid doet. Net zoals die mensen waar je toch zo graag op afgeeft ook allemaal wel iets zullen doen dat maar weinigen doen.
Probleem is dat je dit schrijft alsof mensen hun beslissingen nemen met als doel te conformeren aan de standaard. Maar misschien is het nuttig te beseffen dat bepaalde zaken de standaard zijn gewoon omdat de meeste mensen de zaken zo willen. Die standaard komt er niet vanzelf eh. En ik heb dat hier nog al eens gezegd in een discussie met u, maar je loopt hier maar 1 keer rond. Als wonen in een ruime woning, met een tuin, kinderen hebben, goed eten, etc de dingen zijn die mensen liefst doen.. dan lijkt het me heel dom om dat niet te doen. En zeg nu nog dat mensen 'angst hebben voor onzekerheid'.. ok dat is waarschijnlijk juist. Het is heel verstandig om onzekerheid te vermijden. Het is geen videogame eh, je kan niet gokken, een fout maken en uw laatste savegame herladen.
Ik heb inderdaad een sprong gedaan en het is relatief goed uitgedraaid, maar eerlijk gezegd had je het me 3 jaar terug gevraagd dan had ik zeker gezegd dat ik het niet opnieuw zou doen. En ik weet nog altijd niet of het extra de stress wel waard is, de toekomst zal het uitwijzen.
Dat stukje in het vet, moet dat er nu altijd bij? Dat neerkijken op? Maar soit..
Ik denk dat iedereen de kansen en opportuniteiten krijgt waar men zich voor openstelt. Dus als je graag in het dorp woont, met een goed buurt leven, etc dan zal je daar alle opportuniteiten voor krijgen las je daar gaat wonen en actief bent in het buurtleven. Wil je iets anders graag dan stel je je leven daar op in. Dus nee ik denk dat uw kansen en opportuniteiten niet een duikvlucht nemen. De aard van die kansen en opportuniteiten zal wel veranderen.
sandervdw
Legacy Member
Het grappige is dat ik volgens al de standaard normen volledig in het plaatje van de oerconservatieve Vlaming zou vallen:
* 29 jaar
* 9 jaar samen met vriendin die in de gemeente naast de gemeente waar ik opgegroeid ben, woonde)
* vrijstaand huis gebouwd in redelijk landelijk gebied
* 2 auto's voor de deur
* Vaste (goedbetaalde) job
* Werken op half uurtje rijden
* ...
Maar als ik het dan in perspectief bekijk:
1) Ik had mijn vriendin nog nooit gezien voordat we mekaar in Leuven hebben leren kennen. Had niks te maken met het feit dat we vlak bij elkaar zijn opgegroeid
2) Huis gebouwd omdat we de financiële middelen hadden om het te doen. Ik kies dan liever voor mijn huis ipv voor pakweg een ferrari.
3) Mijn carriëre is gewoon de job die ik heb willen doen sinds ik in aanraking kwam met het vakgebied. Kan me niet direct een job inbeelden waarbij ik gelukkiger zou zijn.
4) Mijn baas is zo vriendelijk geweest om een project in de buurt te zoeken
...
Dus ik kiés niet voor zo'n leven, maar ik val toevallig in het standaardpatroon. Maar ik wil (nu) geen kinderen, waardoor ik plots een héél ander leven ken hebben dan mensen met kinderen. Ik kan reizen wanneer en hoeveel ik wil, als ik iets wil kopen moet ik niet sparen, er is geen enkele reden om geld op te potten om als erfenis te dienen, ...
Maar dus, het is niet omdat iemand naar de "buitenwereld" toe lijkt alsof hij een saai leven heeft, dat het ook effectief zo is.
* 29 jaar
* 9 jaar samen met vriendin die in de gemeente naast de gemeente waar ik opgegroeid ben, woonde)
* vrijstaand huis gebouwd in redelijk landelijk gebied
* 2 auto's voor de deur
* Vaste (goedbetaalde) job
* Werken op half uurtje rijden
* ...
Maar als ik het dan in perspectief bekijk:
1) Ik had mijn vriendin nog nooit gezien voordat we mekaar in Leuven hebben leren kennen. Had niks te maken met het feit dat we vlak bij elkaar zijn opgegroeid
2) Huis gebouwd omdat we de financiële middelen hadden om het te doen. Ik kies dan liever voor mijn huis ipv voor pakweg een ferrari.
