Archief - Stoppen met gamen. Geen beter moment dan nu.

Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.

Jimz

Legacy Member
Vigilante zei:
Gamers zullen nooit toegeven dat ze verslaafd zijn en geen sociaal leven hebben.
Ik heb een supersociaal leven en ik ben verslaafd. geef ik gerust toe.
iedereen heeft een verslaving
gamen
op cafe gaan
aan uwen auto sleutelen
tv kijken
naaien/breien
postzegels verzamelen whatever.

een verslaving is een hobby wanneer word een hobby verkeerd als ge idd geen prioriteiten kunt stellen voor jezelf en je hobby / verslaving de overhand laat nemen over je leven.


Dat noemen ze zelfcontrole

Frigzy

Legacy Member
Het draait om veel meer dan karakter (je hersenen veranderen fysiek van overmatig gamen en karakter alleen is dan niet meer genoeg) en of games al dan niet sociaal zijn (ze zijn niet volwaardig sociaal).


De vraag is eigenlijk: Ben je de beste versie van jezelf die je kan zijn? Hoe ziet jouw versie van dat leven eruit?

In mijn geval was het overduidelijk dat mijn beste zelf gewoonweg geen tijd had voor games. Games verhinderen zelf-ontwikkeling en de beste ik gebruikt zijn tijd gewoon beter.


Je hebt maar 1 leven, en al zeker maar 1 jeugd. De vraag is wat je eruit wilt halen.


Ik weet dat ik nooit spijt ga hebben van te doen wat ik kan om mijn ideale zelf te zijn. Dat kan ik niet zeggen van een leven waarin ik telkens de teleurstellende redenering "ik zou dat ook kunnen als ik niet..." moet hanteren. Games zijn daar een grote oorzaak van geweest. Zeggen dat ik x of y zou kunnen worden of doen maar eigenlijk mijn tijd spendeer aan games, of daadwerkelijk x en y zijn en doen is een wereld van verschil. Als ik morgen zou sterven zou ik voldaan zijn, wetende dat ik ten volle heb geleefd. Als gamer zou ik mezelf niet kunnen vergeven dat ik er nooit echt heb uitgehaald wat erin zat.

Durf zelf die vragen eens te stellen. En ze voor jezelf eerlijk te beantwoorden.

Lt. KroftDünkel

Legacy Member
:unsure: zei:
IMO is gamen hedendaags niet echt een probleem. Het grote probleem is zoveel tijd doellos spenderen op het internet door constant tussen dezelfde websites te circuleren.

Smartphones zijn ook maar dikke kanker, maar dat is een andere kwestie


soit, duidelijk dat het een soort troll is, maar nog wel interessant onderwerp om over te discussiëren

Ik bied workshops aan om af te kicken van internetverslaving. Surf naar mijn site: www.stoppenmethetinternet.com en schrijf je in op de gratis nieuwsbrief [email protected] vol tipz 'n tricks.

mazonemayu

Legacy Member
Frigzy zei:
uHet draait om veel meer dan karakter (je hersenen veranderen fysiek van overmatig gamen en karakter alleen is dan niet meer genoeg) en of games al dan niet sociaal zijn (ze zijn niet volwaardig sociaal).


De vraag is eigenlijk: Ben je de beste versie van jezelf die je kan zijn? Hoe ziet jouw versie van dat leven eruit?

Das toch heel verschillend en persoonlijk, de dingen die ik vroeger voor mezelf zag in de toekomst, sta ik nu helemaal niet meer achter, moet ik dan blij zijn dat ik ze uiteindelijk niet helemaal verwezenlijkt heb, of juist niet?


Frigzy zei:
Je hebt maar 1 leven, en al zeker maar 1 jeugd. De vraag is wat je eruit wilt halen.


En als ons kat een koe was gaf ze melk...

het enige wat ik geleerd heb met ouder worden is dat je eigenlijk geen tijd hebt om spijt te hebben, want voor je t weet ben je oud en dood.
Gewoon er t beste van proberen maken, en elke dag dat je niet ziek bent of geen honger hebt, is een goede dag

Recipe4hate

Legacy Member
Jimz zei:
Ik heb een supersociaal leven en ik ben verslaafd. geef ik gerust toe.
iedereen heeft een verslaving
gamen
op cafe gaan
aan uwen auto sleutelen
tv kijken
naaien/breien
postzegels verzamelen whatever.

een verslaving is een hobby wanneer word een hobby verkeerd als ge idd geen prioriteiten kunt stellen voor jezelf en je hobby / verslaving de overhand laat nemen over je leven.


