Dit had ik nooit verwacht. Zo een goede en nette thread over dit onderwerp op een gamers-forum!!
In NL is na bekend worden van meer menselijke trekjes (internet, tv/radio programma's) bekend dat 1 op de 6 in bovengemiddelde mate (sociale-) angst heeft. Ook het aantal weigeraars van 'happy pillen' bij huisarts/psychiater neemt af.
Idem voor toename van bijv. vit. D complex e.d.
Ik ben hiervoor bij een psycholoog (15 jaar ervaring in ziekenhuis als cgt gezondheidszorg psycholoog, zieken, stervenden, ze leerde EMDR, cognitief e.d. bij, mag nu zelf andere psychologen opleiden...) en als ik het goed snap heb je grofweg angsten die van fysiek naar mentaal gaan en andersom.
Voorbeeld: gezond, niet angstig type krijgt auto ongeluk, dan vage klachten, klachten houden aan, mentaal kan het dan ook mank gaan lopen.
Voorbeeld 2 : een gezonde vechtsporter die veel buiten is, goed eet, veel beweegt, krijgt door thuissituatie, werk, relatie, crimineel bezig zijn etc. toch mentale problemen, tot zelfmoord gedachten aan toe. Gevolg kan zijn dat het lichaam 'blokkades' op gaat werpen uit protest. Nekklachten, maag, misselijk, tot benen die 'op slot gaan' aan toe.
En er zijn er die van jongs af aan beide hebben, niet zelden wegen heftig gepest worden.
Uit mijn dagboek:
din. 23:45 uur 22-10-2013
Dit zit ik bang/boos/verdrietig op de pc te typen na een plotse nek aanval.. tijdens het spelen van een leuke ontspannende game (strategie, handel) waarbij je relaxt kan denken en klikken, dus geen racen of schieten spanning.
(E.e.a. misschien indirect ivm verhalen ouder fictievia en gedrag hier van fictievia zelf, metacommunicatie met 113online en sensoor..., blaffie die HARD blafferig was vandaag)
Mijn lichaam ging vanzelf een beetje voor en achter bewegen en heelkort er op net nek aanval, naar :
1 hoofd en
2 lichaam
gehad.
het is dan alsof ‘kabouters’(niet letterlijk uiteraard) in mijn nek de besturing van/tussen hoofd <–> lichaam kapen.
ik voel mijn nek, soort prikkels/electro, maar ben wel bij en bewust. O.a. dit maakte ik mee de laatste keren met fictievia op plekken, met name buitenshuis, op fiets, met blaffie lopen en bootje of bijv. bij familie, winkels.
Bijv. met het 2012/2013 oud en nieuw jaar. Iets wat mij sowieso zwaar valt, qua geluiden.
Maar ‘mee doen’ en dan wel mp3 speler met veel volume, helpt. Echter voorheen was lichaam niet overprikkelt en overruled.
Ik had toen die knieholte toestand, beide knieholten-spanning effect.
Wilde uit de wind aansteek-lont aankrijgen, zittend, leunend tegen hek, ging niet, en onderwijl fictievia steeds heftiger gillen en bevelen –> was dus ook met gevolg... knieholte meer op slot, meer nek <-> hoofd prikkels,
spanning etc enz... meer schreeuwen omdat ik niet opstond. sta op Sta op Sta Op, STA Op, STA OP, STA OP !!! OPSTAAN , NUUUU !!! STEL JE NIET AAN, DOE NORMAAALLL.......
Mensen stonden raar te kijken, niemand die wat deed.
Sindsdien riepen minstens 5 mensen (wat ben ik “blij” met de uitkomst dat tegen je zin bewegen ongezond is, iets dat ik zelf al zo ervaarde/aanvoelde) ga naar buiten, uit je hok (niet echt helpende, de veilige plek ‘een hok’ noemen....) en frisse lucht. sensoor een 113online idem. Mensen ik heb dat gedaan, het hielp niet. Niet zelden gingen de gedachten dan juist wat versnellingen hoger.
Even niet meer aub. Mart die even hier was uit hongarije waar ze nu wonen, hier komen ze om uitkering e.d. te regelen, zei het ook al.