3) Mijn carriëre is gewoon de job die ik heb willen doen sinds ik in aanraking kwam met het vakgebied. Kan me niet direct een job inbeelden waarbij ik gelukkiger zou zijn.
4) Mijn baas is zo vriendelijk geweest om een project in de buurt te zoeken
...
Dus ik kiés niet voor zo'n leven, maar ik val toevallig in het standaardpatroon. Maar ik wil (nu) geen kinderen, waardoor ik plots een héél ander leven ken hebben dan mensen met kinderen. Ik kan reizen wanneer en hoeveel ik wil, als ik iets wil kopen moet ik niet sparen, er is geen enkele reden om geld op te potten om als erfenis te dienen, ...
Maar dus, het is niet omdat iemand naar de "buitenwereld" toe lijkt alsof hij een saai leven heeft, dat het ook effectief zo is.
ResX
Legacy Member
OMG ik ben ook juist tegen dat Vlaamse kerktorenmentaliteit. Ik durf zelfs zeggen dat ik meer van de wereld heb gezien dan jij. Ik hou van multi culti.Sylverscythe zei:Volledig hiermee akkoord, buiten dan dat ik single ben. Evengoed de vrees voor wat jij goed beschrijft als kleinburgerlijk conformisme. Ik wil niet krampachtig het unieke sneeuwvlokje zijn (en ik volg daarin Zarathustra), maar ik schrik toch soms wel van de mentaliteit van sommige leeftijdsgenoten, die ik eerder zou verwachten bij mensen van 80+ (zoals die ResX poster hier, voor zover dat geen troll is). Dat is dan echt het idee van studeren>trouwen>huis kopen>kindjes>uitkijken naar het pensioen, met strikte leeftijdsgrenzen of je bent maar vreemd, en van alles wat vreemd is worden we achterdochtig. Dan krijg je als 30-jarige single de vraag of je misschien geen homo bent want ja je hebt toch nog geen vaste vriendin hé....
Je leert iemand kennen tijdens het studeren. Je gaat samenwonen/trouwen...Er komen kinderen. Dat is niet gepland, je rolt daarin.
Kijk, zo ziet het leven eruit: geboren worden==>eten==>vrijen==>sterven. ER IS GEEN ALTERNATIEF. Of dat je nu een zwerver bent of een miljardair. Tis voor iedereen hetzelfde.
Ik heb een hekel aan de "oh kijk, nu al getrouwd, en nu gaan ze een groter huis en zo kopen, hoe kleingeestig en dorpsmentaliteit-achtig is dat allemaal" Terwijl trouwen/samenwonen en kinderen krijgen eigenlijk doodnormaal en standaard moeten zijn/blijven.
Ik woonde ook in een appartement in m'n single leven. Dan iemand leren kennen. 5 jaar later getrouwd. Met 2 was dat appartement al klein. Nu met een kleine nog kleiner, dus is het normaal dat je naar iets groters gaat. En omdat je denkt aan de kleine, wil je gaan voor een goede buurt met goede scholen en bla bla bla. Dus voor jullie is dat cliché omdat we een groter huis kopen op den buiten, maar voor mij is dat gewoon praktisch. Hier in antwerpen zijn er appartementen aan een grote steenweg. Singles gaan erop af gelijk vliegen op stront, niet denkende aan al dat uitlaatgas. Voor mij is dat een no go omdat ik niet wil dat m'n kind luchtwegeninfecties krijgt. Als je een kind hebt, krijg je een héél andere denkpatroon. Plots is de glimlach van de kleine 100000000x interessanter dan een roadtrip door de US. En omdat je op den buiten woont, is er gebrekkig openbaar vervoer==>dus auto kopen. Tzijn allemaal praktische en logische keuzes
mac-bc
Legacy Member
TNTim zei:Zonder auto moet je wel met het openbaar vervoer of met de fiets hé...
Zo abnormaal of atypisch is dat nu ook weer niet.
Ik was aan het nadenken over de zaken waar ik het meeste "kritiek" (lees: hoongelach) op krijg bij mijn conservatieve vrienden en daar is mijn lokale jobkeuze (om met de fiets te kunnen gaan), er eentje van. En toen schoot mij de overtreffende trap te binnen dat ik niet eens een auto bezit. Maar dat mocht inderdaad eigenlijk onder één puntje staan, klopt.