Dat noemen ze zelfcontrole

Sorry, maar niet iedereen heeft een verslaving.
Verslaving en hobby zijn 2 compleet verschillende zaken.

MaximumOfBass

Legacy Member
Frigzy zei:
De vraag is eigenlijk: Ben je de beste versie van jezelf die je kan zijn? Hoe ziet jouw versie van dat leven eruit?

Ik hoop niet dat jij hier een half jaar hebt over wakker gelegen want dan heb ik spontaan heel veel medelijden met u. Het leven dat je hebt is er gekomen door de beslissingen die je zelf gemaakt hebt, keuzes heb je altijd. Als ik nu terugkijk op mijn verleden kan ik alleen maar zeggen dat ik een zalige jeugd heb gehad. Dit ondanks jaren bissen op school, game verslavingen die mijn sociaal leven verstoorde en een verslaving aan roken. Als ik dat allemaal niet had gehad was ik ook niet geweest wie ik nu ben.

Ben ik het beste van mezelf? Waarschijnlijk niet, maar ik stel mij wel de vraag of het nodig is om zo prestatiegericht te leven? Dat is net zoals mensen die beweren dat het leven om zo veel mogelijk geld hebben draait. Ik ben gelukkig, in de beste versie van mezelf of niet, en dat is voor mij het belangrijkste wat er is.

Frigzy zei:
Je hebt maar 1 leven, en al zeker maar 1 jeugd. De vraag is wat je eruit wilt halen.

Ik ben nu 20 jaar, ik denk dat ik nu pas op een punt ben gekomen waarop ik dingen kan gaan doen die ik echt wil. Ik heb de vrijheid via een rijbewijs en ik ben meer onafhankelijk van mijn ouders om dingen te doen.

Ik vind persoonlijk dat je aan de hand van deze vragen, al zeker de eerste vraag, een enorm negatieve denkspiraal creëert.

mazonemayu

Legacy Member
20 jaar? Tenzij je vanaf uw jeugd al allerhande evil shit hebt meegemaakt, ben je eigenlijk nog maar juist een groot kind met zo goed als geen verantwoordelijkheden (zonder beledigend te willen zijn uiteraard :p).

Maar ik begrijp wat je wil zeggen, toen ik 20 jaar was had ik ook dat gevoel; bergen verzetten, dingen ontdekken, "écht" beginnen leven...

Post hier nog ns binnen 20 jaar :rofl:

Frigzy

Legacy Member
mazonemayu zei:
Das toch heel verschillend en persoonlijk, de dingen die ik vroeger voor mezelf zag in de toekomst, sta ik nu helemaal niet meer achter, moet ik dan blij zijn dat ik ze uiteindelijk niet helemaal verwezenlijkt heb, of juist niet?
De dingen die je vroeger wel of niet hebt gedaan vormen de basis van wie je nu bent. Ook ze niet doen kan een les zijn. Waar het uiteindelijk om draait is dat je accepteert waar je nu bent en daar mee de 100% mee aan de slag gaat. In die zin doet het er weinig toe hoe u verleden exact is verlopen.

mazonemayu zei:
En als ons kat een koe was gaf ze melk...
Ik heb de indruk dat veel mensen hier onderschatten hoe veel potentieel ze hebben en dat het aan hun is om dat te benutten. Meestal is de grootste hindernis je eigen excuus-mentaliteit om iets toch maar niet te doen of vol te houden.

mazonemayu zei:
het enige wat ik geleerd heb met ouder worden is dat je eigenlijk geen tijd hebt om spijt te hebben, want voor je t weet ben je oud en dood.
Gewoon er t beste van proberen maken, en elke dag dat je niet ziek bent of geen honger hebt, is een goede dag
Klopt. En het helpt dat je te weten dat je zelf mee in handen hebt hoeveel van die goeie dagen er nog komen. 4 uur per dag gamen zijn daar bv niet het beste recept voor. ;)

MaximumOfBass

Legacy Member
Frigzy zei:
Klopt. En het helpt dat je te weten dat je zelf mee in handen hebt hoeveel van die goeie dagen er nog komen. 4 uur per dag gamen zijn daar bv niet het beste recept voor. ;)

4u per dag is toch niet zo extreem veel? Zelfs al is dat bijna elke dag?
8u-17u werken/school -> 17-18u eten -> 18-20u sporten/extra werk/.. -> 20u-24u gamen?

