Archief - Wie heeft er sociale angst? Stress in publiek, interacties?

Piedro zei:

Mag ik vragen hoe ge dan aan uw vriendin geraakt zijt? Die moet in het begin toch ook een vreemde geweest zijn voor u, en volgens de tijdspannes in uw verhaal is uw relatie ongeveer begonnen rond het einde van het middelbaar, toen uw zelfvertrouwen helemaal om zeep was?

Ik vraag het maar omdat dit 1 van de aspecten is waar ik het moeilijk blijf mee hebben, ondanks dat er over het algemeen toch verbetering merkbaar is. Ik scoor op die test nu ook rond de 65, en vroeger was dat zeker een pak hoger.

Klik om te vergroten...

Heb ze leren kennen via internet. Mijn school was vlak naast de hare en we kwamen elkaar dus geregeld tegen op de fiets, zonder iets te zeggen ofzo, en op een dag postte ze een berichtje op mijn toenmalige looknmeet account van "heej ik ken jou!". Daarna heb ik ze toegevoegd op mijn MSN en we geraakten aan de praat en we hebben met elkaar afgesproken, zij met een vriendin en ik met een toenmalige vriend, en zo is het dan begonnen.
Heb veel minder problemen om contacten te leggen via internet of een chat dan in real life.
Bananarama beantwoord het ook heel goed.

Ohm zei:

Heb ze leren kennen via internet. Mijn school was vlak naast de hare en we kwamen elkaar dus geregeld tegen op de fiets, zonder iets te zeggen ofzo, en op een dag postte ze een berichtje op mijn toenmalige looknmeet account van "heej ik ken jou!". Daarna heb ik ze toegevoegd op mijn MSN en we geraakten aan de praat en we hebben met elkaar afgesproken, zij met een vriendin en ik met een toenmalige vriend, en zo is het dan begonnen.
Heb veel minder problemen om contacten te leggen via internet of een chat dan in real life.
Bananarama beantwoord het ook heel goed.

Klik om te vergroten...

Ik kan mij deels herkennen in uw verhaal, verschil met mij is dat ik sinds enkele jaren geen vriendin heb, bepaalde zaken die je vermeld zijn ook in iets mindere mate aanwezig bij mij. Gewoon uit interesse, is uw vriendin iemand met een zeer extravert karakter(dus echt "een spring in 't veld") of eerder een rustig iemand?

Mijn vriend is althans redelijk extravert (en ADHD-er), maar is in feite zo extravert dat hij moeilijk aanvaard wordt door nieuwe mensen. Ik ben banger dan hem in sociale situaties (hij is gewoon helemaal niet bang), maar toch laat ik meestal een betere (= neutrale) indruk achter. We vullen elkaar eigenlijk perfect aan. Hij is een dromer, ik nogal een doemdenker, en dat balanceert zich uit. Hij zoekt graag mensen op, ik ontwijk mensen, maar ik weet hem wel redelijk te "temperen" in sociale situaties. Ik ben eerder (te) afwachtend, hij is impulsief. Ze zeggen dat uitersten elkaar aantrekken, en dat klopt wel bij ons. Maar ik moet ook zeggen dat we iets gemeen hebben, iets dat we bij andere mensen niet hebben. Het is moeilijk te verwoorden, maar een groot deel daarvan bestaat eigenlijk uit het feit dat we dus beiden een sociaal probleem hebben, al situeert het zich op twee uitersten. Het "vervelende" is dat we mekaar misschien te snel gevonden hebben (nu 4 jaar samen, van toen we 18 en 19 waren) en we misschien beter eerst een sociaal leven hadden opgebouwd voor we elkaar leerden kennen. Nu hebben we eigenlijk alleen elkaar (en familie, en ik mijn beste vriendin, maar die zien we tegenwoordig niet zo vaak). Eigenlijk zijn we elkaars beste vriend. En als we dan ruzie hebben, dan stort de wereld in elkaar (hoewel dat belletje bij mij gewoonlijk wel wat sneller gaat rinkelen dan bij hem, omdat hij het altijd zo "druk" heeft en er dus ook later over begint na te denken).

Prodigy zei:

Ik kan mij deels herkennen in uw verhaal, verschil met mij is dat ik sinds enkele jaren geen vriendin heb, bepaalde zaken die je vermeld zijn ook in iets mindere mate aanwezig bij mij. Gewoon uit interesse, is uw vriendin iemand met een zeer extravert karakter(dus echt "een spring in 't veld") of eerder een rustig iemand?

Klik om te vergroten...

