Archief - Wanneer papa/mama worden?
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Massis
Legacy Member
Poekie95 zei:
De groep 7+ jaar op de unief is ook maar een erg kleine groep he. Buiten geneeskunde ken ik eigenlijk geen enkele studie die >7 jaar duurt normaal gesproken. Los van zaken als architectuur waar je na je master nog minimaal 2 jaar stage loopt en ik die stage niet bij studeren tel , omdat ik meerdere architecten ken in die fase die al een huis hebben, getrouwd zijn of zelfs ook al zwanger...
Tha_nOn
Legacy Member
Massis zei:
kdenk dat ge die groep kunt aanvullen met de mensen met een academische carriere, daar ligt de gemiddelde leeftijd ook een pak hoger (eind 30 en beginnen aan kinderen is daar alleszins zeer normaal)
en kunt uiteraard zwanger worden als doctoraatsstudent of post-doc maar veel kiezen daar niet voor omwille van de onzekerheid
Cerv.Be
Legacy Member
Interessante discussie, maar ik denk dat velen hier hun eigen objectieve mening hebben. Mensen moeten dat ook voor zichzelf bepalen.
Zelf vind ik tussen 28 (ergens eind de 20, maakt niet zoveel uit) & 35 een goede leeftijd om aan kinderen te beginnen. Heb dan maar tussen 30 & 35 aangeduid omdat dit in mijn geval waarschijnlijk zo zal zijn. Ik word volgende maand 26 maar zowel mijn vriendin als ik zien het nog niet zitten om nu al het ouderschap aan te gaan, alhoewel ik het niet erg zou vinden moest er een 'accidentje' gebeuren.
Integendeel!
Als ik vooral op mijn werk rondkijk naar mensen van mijn leeftijd die al kinderen hebben dan weet ik nog des te meer dat ik wil wachten. Ik geniet graag nog een aantal jaren van mijn complete vrijheid.
Mijn vader was 40 toen ik geboren was. Top vader!
Het enigste wat ik ietwat jammer vindt is dat ik (in vergelijking met andere) sneller mijn vader zal kwijt zijn, en dat de kleinkinderen hun grootvader niet lang zullen kennen. Zeker al omdat ik ook niet snel aan kinderen ga beginnen/ben begonnen. Al is dat ook relatief, ik ken 3 vrienden waarvan 1 van hun ouders is overleden toen ze in de 40 waren (ziekte, ongeval, ...).. Ge weet toch nooit wat het leven brengt.
Zelf vind ik tussen 28 (ergens eind de 20, maakt niet zoveel uit) & 35 een goede leeftijd om aan kinderen te beginnen. Heb dan maar tussen 30 & 35 aangeduid omdat dit in mijn geval waarschijnlijk zo zal zijn. Ik word volgende maand 26 maar zowel mijn vriendin als ik zien het nog niet zitten om nu al het ouderschap aan te gaan, alhoewel ik het niet erg zou vinden moest er een 'accidentje' gebeuren.
Integendeel!Als ik vooral op mijn werk rondkijk naar mensen van mijn leeftijd die al kinderen hebben dan weet ik nog des te meer dat ik wil wachten. Ik geniet graag nog een aantal jaren van mijn complete vrijheid.
So what man? Denkt ge nu echt dat ge versleten zijt boven de 50? De kans is wel iets groter (aandoeningen & etc), daar ga ik niet over discussiëren.Massis zei:
Mijn vader was 40 toen ik geboren was. Top vader!
Het enigste wat ik ietwat jammer vindt is dat ik (in vergelijking met andere) sneller mijn vader zal kwijt zijn, en dat de kleinkinderen hun grootvader niet lang zullen kennen. Zeker al omdat ik ook niet snel aan kinderen ga beginnen/ben begonnen. Al is dat ook relatief, ik ken 3 vrienden waarvan 1 van hun ouders is overleden toen ze in de 40 waren (ziekte, ongeval, ...).. Ge weet toch nooit wat het leven brengt.