Echter zie dan ook de zelfmoorden onder sporters, toch wel het bewijs dat beweging geen heilig middel is als andere spanningen te vaak- zo niet bijna dagelijks winnen.
Heb gisteren tuin en gangpad achter huis geveegd, de dennenaalden van de grond, de biobak in.
Dat ging. Zo klein zo weinig, en toch iets, en iets meer dan niets.
Veel->niets (bijv. lopen en gedachten die los komen, tegenwerken) werkt andersom.
Als kind, tiener, tot in mijn 30e, was ik vaker/langer/intensiever buiten dan anderen. Een deel er van, zeker de laatste 5 jaar, met fictievia en hond. 5 jaar gedoe, intens, dat is geen kattepis.
’Mindere broeders’ hadden al eerder ingestort, vermoed ik.
Als we de rampen folders moeten geloven is binnenlucht veiliger dan wat buiten fijnstoffend ronddwarrelt.
Mart laatst ook : “ga toch naar buiten’. Alsof buiten, gewoon, buiten, ex-natuur in nederland, dit lege leven, maar wel vol negatieve prikkels kan balanceren, terwijl de laatste loodjes en redenen tot “angst en paniek” daar plaatsvonden, steed meer en korter op elkaar. Ik heb geen lol in mijn rc hobby meer, die mag niet in bos en sportpark. Lopen ga ik juist van denken en dan komen de knieholte ‘sloten’. Fietsen is enige wat ik wil en soms kan/doe(!) als er niet te veel wind is en vliegtuigen / te warm is.
Maar goed, het gaat me niet om de buitenlucht, dat is in deze geen wonder middel, HELAAS!
In mijn kamer is het net zo koel als buiten, raam wijd open, wind er pal in. Dat is niet uniek, HELAAS geeft het geen ‘garantie’ op voldoende uren slaap en ‘blijer’ wakker worden.
En die buitenlucht tocht hier binnen toch wel in huis, die van-buiten-lucht, zeker met de 4 tochtkieren en of / een raam open is er voldoende.
Als ik gespannen ben, nek last heb (afgezien van vliegtuig/storm en dus oren ‘pijn’
dan wil ik de controle behouden, geen risico nemen waardoor angst of onzekerheid kan groeien.
Weer een eventuele nek <-> hoofd of bijv. nek –> lichaam bewegingen aanval is dan zeer demotiverende.
Dat trekt niet even in 1 a 3 dagen weg..
Tot nog toe als het wel ging, alleen fietsen/auto rijden bijv. , dan was ik blij, dan wist ik dat ik voel dat ik het kan en de spanning voldoende laag is om kennelijk de nekklacht niet dermate te laten ‘doen wat ie kan’, dat het ook niet gebeurt. Of als het wel een beetje gebeurt, zoals laatst in de auto i.v.m. de vele schelle lichten, dat ik het ook dan red.
Ik kon/kan andere mensen vaak uit verdriet/paniek/angst halen denk ik omdat ik er verder in gezeten heb dan zij. Bewust of onbewust helpt dat mee.
Zelf heb ik victivia , ben niet alleen, maar relaxt is anders. Slaap al weer 20 jaar alleen. Vaak zo eenzaam. Verdrietig.
Spreek ik dan wel eens verdriet of bijv. angst uit, volgt er wel eens : onzin, stel je niet, ga naar buiten, aan reacties....
Is er niets : ga naar huisarts. Is er wel wat (nek bijv.) : kan een huisarts niets mee.(victivia ’s ‘kennis en weten’ is immers alles overtreffende)
Bottomline: paniek/angst omdat nek ineens fysiek de boel op spanning gooit. Kan dat , deels-, door gedachten komen? of manier van zitten? kan allemaal, maar pas er na slaat de twijfel toe, en dus angst/paniek. Dan gedachten, verdriet besef, gemis aan zo veel gewone dingen enz.
Wat dan ‘rest’ (bijna altijd aanwezig) is een eenzaam, alleen, verdrietig, diep bedroefd, veelal geleefd-leven waarbij ik helaas vaak zat het Bijbelse ‘en geen mens zal tot een ander diens voordeel regeren (medische fouten e.d.) of: zelfs de hoogste op aarde, die lager is dan de laagste in de Hemel kan diens eigen schreden niet eens recht richten..