Een rustig iemand. Ze doet haar ding gewoon, valt niet op tussen de massa, sociaal veel beter dan ik en kwa interesse zit ze dicht op die van mij.
Ze houdt er eens van om haar eigen af te zonderen voor een goed boek te lezen of even een me-time te hebben. Uitgaan doet ze niet, boeit haar niet, en mij nog minder. Hier en daar is een festival meepikken of een fuif waar er iemand komt dat we willen zien, maar voor de rest zitten we samen een film te kijken of gaan we eens wandelen in een stad en daar iets drinken op een terras.

Mijn vriend zit er een beetje tussenin, denk ik. Hij is niet extreem introvert of extreem extravert. Misschien eerder introvert, want 't is niet alsof hij constant iets te doen moet hebben, of hele dagen buitenshuis is. Maar hij vindt het ook niet erg om iets te doen.

Ben dus geweest vorige week.

ze denkt dat ik een angststoornis en een depressieve stoornis heb, omwille van mijn ziekte ook.

Ik mocht kiezen tussen ambulante behandeling of opname.
Opname vond ik toch wat te extreem.
Moest ook beginnen met serlain ( sertraline)
Ben begonnen met 25mg maar ik moet naar 150.
Ik heb nu al veel nevenwerkingen. Ik had al weinig honger, maar nu totaal niet meer en als ik iets eet, spuug ik het bijna uit.
Ook heb ik het gevoel nu angstiger te zijn door die medicatie.
Ik neem het wel nog maar 8 dagen.

Op zich was het een vree vriendelijke en dus evenoud als ik.
Zat daar in het begin wat mee is, maar ze was professioneel.
Wel jammer dat het haar laatste dag was daar en ik haar dus niet meer zal terugzien.

Moet nu om de maand ofzo naar de psychiater en terwijl naar een psycholoog in hetzelfde gebouw...


Moet wel zeggen dat ik de laatste week diep zit.
Omdat ik het ook niet van me kan af zetten, waarom zo'n dingen weer mij overkomen en waarom ik niet sterk genoeg ben om me daar tegen te verzetten.

Arcturus zei:

Ben dus geweest vorige week.

ze denkt dat ik een angststoornis en een depressieve stoornis heb, omwille van mijn ziekte ook.

Ik mocht kiezen tussen ambulante behandeling of opname.
Opname vond ik toch wat te extreem.
Moest ook beginnen met serlain ( sertraline)
Ben begonnen met 25mg maar ik moet naar 150.
Ik heb nu al veel nevenwerkingen. Ik had al weinig honger, maar nu totaal niet meer en als ik iets eet, spuug ik het bijna uit.
Ook heb ik het gevoel nu angstiger te zijn door die medicatie.
Ik neem het wel nog maar 8 dagen.

Op zich was het een vree vriendelijke en dus evenoud als ik.
Zat daar in het begin wat mee is, maar ze was professioneel.
Wel jammer dat het haar laatste dag was daar en ik haar dus niet meer zal terugzien.

Moet nu om de maand ofzo naar de psychiater en terwijl naar een psycholoog in hetzelfde gebouw...


Moet wel zeggen dat ik de laatste week diep zit.
Omdat ik het ook niet van me kan af zetten, waarom zo'n dingen weer mij overkomen en waarom ik niet sterk genoeg ben om me daar tegen te verzetten.

Klik om te vergroten...

1. je moet niks
2. vraag eens naar hun credentials plus in welke soort therapie je nu zit(ist gedragsmatich, cognitief, systeemtherapie, psychodynamisch, mix ? )
3. ssris werken pas na 2 weken (en da varieert nogal, dus zeggen psychiaters vaak voor zekerheid minstens 4 weken). Jammer genoeg geldt dat niet voor de neveneffecten for god knows welke reden. Side-effects hebben wel de tendentie om volledig weg te gaan of te verminderen.
4. specificaties voor je angststoornis of depressieve stoornis (je hebt er verschillende). Welke instrumenten heeft ze gebruikt voor haar diagnose ?

Ik ben ook zo. Op een eerste schooldag ben ik echt onwennig, op mijn eerste fuif stond ik daar gewoon maar stil te staan en ik erger mij uitermate aan mensen die mij aankijken. Volgens ben ik gewoon asociaal.

Cooldehla zei:

1. je moet niks
2. vraag eens naar hun credentials plus in welke soort therapie je nu zit(ist gedragsmatich, cognitief, systeemtherapie, psychodynamisch, mix ? )
3. ssris werken pas na 2 weken (en da varieert nogal, dus zeggen psychiaters vaak voor zekerheid minstens 4 weken). Jammer genoeg geldt dat niet voor de neveneffecten for god knows welke reden. Side-effects hebben wel de tendentie om volledig weg te gaan of te verminderen.
4. specificaties voor je angststoornis of depressieve stoornis (je hebt er verschillende). Welke instrumenten heeft ze gebruikt voor haar diagnose ?