Bubba
Legacy Member
Op zich maakt het voor mij weinig uit, vooral de omstandigheden moeten er zijn. Voor mij persoonlijk wil dat zeggen: stabiele relatie, beide (vast) werk, een "thuis" hebben, ...
Als alles verloopt zoals het er nu naar uitziet dan zal dat voor mij binnen enkele jaren zijn en dan zal ik rond de 30 zijn.
Als alles verloopt zoals het er nu naar uitziet dan zal dat voor mij binnen enkele jaren zijn en dan zal ik rond de 30 zijn.
Zibro
Legacy Member
Ik was 35, mijn vrouw was 32.
Eerder waren we er nog niet klaar voor (als je dat al ooit kan zijn), en rond die leeftijd ben je meestal de wildste haren wel kwijt en heb je genoeg structuur, volwassenheid en zekerheid in je leven.
Die leeftijd was ook zowat het maximum voor me.
Alhoewel we nu nog steeds twijfelen over een tweede.
Ik merk ook op dat hoe ouder je wordt hoe minder belangrijk die leeftijd wordt.
En de uitspraak van jamaar dan ben je 51 wanneer je kind 16 is. Op 51 ben je zeker nog niet afgeschreven hoor, dan kan je (meestal) toch nog alles aan.
Die van ons is wel gekomen met de hulp van ICSI, maar of dat nu te maken had met de leeftijd of niet, wie zal het zeggen.
Eerder waren we er nog niet klaar voor (als je dat al ooit kan zijn), en rond die leeftijd ben je meestal de wildste haren wel kwijt en heb je genoeg structuur, volwassenheid en zekerheid in je leven.
Die leeftijd was ook zowat het maximum voor me.
Alhoewel we nu nog steeds twijfelen over een tweede.
Ik merk ook op dat hoe ouder je wordt hoe minder belangrijk die leeftijd wordt.
En de uitspraak van jamaar dan ben je 51 wanneer je kind 16 is. Op 51 ben je zeker nog niet afgeschreven hoor, dan kan je (meestal) toch nog alles aan.
Die van ons is wel gekomen met de hulp van ICSI, maar of dat nu te maken had met de leeftijd of niet, wie zal het zeggen.
Massis
Legacy Member
IceMaN.* zei:
Sterker nog: ik ben er vrij zeker van dat ik een hoop zaken niet meer of veel minder goed ga kunnen als ik de 50 voorbij ben. Met mijn rug/nek is dat meer een zekerheid dan een kans.
IceMaN.* zei:Mijn vader was 40 toen ik geboren was. Top vader!
Het enigste wat ik ietwat jammer vindt is dat ik (in vergelijking met andere) sneller mijn vader zal kwijt zijn, en dat de kleinkinderen hun grootvader niet lang zullen kennen. Zeker al omdat ik ook niet snel aan kinderen ga beginnen/ben begonnen. Al is dat ook relatief, ik ken 3 vrienden waarvan 1 van hun ouders is overleden toen ze in de 40 waren (ziekte, ongeval, ...).. Ge weet toch nooit wat het leven brengt.
Nog een reden om er wel vroeg aan te beginnen imho.
Zibro zei:
Dat is erg belangrijk, maar staat los van leeftijd volgens mij. Die structuur, volwassenheid en zekerheid hadden wij al toen mijn vrouw zwanger werd van onze zoon, en toen waren we net 24.
En wat verder ook handig meegenomen is: tegen dat er kleinkinderen komen - als dat er ooit komt - kan ik hopelijk ook nog een beetje mee...
