Heel heel veel in deze thread is herkenbaar.
Ik heb hier wel serieus last van, maar ben niet zeker of het een sociaal angststoornis is of iets anders. Heb nog nooit het lef gehad om mezelf echt bloot te geven tegen een psycholoog of psychiater. Die mensen luisteren toch niet echt naar wat je verteld (of toch de hele reeks aan mensen die ik al gezien heb)...
Momenteel gaat het wel stukken beter, heb al ergere perioden achter de rug gehad. Serieuze down momenten waar ik liever mijn huis niet uitkom omdat ik me daar veilig voel. Ik wil gewoon altijd goed doen, goeie punten halen, goed overkomen, goed mijn werk doen, goed ... en dat bezorgd me enorm veel stress. Ik ben constant alles aan het analyseren en ben er veelal van overtuigd dat mensen mijn echt niet graag hebben (al dan niet terecht).
Ik heb mijn secundaire school niet kunnen afmaken, ik kreeg paniek aanvallen en begon mij ook meer en meer terug te trekken en uitvluchten te zoeken om niet naar school te moeten. Het niet hebben van een secundair diploma is ook redelijk nefast voor je zelfbeeld maar de paar keer dat ik al mijn moed had verzameld om het via 2de kansonderwijs te behalen zijn ook niet al te goed afgelopen. Paniekaanvallen, hyperventileren en zelfs flauwvallen...
Als puber ging ik ook nooit uit, zogezegd omdat ik daar geen behoefte aan had, maar echt omdat ik me daar te ongemakkelijk bij voelde. Veel vrienden had ik niet, maar als ik met vrienden weg ging of in een gekende groep was, ging alles wel een stuk beter. Ik kan zelfs redelijk extravert worden als ik in een vertrouwde groep ben. Heb mij als jongere ook snel opgegeven op allerlei vrijwilligerswerk, ik merkte immers snel op dat als ik iets om handen had, niet zozeer het gevoel had daar nutteloos rond te lopen en had een rol waarachter ik mij kon verschuilen. Ook als vrijwilliger ben ik best een sociaal iemand, met mensen praten, weg wijzen, gewoon babbelen om te babbelen e.d. best wel leuk. Zo heb ik na verloop toch een sociaal leven opgebouwd. Het heeft me toch ergens uit een sociaal issoloment (die ik mezelf oplegde) gehaald. Ik ga nog altijd liever met vrienden naar feestjes, muzea, theater voorstellingen of muziek optredens, maar ik ga er nu op zijn minst wel naar toe, desnoods alleen.
Ik ben op zich wel graag onder de mensen, ik rij graag met de bus of tram mee. Luisteren naar andere mensen, of zet me op de markt kijken naar iedereen die gehaast heen en weer loopt. Heb ontdekt dat ik ook graag les geef, workshops. Ik heb wel gek genoeg een deeltijds kunstonderwijs opleiding kunnen afwerken, de sfeer en weet ik veel wat allemaal lag daar zodanig anders dat ik daar mij veelal wel op mijn gemak voelde. Nu heb ik het geluk om als project medewerker in het deeltijds kunstonderwijs te kunnen werken. Ik geef geen les, maar ben wel met de projecten bezig met leerlingen en cursisten en geef mijn advies en input. Heel leuk op te doen, werk met tal van collega's samen in grote werkgroepen en organiseer voorstellingen, tentoonstellingen en evenementen. Binnen mijn werk en functie heb ik een stuk minder last van mijn ongemakkelijkheiden. Toch merk ik dat dit mij heel veel energie kost bij momenten.
Met ouder te worden betert het wel, maar het blijft een zware last.
Ik zou graag eens zonder nadenken of zonder piekeren mijn opleiding kunnen starten. En misschien ooit dan toch voor een klas te staan als leerkracht ipv project medewerker.
Hooggevoelig (niet goed tegen drukte kunnen, luide muziek, lampen), introvert (graag alleen zijn, niet graag uitgaan, moe worden van veel mensen) en misschien beetje sociale angst/onzekerheid of verlegenheid (telefoon niet durven opnemen, onzeker zijn over wat anderen van je denken).
Geen idee of het echt zo dringend en/of nodig is, maar het laatste dipje dat ik had was toch wel heel erg beangstigend, en ook geen dipje meer te noemen. Ik ben daar een beetje van geschrokken en nu bang dat ik zou hervallen (vooral op gebied van depressie dan, die angsten zijn eigenlijk gewoon weg) want ik weet dat ik er gevoelig aan ben. Dus ja, 't is meer voor 't zekerste. Voel me beetje lullig dat ik een afspraak gemaakt heb op zo'n paniekmoment (ik dacht echt dat ik weer héél diep aan 't vallen was) en dat het nu toch blijkt mee te vallen, maar ja.
), dus 'k ben benieuwd. Moest er medicatie aan te pas komen hoop ik wel nog dat mijn psychiater er nog zit want die was de beste psychiater ooit.