Door de spanning en ondanks diazepamum heb ik nu bijv. trillende benen, ik beweeg mijn nek bewust zodat spanning zich niet in een bepaalde ‘hoek’ vast zet’, maar ik probeer het los te houden i.v.m. evenwicht gevoel, trillende benen sturen met lopen, e.d.
Nu gaan liggen is bijv. eng en kan wederom een nek aanval doen ontstaan, zo weet ik, bijv. door ineens andere lichaamshouding en onderlinge spierpsanning groepen/evenwicht e.d. weet-ik-veel.
Er zal vast ooit blijken dat mensen helemaal niet ‘even rustig moeten gaan zitten’(of liggen) als hun lichaam kennelijk ineens moet bewegen, energie kwijt moet.
Hoewel, ik zag wel eens in films dat hulpverleners inderdaad zeggen “laat het komen, laat het gaan, gebruik de boksbal, gooi het er uit.”
Iets ‘anders’, misschien wel deel van oorzaak, ook vandaag weer dingen opgevangen i.v.m. fictievia vroeger en nu ‘qua rare dingen’.
Gisteren heeft ze een collega ‘verboden’ haar telefoon mee de sauna in te nemen en nog wat doe as i say not as i do dingetjes. Idem qua adviezen richting haar moeder ivm vader en tehuis e.d...
Ook de “makkelijke”(o.a. ga naar buiten), tegengestelde(!), late, onvolledige antwoorden van 3 online mail hulp diensten helpen niet meer.
Soms ben ik helemaal relatief rustig, komt er na 1 a 3 weken zo een reactie over mijn situatie. Boomerang effect. Je gooit ellende weg, maar het komt ook op enig moment terug.
Vandaag mocht ik kiezen wat we aten (meestal eten we wat zij wil = spaghetti, pasta, bami..) en dan het geijkte nonsens en dus irritatie roepje: “lekker, dit hebben wel al zo lang! niet gegeten!” ze rekent kennelijk in minuten of zo.. Dan nog 2 a 5 maal omdraaien en dwingend vragen ‘lekker he!?’ (nou zus of zo, nou dit, nee, ... gevaarlijke antwoorden..)
Vandaag(22-10-2013) mocht ik kiezen wat we aten als ze terug kwam uit artis met zus, zou ze dan meenemen. Ik vond het laat worden, ik werd niet gebeld.
Of thais of chinees leek me wel wat.
Ineens was ze er dus weer, ze waren op terugweg in amsterdam noord bij een slager geweest. Ik kreeg de keuze uit gehakt ballen en stokbrood of pasta zakjes gevuld met vlees met carbonara saus.
Ze heeft de hele week nog vrij. Tegen het eind ben ik opper dan op vermoed ik. De pillen strip zal wel ongebruikt(geen sex) op gaan weer, da’s dan meer dan een half jaar.
(Op 1 heel teleurstellende keer na waar ze 12 maal mijn wensen omzette naar wat en hoe zij wilde...)
En dan komen de, op andere manieren, zware dagen, vrijdag ‘familie gesprek, vader, moeder en victivia ’ op tehuis waar haar vader ter observatie is, en naar ziekenhuis met haar vader. Dan is ze half 8 al op weg, ziekenhuis is pas om 13:30 uur.
Zondagavond is ze , zij die vaak herhaalt : die nooit wat leuks heeft, nooit wat doet en nergens komt, met jongste loopclub oudere van 58 of zo naar folk-concert.
Maandag weer werken.
Morgen is ze naar massage, willy, 2 uur lang (knap dat die lui dat zo lang kunnen)
daarna 17:30-22:00 uur heeft ze wederom nooit iets te doen op de kerstmarkt (ja nu al!) in overvecht-beemster aldus de agenda.
Daar dat niet bestaat vermoed ik op 2 plekken, de beemster en in overvecht.