AnthraX.PLayeR
Legacy Member
Wat voor plant was dat dan? Een krulvaren of een buxus?becca zei:
Even serieus, ik heb gestemd op 25-30. Als je verder studeert is het quasi onmogelijk om voor je
Ik ben ook van mening dat de leeftijd waarop je ouders wordt een weerspiegeling is van je sociale status. Zo zie ik bijvoorbeeld dat er het afgelopen jaar voor het eerst significant veel van mijn 'vrienden' (Facebook) ouders zijn geworden. Dit zijn echter allemaal ouders die in een andere sociale klasse vallen dan ikzelf. Denk ik dan
apzoeir
Legacy Member
Een ideale leeftijd bestaat volgens mij gewoon niet. Dit hangt ook gewoon van zoveel externe factoren af. Ik vind wel dat een koppel er zowel mentaal als financieel klaar voor moeten zijn, leeftijd speelt dan geen rol. En de ene persoon is ook de andere niet. Ik ben zelf 29 en heb een moeder van 50. Mijn beste vriendin is mijn leeftijd en heeft een moeder van 62. Die van haar is van geest anders veel jonger dan de mijne. Waarmee ik niet wil zeggen dat ik een slechte moeder heb, maar leeftijd is zeker niet alles. Het gaat ook om hoe jong men zich zelf voelt. Ik heb zelf nog geen kinderen (nog niet de juiste partner tegengekomen...) en vroeger wou ik graag jong mama worden, maar nu ben ik toch ook wel blij dat ik dit toen niet gedaan heb. Sta veel sterker in mijn schoenen dan 5 jaar geleden om de verantwoordelijkheid voor zo'n kindje aan te kunnen.
Massis
Legacy Member
AnthraX.PLayeR zei:Wat voor plant was dat dan? Een krulvaren of een buxus?
Even serieus, ik heb gestemd op 25-30. Als je verder studeert is het quasi onmogelijk om voor je 25e aan kinderen te beginnen. Ik ben afgestudeerd nu ik 25 ben en mijn vriendin studeert af als ze 24 is, beiden willen we eerst nog een roadtrip Verenigde Staten doen (we gaan er ooit misschien wonen), carrière maken en financieel onafhankelijk(er) zijn. Dus tegen de tijd dat we beiden 30 zijn zullen we misschien aan kinderen gaan denken.
Ik ben ook van mening dat de leeftijd waarop je ouders wordt een weerspiegeling is van je sociale status. Zo zie ik bijvoorbeeld dat er het afgelopen jaar voor het eerst significant veel van mijn 'vrienden' (Facebook) ouders zijn geworden. Dit zijn echter allemaal ouders die in een andere sociale klasse vallen dan ikzelf. Denk ik dan
Afstuderen op 25 is toch best laat? Een gewone bachelor = 3 jaar, een master erbij is normaal 4, soms 5 jaar.
Als je dus een normaal parcours aflegt voor een bachelor (zoals ik/mijn vrouw) ben je op 21 afgestudeerd en dus tegen je 25 al 4 jaar aan het werk...
Carrière maken zie ik persoonlijk los van kinderen. Ik heb dan ook niet de ambitie om 60+u per week te werken en om ergens een of andere hoge manager te worden. Doorgroeien in mijn job tot een senior functie met wat leidinggeven en een mooi loon (richting de 4-5k bruto + voordelen zeg maar) kan ik ook mét kinderen.
Financiëel onafhankelijk ben ik dan ook al vanaf mijn 21 (sinds ik afgestudeerd ben dus).
Wat dat reizen betreft had ik eigenlijk 2 keuzes (want ik wil wel nog een pak gaan reizen): thuis blijven wonen en niks sparen en mijn hele leven on hold zetten om te kunnen reizen. Dat was geen optie want zowel ik als mijn vrouw hadden weinig zin om thuis te blijven wonen, laat staan gewoon niet samen te gaan wonen na 2-3 jaar samen op kot.