Klik om te vergroten...

welke instrumenten zijn er dan?
ik heb gewoon een lang gesprek gehad.

Arcturus zei:

welke instrumenten zijn er dan?
ik heb gewoon een lang gesprek gehad.

Klik om te vergroten...

Dat kan hoor, maar als ze zegt dat jij angst(welke angst ? gad, sociale, ocd, paniek ?) en of depressie(welke ? majeur, mineur, dysthemie, ???) hebt, dan moet zij dat kunnen staven met diagnostische instrumenten (vragenlijsten). Als ze dat niet gebruikt heeft, dan kunnen ze enkel vermoeden dat je angst/depressie hebt. Meest gebruikte voor majeur depressie is de BDI (beck depression inventory http://en.wikipedia.org/wiki/Beck_Depression_Inventory)

Net nog eens in Hasselt rondgelopen. Hel, echt waar! Da's schrik tot en met. De enige momenten wanneer ik mij van de rest niets aantrek is wanneer ik een beetje gedronken heb. Maar alcohol als uitvlucht maakt het uiteindelijk nog erger.

PhoenixEffect zei:

Net nog eens in Hasselt rondgelopen. Hel, echt waar! Da's schrik tot en met. De enige momenten wanneer ik mij van de rest niets aantrek is wanneer ik een beetje gedronken heb. Maar alcohol als uitvlucht maakt het uiteindelijk nog erger.

Klik om te vergroten...

Even uit interesse: wat studeer jij, en wat plan je in de toekomst qua beroep te doen? Mijn angst lijkt mij namelijk aanzienlijk minder dan de jouwe en ik geloof er elke dag minder in dat ik het later lang ga volhouden op de werkvloer.

Bananarama zei:

Even uit interesse: wat studeer jij, en wat plan je in de toekomst qua beroep te doen? Mijn angst lijkt mij namelijk aanzienlijk minder dan de jouwe en ik geloof er elke dag minder in dat ik het later lang ga volhouden op de werkvloer.

Klik om te vergroten...

Ik ben nog alles op een rijtje aan het zetten maar het wordt allicht een lerarenopleiding. Ik hoop dat voor een groep staan mijn angst op termijn doet verdwijnen. Ik moet het gewoon overwinnen. De gevoelens die ik nu heb bij alle simpele dingen in het leven maken het gewoon onleefbaar. Ik wil er niet langer van weglopen.

Bananarama zei:

Aangezien mijn laatste post verwijderd is en volgens mij toch wel zinvolle info bevatte voor volgers van deze thread, post ik hier nogmaals het relevante gedeelte ervan:

"Introverten vertonen een sterkere doorbloeding van de prefrontale cortex en anterieure thalamus, gebieden die betrokken zijn met interne verwerkingsprocessen als planning en probleemoplossen. Daarentegen vertonen extraverten een sterkere doorbloeding in de gyrus cinguli, de slaapkwab en posterieure thalamus, gebieden die betrokken zijn bij verwerking van emotionele en sensorische prikkels."

- Johnson, D. L., Wiebe, J. S., Gold, S. M., Andreasen, N. C. (1999). Cerebral blood flow and personality: A positron emission tomography study.

Leek mij wel leuk om te weten...

Klik om te vergroten...

Dat zal maar marginaal zijn en amper van toepassing op het individu. Klopt totaal niet voor mezelf als extravert, noch voor u als jij jezelf introvert beschouwt.

NotoriousP zei:

Dat zal maar marginaal zijn en amper van toepassing op het individu. Klopt totaal niet voor mezelf als extravert, noch voor u als jij jezelf introvert beschouwt.

Klik om te vergroten...

Dus jij weet van jezelf welke delen van je hersenen een sterkere bloedtoevoer krijgen?

Die post staat er trouwens om aan te tonen dat sociale angst niet zomaar wat aanstellerij is (een zekere F.G. op dit forum is daar nl. zeer van overtuigd), maar dat het wel degelijk zo is dat de hersenen van zulke mensen anders functioneren dan mensen zonder zo'n angst. Uitzonderingen voorbehouden, uiteraard. Soms kan het echt gewoon aan trauma's etc. in het verleden liggen, maar in principe word je ermee geboren (of word je toch met de aanleg ervoor geboren). Beetje te vergelijken met hoe sommige mensen hun linkerhersenhelft meer gebruiken dan hun rechter (of andersom).

PhoenixEffect zei:

Ik ben nog alles op een rijtje aan het zetten maar het wordt allicht een lerarenopleiding. Ik hoop dat voor een groep staan mijn angst op termijn doet verdwijnen. Ik moet het gewoon overwinnen. De gevoelens die ik nu heb bij alle simpele dingen in het leven maken het gewoon onleefbaar. Ik wil er niet langer van weglopen.

Klik om te vergroten...