Het is alsof ik hier thuis, in victivia s huis (geen reactie nog steeds op waarom mijn naam niet meer op acceptgiro staat van woningbouw) ben als eunuch, een man die geen sex behoeft, die zijn ‘kop moet houden’, geschamperd wordt, verbale boksbal is om frustraties op af te blèren,
of als : hoor mij aan, ik ben zo grappig, dit schreef ik op facebook, of op... of zei ik tegen die en die,
of als ruzie klankbord : ruzie zoeken/maken en zich groter voelen door een ander te kleineren hoe ongelijk ze ook heeft.
of als : help me, ontspan me, leg me uit hoe/waarom... enz etc.
Toen ze mij ‘als prijs won’ in een flat vol lekkere mokkels, mede door een 5 gulden biljet te laten vallen achter een zwerver en te zeggen ‘meneer u verloor wat’,
(ik had toen keuze uit 3 vrouwen en ex-verloofde had mij via oude bekenden opgespoort, althans qua weg waar de 4 flats stonden)
begon het ‘feeden’ al vlot. Zelfs een (ik was toen aan het ont-trainen) foto maakte ze, wist ik niet, en wees daarna en daarmee op mijn buik’je’.
Mijn ‘love handels’ waar ik toen voor het eerst van hoorde, m.b.t. mijzelf. (Dat leek maar zo door de “ingevallen” zeer platte eehhhhh heupen-zijkant middel?)
En jaloers als de nete!, achter bezien en begrepen ook weer, heeft ze heel wat linguïstisch programmeren gestopt in het mij slechter over mezelf laten voelen.
Achteraf gezien onzin, mijn eight pack was 6 en 2 halfjes, logisch als je meer te eten krijgt, langzaam wel zaken met jus en saus eet omdat jet het aanbevelen en gezeur zo moe wordt,
eigenlijk ook weer een wevers / scheule familie iets , aldus victivia, haar oma (ze woonde er 4 jaar ivm heao in amsterdam) kocht lekkere dingen voor victivia , en dan daarna zeggen ‘denk je wel om je lijn’? Op enig moment werd ze toen overspannen en was thuis.
Heden ten dage taferelen in het quadraat!!!!!!! maar wel anders dan nu.
En ik amper eten, wel veel (maar minder dan eerst) buiten rennen en fietsen, zwemmen, woog op enig moment nog maar 76 KG en voelde me niet gezond noch gelukkig, ook buiten dus niet.
Ik denk, n.a.v. wat ik las, dat ik zoals de engelse taal het noemt, co-dependant ben gemaakt. Er kwam geen tot amper protest toen ik voorstelde dat ik de afwas zou doen
als zij de boodschappen deed, zo een soort voorstel. Niet zo vreemd ook, want ze vind het leuk, en ze bepaalt , gok ik, 29 van de 30 keer wat we eten / in huis hebben.
Dan nog de onopgevoede hond, puppy cursussen voor niks gedaan, want ‘meneer’ mocht niet op straat,
juist op de momenten die ‘er voor zijn, het ijzer heet en klaar gesmeed te worden’,
gecorrigeerd worden. Of ik dan even dacht aan mijn negatieve familienaam en beeld en of ik alsnog ‘een aso van 'tokkie' genoemd wilde worden’.
Een dure les is dat het nu 60 euro per week kost om hem 3 dagen van pak m beet 11 tot 13 a 18:00 uur elders bij een oppas te hebben.
En toch, al sloopt het me, heb ik medelijden met haar. Als een haai moet ze zwemmen, altijd in beweging zijn, geen zelf-confrontaties.
Altijd gelijk hebben, van hot naar her rennen en vliegen, of slapen. Alles controleren, helpen met dingen maar zo dat ze het overneemt en zij dus ook dan in haar zo nodige comfort zone kan blijven.
En mijn comfort zone? die mobiel en meestal afwezig. Die is er heel soms, kort, en dan niet 100%.
:-(
En het is terug allemaal omzeep als er vreemde mensen bij de groep betrokken worden; dan hoort ge mij weer niet meer 
Nu valt het mee (meeste mensen eten gewoon achter hun PC), maar heb al jobs gehad waarbij iedereen dan rond 1 tafel zit en dan geforceerd gesprekken tracht te voeren... 
ad: Maarja, als exacte wetenschappen en techniek je niet liggen...