De andere optie was gewoon beginnen met mijn leven, geld verdienen en over een paar jaar als ik een aantal x opslag achter de rug heb pas beginnen met reizen. Nadeel is dat ik nu reizen zoals Australië of de VS die ik graag nog wil doen een aantal jaar zal moeten uitstellen, maar in de tussentijd maak ik kleinere, kortere reizen binnen Europa, waar ook nog genoeg te doen is dat ik nog wil zien (Ierland, Schotland, Portugal, Scandinavië, ...).
Nuja, had ik mijn vrouw niet leren kennen in het hoger onderwijs, dan is de kans groot dat ik ook eerst thuisgewoond had en al mijn geld opgemaakt had aan wereldreizen. Maar zo is het niet gelopen.
En ik denk dat daar nog het meeste vanaf hangt: wanneer heb je je partner leren kennen. Iemand die zijn partner pas op 26 leert kennen zal het waarschijnlijk erg vreemd vinden dat mensen al <25 kinderen hebben...
AnthraX.PLayeR
Legacy Member
In Nederland duurt een bachelortraject standaard 4 jaar. Als je daarna een mastertraject doorloopt kan dat inderdaad variëren van 1 tot 4 jaar extra, in mijn geval nominaal 2 jaar. Ik ben op mijn 18e van de middelbare school gegaan, ik was 24 toen ik klaar was met mijn scriptie. Maar je hebt gelijk, ik had eigenlijk iets van 22 jaar moeten typen en niet 25 jaar. Aangepast bij deze.Massis zei:
Matt.
Legacy Member
Tha_nOn zei:
Onzekerheid, onzekerheid. Als doctoraatsstudent hebt ge zekerheid voor x aantal jaar, in de privé is dat niet altijd het geval. Als post-doc meestal minder zekerheid maar met die kwalificaties op zak kunt ge meestal wel snel elders aan de bak. Ge verdient ook zeer goed als doctoraatsstudent/postdoc...
Een koppel doctoraatsstudenten hier. De enige reden dat ik het niet zie gebeuren voor ik de 30 gepasseerd ben is dat mijn vriendin haar doctoraat afwerkt rond haar 28 jaar, en eens haar doctoraat af is begint de drukste periode voor mij (laatste jaar/jarenhalf doctoraat). Om dan uw ouderschapsverlofrechten te krijgen moet ge weer een jaar werken bij uw nieuwe werkgever...
De reden dat mensen die een academische carrière beogen pas laat kinderen krijgen is dat de competitite zeer hard is en - draai of keer het hoe je wilt - kinderen veel tijd vergen en dat minder tijd over laat voor de job. Ik zou niet durven stellen dat dat voor high level jobs in de privé anders is.
Tha_nOn
Legacy Member
Matt. zei:
-_- onzekerheid, omdat ge na die 4 jaar (of 3 jaar, of 2*3 jaar) ge wel weer geld moet zien te vinden, of een functie
en als ge mobiel zijt gaat ge dat zeker vinden, maar niet idereen wil naar het buitenland verhuizen met kleine kindjes
en als ge echt grote academische ambities hebt, wordt jong kinderen krijgen echt wel een beetje als vreemd aanzien (vooral voor vrouwen dan eh)
daarnaast is er ook gewoon een andere mentaliteit imo, het is echt wel nog een beetje voortgezette studententijd
en tkan misschien wel verschillen van vakgebied tot vakgebied, maar das mijn ervaring daarmee (maar blijkbaar is die minderwaardig/niet juist :') )
edit: en uiteindelijk zegt ge toch gewoon hetzelfde als mij ze, onzekerheid gaat niet enkel over financiën (en zeker niet op financiën nu op dit moment, kinderen krijgen is nooit een probleem, opvoeden is iets anders)
Matt.