Dappere keuze Veel succes ermee!

PhoenixEffect zei:

Ik ben nog alles op een rijtje aan het zetten maar het wordt allicht een lerarenopleiding. Ik hoop dat voor een groep staan mijn angst op termijn doet verdwijnen. Ik moet het gewoon overwinnen. De gevoelens die ik nu heb bij alle simpele dingen in het leven maken het gewoon onleefbaar. Ik wil er niet langer van weglopen.

Klik om te vergroten...

Voor een klas staan is al meteen een grote stap. Ik zou langzaam opbouwen. Doe bv. elke dag een kleine wandeling door Hasselt. Als je je dan na een tijdje op je gemak voelt, ga dan naar een winkel en zeg een paar woorden tegen de kassierster. Als dat goed gaat, vraag aan een vreemde in de straat naar de weg, etc etc. Uiteindelijk is voor een klas staan ook een professioneel iets, dat is nog iets anders dan sociaal durven zijn in het dagelijks leven.

Het is nu ook wel zo dat ze die opleiding qua stage rustig opbouwen (eerst observatiestage, dan eens wat spelletjes organiseren, en dan een uurtje lesgeven, vervolgens een hele dag les, een hele week...)

Ik zou me eigenlijk vooral zorgen maken over de lessen. Mensen in zo'n richting zijn doorgaans vrije extravert, gaan groepjes vormen,... En in de lessen zelf vragen ze ook geregeld om kort iets voor te bereiden en dat dan vooraan te brengen, alsof je voor een klas zou staan.

ik heb er ook nog altijd last van, oorzaak is waarschijnlijk men licht mentaal gehandicapte ouder broer die men dikwijls in de buurt lastig-gevallen werd heel lang geleden door zijn leeftijdgenoten. Soms moet ie maar iets stoms zeggen en begin automatisch enorm te zweten, krijg nen rooie kop van allez ze gaan hem weer uitlachen vanwege zen stom opmerking enz.

Da zweet en rooie kop gedoe heb ik ook bij andere momenten vb alst er ene struikelt over iets en een groep mensen beginnen hem uit te lachen voor da of alst er ene iemand hard aant pesten is diek totaal nie ken of iets dermee te maken heb.

Buiten da heb ik iets soortgelijks alsk met vreemden moet praten, alsk in zon groep beland waar ik niemand ken ben ik meestal stil tenzij me iets vragen ofzo.

PhoenixEffect zei:

Ik ben nog alles op een rijtje aan het zetten maar het wordt allicht een lerarenopleiding. Ik hoop dat voor een groep staan mijn angst op termijn doet verdwijnen. Ik moet het gewoon overwinnen. De gevoelens die ik nu heb bij alle simpele dingen in het leven maken het gewoon onleefbaar. Ik wil er niet langer van weglopen.

Klik om te vergroten...

Veel succes.
Alles stap voor stap doen helpt bij zo'n dingen. Eenmaal je eens voor een klas hebt gestaan, iets hebt gezegd in de klas, vervolgens eens een half uurtje lesgeven... Op den duur gaat het als normaal aanvoelen en een automatisme worden.

Ik ben zelf ook een heel rustig iemand, zoals hierboven iemand eens gezegd heeft hou ik ook wel van de nodige me-time, een boek of ben ik eens graag alleen. Ook tijdens eerste gesprekken hou ik mij liever op de achtergrond, ik kan daar echt van genieten, maar ik maak wel snel vrienden. Ik ben ook totaal geen extravert persoon maar ik vind mezelf prima zoals ik ben. In groep ben ik wel stiller dan normaal.

Vorig jaar een paar keer geweest naar het Gibs in Leuven op aanraden van een docent (was vrijwillig) omdat ik toch wel wat zenuwen had telkens ik in grotere groepen iets moest zeggen of voordragen, en dat heeft me toch wel wat geholpen. Ik heb ingezien dat het normaal is dat je wat zenuwen hebt maar dat ik op dezelfde manier voor een groep sta als iemand anders. Ik praat nu ook rustiger en heb minder zenuwen. Ik probeer mij daar nog wel altijd min of meer op voor te bereiden, maar probeer te onthouden dat rustige en positieve gedachten ("het komt goed, niet te zenuwachtig zijn", " 't zal wel lukken") een goed en zelfzeker gevoel geven.
De docent zei achteraf dat ik ook een veel rustigere houding aannam en (nog) beter oogcontact maakte. Ik had altijd de neiging om oogcontact na enkele tellen te onderbreken maar nu heb ik dat niet meer nodig. Ik heb vorig jaar zelfs een keer genoten van iets voor te brengen voor een grote groep, totaal niet verwacht maar achteraf wel een heel zalig gevoel.

Edit: 22 (fear) + 12 (avoidance) = 34.