Ofwel zit er bij nog veel meer naïviteit in mijn gedachtengang als ik zelf denk ..

Nahrtent

Legacy Member
't Is niet zo moeilijk eh, een dag telt 24 uur, pakt dat ge er daar 8 van slaapt, dan hebt ge 16 uur over voor al de rest, incl. werk, transport, ontspanning en sociaal contact, boodschappen. Dan vind ik 25% van uw dagelijkse tijd (niet eens uw vrije tijd!) besteden aan gamen toch vrij veel.

Niet dat ik dat afkeur, iedereen doet wat hij wil en ik ben zelf echt een groot kampioen in de discipline van de zinloze tijdsbesteding, maar het is wel veel tijd dat ge er in steekt dan en het is belangrijk u daar van bewust te zijn imo. :)

MaximumOfBass zei:
8u-17u werken/school -> 17-18u eten -> 18-20u sporten/extra werk/.. -> 20u-24u gamen.

Buiten uw uurtje eten zie ik nergens plaats voor sociaal contact, en dan bedoel ik niet op school/het werk. Bewust? (geen verwijt hoor)

Frigzy

Legacy Member
MaximumOfBass zei:
Ik vind persoonlijk dat je aan de hand van deze vragen, al zeker de eerste vraag, een enorm negatieve denkspiraal creëert.
Ik begrijp waarom je die negatieve denkspiraal aanhaalt. Je kunt die vragen bezien als een manier om jezelf een schuldgevoel aan te praten. Maar dat hoeft niet de manier te zijn waarop je die vragen bekijkt.

Het is eigenlijk een tweestrijd tussen comfort en groei. Als je onderbewust eigenlijk verlangt om te groeien, maar je in de praktijk niet bereid bent om daar comfort voor op te geven, kan dit een onaangename denkoefening zijn. Maar deze vragen zijn dan enkel een reminder aan de realiteit die je eigenlijk al kent, maar waar je gewoonlijk niet bij stilstaat. Het probleem zit hem in het feit dat deze realiteit vroeg of laat toch naar boven komt. Met of zonder deze vragen. En meestal op een nog veel minder aangename manier.

Het is beter om hier vroeger dan later bij stil te staan. De comfortzone zal er nog altijd zijn als je oud bent. De kracht en vitaliteit om te groeien niet zozeer.



Ik heb trouwens een gelijkaardige jeugd gehad waar ik geen seconde spijt van heb. Maar als ik me afvroeg of ik naar de toekomst toe even beperkt wou zijn in mijn groei en zelfvertrouwen, dan schreeuwde mijn hele zijn "Nee!". Er is te veel in het leven om me in de comfortzone op te sluiten.

Frigzy

Legacy Member
4 uur gamen is veel als je een doel of ambitie hebt waarvoor die tijd belangrijk is.

Het grote probleem van gamen is dat het je toelaat te vergeten dat je die doelen of ambities ook echt hebt.
Tegelijkertijd creëert het een krachtige comfortzone die het je heel moeilijk maakt om je ervoor in te zetten, als je het al beseft.

MaximumOfBass

Legacy Member
Frigzy zei:
Het is eigenlijk een tweestrijd tussen comfort en groei. Als je onderbewust eigenlijk verlangt om te groeien, maar je in de praktijk niet bereid bent om daar comfort voor op te geven, kan dit een onaangename denkoefening zijn.

Ik denk dat als je onderbewust zijn verlangt om te groeien, je zelf toch beseft dat je daar dingen voor moet opofferen? En opofferen staat toch niet altijd rechtstreeks gelijk aan het inleveren van comfort? Ik zie dat opofferen eerder iets als de ene vorm van comfort inleveren door een andere vorm van comfort?

