Ik zie dat er twee grote kampen zijn (oudere leeftijd vs jongere leeftijd, met de grens ertussen op 30 jaar) en dat men weinig begrip voor elkaars argumenten kan opbrengen.
Ik vraag me af of het niet deels te maken heeft met de omgeving waar men zelf opgegroeid is?
Zelf heb ik van kindsaf aan nooit iets tekort gekomen en heb ik alle kansen gekregen voor persoonlijke ontwikkeling, zowel op sportief als academisch vlak. Ik heb er wel ook altijd voor moeten werken (niet in de zin van geld dan, maar discipline opbrengen voor studie en sport), ik heb niets "gekregen" behalve een omgeving waarin ik die kansen kon ontplooien (wat, en ik besef dat, ook wel een luxe is). Maar m'n ouders hebben er nooit een boterham minder door moeten eten. Zij hebben gewacht tot ze het financieel goed hadden met eigen huis (na hoger onderwijs, ruim in de 30) alvorens ze aan mij begonnen
. In hun omgeving was dat ook perfect aanvaardbaar, de meesten deden dat.
Zelf ben ik ook op weg om exact hetzelfde pad te bewandelen. De risico's op geboortedefecten nav de vader zijn ook op oudere leeftijd niet erg groot, en wegen niet op tegen het risico om een kind te moeten laten opgroeien in omstandigheden waarin het minder kansen zou krijgen.
Ik ben dus ook een voorstander van het principe dat het kind in de pyramide pas komt als de lagere niveaus vervuld zijn (stabiel gezin, financieel geen zorgen, huisvesting, etc).
Zij die een andere mening toegedaan zijn (waarvoor ik ook al enkele goede verantwoordingen gelezen heb), hebben zij thuis dan ook ongeveer dezelfde situatie gekend? Ervaren jullie sociale druk om er vroeger aan te beginnen.
Ik zou de lijn nog even kunnen doortrekken en eventueel stellen dat dit ook een reden is waarom het sociale status van ouder op kind wordt doorgegeven, maar ik wacht toch verdere reacties af alvorens een te overhaaste conclusie te trekken.