Legacy Member
Tha_nOn zei:
Voel u niet aangevallen, ik ga niet akkoord en begin mijn discussie, daar dienen fora voor. Overtuig mij van uw mening, ik probeer u te overtuigen van de mijne. Hoewel ik al deels akkoord ben: Als je echt in de academische wereld wil blijven, dan is het inderdaad "vreemd" want de competitie is zeer sterk. (Maar zoals ik al zei: dat is voor niet-academische high level jobs wellicht niet anders.) Ik ken aan de andere kant genoeg post-docs met kinderen, maar of ze verdere ambities hebben binnen de academische wereld, dat weet ik niet.
Het merendeel blijft echter niet in de academische wereld. Misschien dat het voor de alfa wetenschappen anders is (toegegeven, ik ken erg weinig mens in die situatie), maar met een doctoraat in de beta/gamma wetenschappen moet ge alleszins niet vrezen dat ge geen werk zult vinden, op voorwaarde dat je toch op zijn minst binnen België mobiel bent. Als je niet bereid bent zo mobiel te zijn, dan moet je denk ik vrede nemen met een job die niet aansluit bij uw doctoraat, je weet dat de kans om een dergelijke job te vinden op 5km van uw deur miniem is als je begint aan je doctoraat.
Dus ja, ik denk dat iemand met (zicht op) een doctoraat niet moet vrezen voor werkzekerheid mits enige flexibiliteit... Ik zal mij toch meer op mijn gemak voelen om een kind te krijgen als 30-jarige met doctoraat zonder job dan als ik een 30-jarige - ik zeg maar wat - metaalarbeider mét een job zou zijn.
Tha_nOn
Legacy Member
Matt. zei:
daar ligt het verschil dan waarschijnlijk, enkel binnen België mobiel zijn daar trekt ge het niet mee of ge moet al veel geluk hebben/eigen fondsen kunnen verwerven en dan zit ge weer met de hoge competiviteit waar ge moeilijker mee mee kunt als ge een gezin hebt
(persoonlijk denk ik ook dat kinderen hebben u uw onderzoek en al de stress dat het met zich meebrengt laat relativeren
, het is allemaal bijlange niet baanbrekend eh)Oldskooler
Legacy Member
Kinderen hebben.
Ik zie er velen die zeggen dat ze blij zijn met hun kinderen.
Maar immers zijn ze echtgescheiden, is hun hoogtepunt het weekend/de week dat ze geen kinderen hebben en dus kunnen gaan fuiven, en jaarlijks een reis waarbij is afgesproken dat ze de kinderen op een ander kunnen dumpen.
De kinderen zullen 5 mama's/papa's gekend hebben.
Kinderen hebben, zo gaat dat tegenwoordig.
Ik zie er velen die zeggen dat ze blij zijn met hun kinderen.
Maar immers zijn ze echtgescheiden, is hun hoogtepunt het weekend/de week dat ze geen kinderen hebben en dus kunnen gaan fuiven, en jaarlijks een reis waarbij is afgesproken dat ze de kinderen op een ander kunnen dumpen.
De kinderen zullen 5 mama's/papa's gekend hebben.
Kinderen hebben, zo gaat dat tegenwoordig.
wiseguy444
Legacy Member
Ik was 27 bij mijn dochter en 29 bij mijn zoon.
Ik zie hier hoge leeftijden rond de oren vliegen om aan kinderen te beginnen
maar ik denk niet dat een 18 of 20 jarige zijn vader/moeder al wil afgeven door te sterven van ouderdom.
En als ik er 55 a 60 ben zit ik op mijn gemak in plaats van mijne 16 jarige 's nachts te moeten gaan afhalen op een fuif omdat hij zich onderkotst heeft van zattigheid.
Ik zie hier hoge leeftijden rond de oren vliegen om aan kinderen te beginnen
maar ik denk niet dat een 18 of 20 jarige zijn vader/moeder al wil afgeven door te sterven van ouderdom.
En als ik er 55 a 60 ben zit ik op mijn gemak in plaats van mijne 16 jarige 's nachts te moeten gaan afhalen op een fuif omdat hij zich onderkotst heeft van zattigheid.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.