Een klein vb. Toen ik veel bezig was met gamen was dat voor mij comfort, thuis komen na een schooldag en dan beginnen met gamen. Op een bepaald moment had ik iets van, er moet iets veranderen (zoals jij aangeeft, je wilt meer bereiken). Ik heb dan mijn comfort van elke dag niks doen en gamen voor een deel vervangen met het beginnen te sporten, voetbal op dat moment. Maar na een week of 2 was die wekelijkse training voor mij ook comfort en haalde ik daar ook voldoening uit, al dan niet meer. Dus in feite heb ik het een deel van het ene ingeruild voor iets anders, waardoor ik er meer heb uitgehaald en niks heb moeten inboeten aan comfort.

Dus in die zin snap ik niet wat dat te maken heeft met comfort, groei, zelfvertrouwen of iets anders relevant is aan dit. Het is eerder een negatieve of onaangename denkoefening als je er gewoon niets aan wilt doen en zelfmedelijden hebt. Een switch om te veranderen, is in mijn mening, toch vrij snel gemaakt, niet?

Frigzy

Legacy Member
MaximumOfBass zei:
Dus in die zin snap ik niet wat dat te maken heeft met comfort, groei, zelfvertrouwen of iets anders relevant is aan dit. Het is eerder een negatieve of onaangename denkoefening als je er gewoon niets aan wilt doen en zelfmedelijden hebt. Een switch om te veranderen, is in mijn mening, toch vrij snel gemaakt, niet?
Zoals je in je voorbeeld zegt: je hebt eerst aan comfort moeten inboeten om dan op een andere manier dat comfort terug te winnen. In werkelijkheid is je comfortzone uitgebreid. Je hebt de comfortzone tijdelijk verlaten en dat volgehouden tot de comfortzone zich tot daar heeft gestrekt. De andere optie is dat je opgeeft en terug naar je oorsprongelijke comfortzone teruggaat.

Het feit dat je hebt volgehouden EN nu een grotere comfortzone hebt (niet enkel gamen maar ook voetballen) zorgt voor meer zelfvertrouwen. Je bent naar een persoon gegroeid die zich goed voelt in meer verschillende omstandigheden.

Maar in dat voetballen zelf zal je ook weer je comfortzone moeten verlaten om ze te doen uitbreiden. Als je bijvoorbeeld niet kan koppen of omdat je een beetje schrik hebt van de bal kan je ofwel in je comfortzone blijven en gewoon niet in kopduel gaan, of je kan op training focussen op datgene waar je je niet comfortabel bij voelt, tot op het moment waarop je werkelijk kopduels aangaat en kan winnen.

Op die manier groei je als persoon en groeit je comfortzone. Dit geldt voor bijna alles in het leven, en telkens als je je comfortzone uitbreidt, breidt ook je zelfvertrouwen uit.


Ik ben zelf op het punt gekomen waarop ik gamen als een oude comfortzone beschouw waar ik altijd terug naartoe kan als ik dat zou willen. Het is gewoon zo dat ik het leven nu veel interessanter vindt op de rand van de comfortzone waar ik nog kan groeien en nieuwe dingen kan ervaren. Uitdagingen zijn een zegen waar ze vroeger iets waren waar ik tegenop keek. Mijn comfortzone was gigantisch veel kleiner en het kostte me veel meer moeite om eruit te gaan, deels omdat ik het helemaal niet gewoon was.

Uitdagingen aangaan en jezelf uit de comfortzone durven hijsen is trouwens een eigenschap die enorm aantrekkelijk en voordelig is. Het maakt je ook gelukkiger. Er zijn tal van studies rond gedaan die ik nu niet bij de hand heb, maar ze zijn mits enig opzoekwerk wel terug te vinden.

MaximumOfBass

Legacy Member
SinDweller zei:
Buiten uw uurtje eten zie ik nergens plaats voor sociaal contact, en dan bedoel ik niet op school/het werk. Bewust? (geen verwijt hoor)

Ik weet niet hoeveel behoefte iemand heeft in sociaal contact dus dat moet sowieso iedereen voor zichzelf uitmaken denk ik. Maar ik had in de avond een 2-tal uren vrij gehouden voor sport, extra werk of ... en ik denk dat je daar wel sociaal contact kan plaatsen als je niet voor je werk bezig bent.