TNTim zei:Loopbaanonderbreking is een mogelijkheid voor werknemers uit de publieke sector. In een andere post van vandaag, zeg je het volgende:
Ben je dan zelf in dat opvangnet gesprongen?
Laat me 1x gokken aub, het onderwijs?
Haha, wees gerust, ik was mij gewoon niet bewust van het feit dat "loopbaanonderbreking" een officiële term was (die blijkbaar dus enkel in de publieke sector gebruikt wordt). Ik bedoel dus vrij letterlijk dat ik een "onderbreking" aan het voorbereiden ben van mijn "loopbaan" dus noemde ik dat "loopbaanonderbreking".
Ik zal in het vervolg opletten met de bewoording.Enfin, ik had er beter nooit op ingegaan want de discussie zou niet moeten draaien rond mijn persoontje en hoe hard ik wel niet afwijk van de Vlaamse norm. Daarvoor heb ik namelijk mijn conservatieve vrienden, die mij dat keer op keer duidelijk maken.
mac-bc
Legacy Member
zarathustra zei:
Gedeeltelijk akkoord.
Een standaard kan er gekomen zijn omdat het nu eenmaal de beste keuze is voor de meesten, zoals jij zegt. Maar wat jij lijkt te onderschatten is het feit dat mensen ook enorme kuddedieren zijn, die continu beïnvloed worden door hun omgeving en zich daaraan willen conformeren. Bepaalde standaarden kunnen dus ook een eigen leventje beginnen leiden, zonder dat iemand er eigenlijk nog over nadenkt.
Volgens jou ligt de waarheid dichter bij het eerste, volgens mij ligt de waarheid dichter bij het laatste.
Wat uw video-game betreft: een klein beetje risico in uw leven zal het alleen maar boeiender maken. We zijn als Westerse mens steeds risico-schuwer (ja, zelfs risico-averser) geworden dus de kans dat je te weinig risico neemt in uw leven is groter dan de kans dat je teveel risico neemt.
zarathustra zei:
Je kan toch niet ontkennen dat een "voorgeprogammeerd" leventje onder de kerktoren veel voorspelbaarder zal zijn dan wanneer je u openstelt voor andere plaatsen, andere mensen, andere jobs, ... Om het even abstract te maken: het is niet alsof uw dorp 1 "eenheid" aan kansen levert, en de rest van de wereld ook 1 "eenheid" aan kansen. Neen, als uw dorp 1 "eenheid" levert, dan biedt de rest van de wereld er miljoenen andere.
Btw: "leventje" hoeft niet per se verwijtend te zijn. Een leven onder de kerktoren is in veel opzichten kleiner dan een leven erbuiten. Uw sociale kring, uw verplaatsingsgebied, uw wereldbeeld, ... zijn doorgaans stukken kleiner onder de kerktoren dan die van een globetrotter. En iets wat kleiner is, daar mag je een verkleinwoordje van maken.
TriCore9
Legacy Member
Wat u beschrijft is wat conservatieve kinderachtige mensen op de wereld van het internet een "sneeuwvlokje" noemen. Mensen die hun eigen keuzes willen maken, mensen die niet volgens het opgedwongen sociaal gedrag willen leven, mensen die hun eigen leven en keuzes willen. In het kort: zij die geen meelopers zijn zonder persoonlijkheid. Dat noemen zij sneeuwvlokjes. Ik hoop dat die denigrerende term mijlenver van de reële wereld buiten het internet gescheiden blijft.
Sylverscythe zei:
Dat klinkt als zo een extreem ouderwetse denkwijze over Belgïe buiten de steden. Er zijn inderdaad nog een paar zeldzame dorpjes te vinden die figuurlijk in de jaren 1970 zijn blijven hangen, maar voor de rest klopt dat beeld niet. Zo een bewering is eerder aan zij die nooit buiten hun stad geweest zijn om te maken. Leven in een stad leert je maar een paar dingen: Iedereen op straat doet er niet aan toe. De mensen rondom u moet je totaal negeren om ruzie te vermeiden. Als er iets gigantisch gebeurd dan doe je plots alsof je met elkaar in zit. In een stad kom je gewoonweg met niets in contact buiten uw eigen bubbel.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.