Sporten kan je in groep doen, je kan eens iets gaan drinken (wat niet altijd uren hoeft te duren denk ik), tijdens het gamen kan je ook praten met mensen en dat kan voor bepaalde personen ook genoeg sociaal contact zijn, dat is niet aan mij om te oordelen denk ik. Verder heb je ook nog weekends waarin je met vrienden, familie, sportgenoten extra kan afspreken om meer sociaal contact te hebben. Vandaar dat ik voor sociaal contact niet echt een extra tijd heb vrij gemaakt.

had het niet als een verwijt opgenomen hoor!

Frigzy zei:
tekst weggelaten om de pagina niet te repetitief te maken

Ik ben mee met wat je wilt zeggen en begrijp nu ook wat je bedoelt. Ik denk ook dat het voor iedereen anders is in hoeverre die switch tussen die verschillende comfortzones wordt ervaren.

MikeHunt

Legacy Member
SinDweller zei:
't Is niet zo moeilijk eh, een dag telt 24 uur, pakt dat ge er daar 8 van slaapt, dan hebt ge 16 uur over voor al de rest, incl. werk, transport, ontspanning en sociaal contact, boodschappen. Dan vind ik 25% van uw dagelijkse tijd (niet eens uw vrije tijd!) besteden aan gamen toch vrij veel.

Niet dat ik dat afkeur, iedereen doet wat hij wil en ik ben zelf echt een groot kampioen in de discipline van de zinloze tijdsbesteding, maar het is wel veel tijd dat ge er in steekt dan en het is belangrijk u daar van bewust te zijn imo. :)



Buiten uw uurtje eten zie ik nergens plaats voor sociaal contact, en dan bedoel ik niet op school/het werk. Bewust? (geen verwijt hoor)

De meeste mensen doen sowieso niet veel anders dan elke dag 4 uur voor hun tv hangen, op een doordeweekse dag kan je ook niet elke avond bezig zijn met sociale activiteiten. Misschien tijdens je studentenjaren nog wel, maar als je ouder wordt zitten de meeste van die vrienden ook gewoon thuis met hun vrouw en kinderen en mag je al blij zijn als je ze in het weekend een paar uur ziet. En dan heb je dus een hobby nodig die je ook gewoon alleen kan doen, en dan is gamen nog steeds een betere optie dan tv kijken.

daray

Legacy Member
Frigzy zei:
Uitdagingen aangaan en jezelf uit de comfortzone durven hijsen is trouwens een eigenschap die enorm aantrekkelijk en voordelig is. Het maakt je ook gelukkiger. Er zijn tal van studies rond gedaan die ik nu niet bij de hand heb, maar ze zijn mits enig opzoekwerk wel terug te vinden.
Je hele leven elke dag enkel maar beter en beter willen presteren is ook niet gezond. Als je niet even kan/mag genieten van rust op gelijk welke manier,... waarom leef je dan? Wanneer doe je dan aan zelfreflectie?
Ik ga akkoord, je krijgt maar één leven. Maar de doelstellingen van iedere persoon en hun weg daarnaartoe verschillen. Er is geen goede of foute manier om te leven. Als mensen gelukkig zijn met hoe zij hun leven beleven, waarom zou dit volgens jou dan 'de foute manier' zijn enkel en alleen om er een videospel mee gemoeid is?
Net daarom dat in mijn ogen het belangrijk is dat je uzelf niet volledig kapot zit te werken.
Die constante drang naar prestatie is ook ongezond en brengt extra stress met zich mee. Voltijds werken, sporten, een gezin met X kinderen, sociaal leven, een huis met X kamers en een grote tuin, liefst een slee van een wagen, 3 keer per jaar op verlof, ...
Waarom denk je dat er zoveel depressies zijn.
Daar komt nog bij dat als je echt het allerbeste uit jezelf haalt, er een zeer grote kans is dat je niet de aller beste bent. Sterker nog, je kan op uw beste nog ver van de top zijn zonder deze ooit te kunnen bereiken. Hoe ga je met dit 'persoonlijke falen' dat niet te overkomen is dan omgaan?
Dat zolang je uw best doet dit zal beloond worden is ook niets meer dan een Hollywood mythe.
Veel hangt af van geluk, ongeacht uw beslissingen, studies en netwerk.


tl;dr:
Leef en laat leven.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Terug
Bovenaan