Archief - Wie heeft er sociale angst? Stress in publiek, interacties?
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Koffe
Legacy Member
hoh, heb enkel ff de eerste post gelezen.
Ik heb daar vroeger veel last van gehad. Ik zat veilig en goed in mijn eigen cocon zeg maar. Telkens als we in groep waren stond ik daar maar een beetje.. Maar das allemaal verbeterd sinds ik al een jaar ofzo een lief heb. Die is echt supersociaal en dat maakt het allemaal een pak makkelijker. Met dat ze altijd begint spring je automatisch mee op die trein en begin je ook over alles te praten.
tfeit is wel dat ik veel interesses heb die velen niet of maar matig interesseren.
Ik kijk en speel graag voetbal, speel graag games, ..
Ik ben bv geen fuifganger of een uitgaander, verre van dus voor mij is dat een vreemde omgeving waar ik mij ook ni goe in voel maar als mn vriendin mee is dan is dat allemaal best wel oké..
Dan begin ik ook al es te babbelen over alles en niets tegen enkele vriendinnen van haar enzo. Anders zou ik da nooit ni doen.
Soms moet je je gewoon durven openstellen. Dat gaat helaas niet vanzelf, maar als ge iemand vindt die u een duwke in de rug kan geven ben je vaak vertrokken.
Ik heb daar vroeger veel last van gehad. Ik zat veilig en goed in mijn eigen cocon zeg maar. Telkens als we in groep waren stond ik daar maar een beetje.. Maar das allemaal verbeterd sinds ik al een jaar ofzo een lief heb. Die is echt supersociaal en dat maakt het allemaal een pak makkelijker. Met dat ze altijd begint spring je automatisch mee op die trein en begin je ook over alles te praten.
tfeit is wel dat ik veel interesses heb die velen niet of maar matig interesseren.
Ik kijk en speel graag voetbal, speel graag games, ..
Ik ben bv geen fuifganger of een uitgaander, verre van dus voor mij is dat een vreemde omgeving waar ik mij ook ni goe in voel maar als mn vriendin mee is dan is dat allemaal best wel oké..
Dan begin ik ook al es te babbelen over alles en niets tegen enkele vriendinnen van haar enzo. Anders zou ik da nooit ni doen.
Soms moet je je gewoon durven openstellen. Dat gaat helaas niet vanzelf, maar als ge iemand vindt die u een duwke in de rug kan geven ben je vaak vertrokken.
Stabby
Legacy Member
Arcturus zei:
Ik heb dit 3,5 jaar genomen en het verminderde de angst, maar op sociaal vlak bleef ik even onwennig als voordien. Maw de angst was minder voelbaar, maar bleef toch voortdurend mijn gedrag beïnvloeden (nerveus in sociale situaties, gedachten die geblokkeerd worden waardoor je niet weet wat zeggen,...). Het effect was dus steeds een illusie, je voelt je minder angstig maar toch blijf je sociaal verlamd.
Sertraline is in de eerste plaats een antidepressivum, dus er zijn volgens mij wel betere opties.
En trouwens, na 3 weken al naar 150mg? 150mg is al een enorm hoge dosis. Ik zou op zoek gaan naar een betere dokter/psychiater, de meeste zijn immers helemaal in de ban van hebzucht en allesbehalve bekommerd om je welzijn.
Arcturus
Legacy Member
Stabby zei:
Ik zit nu aan 50 na 3 weken. moet nog naar 150 maar dit is pas binnen xtal weken.
per 2 weken gaat er 25 gram in de lucht.
Ik moet het nemen omdat ik een angststoornis heb, met paniekaanvallen + ook een secundaire depressie veroorzaakt door een ziekte.
Antidepressiva wordt ook voorgeschreven bij angststoornissen, dus normaal gezien zou ik goed moeten zitten met dit middel.
Al zijn de bijwerkingen wel heftig en voel ik nu meer angst en onzekerheid.
Ik neem al 5 j de bus voor men werk zonder problemen en vandaag was ik zelfs bij dit angstig. toen ik opstapte met een mega piepstemmetje en aan het beven.
allemaal tgv die medicatie. maar naar het schijnt is dat een periode waar je door moet.
Is trouwens een psychiater in een ziekenhuis zelf, dus niet op zelfstandige basis.
Vorige psycholoog was op zelfsstandige basis en daar had ik gevoel gewoon te moeten betalen. nu ik naar ziekenhuis zelf ga heb ik dat gevoel niet.
Arcturus
Legacy Member
Stabby zei:
hoelang heeft dat geduurd en hoe ging je daar tegen in?
Ik heb nu zo last van die paniek en angstig gevoel dat ik er mee wil stoppen.
Ik kom s'ochtends wakker en ik voel direct extreme zenuwen in men buik, ik moet naar het groot toilet. ik wil dan terug slapen, maar die zenuwen blijven door men lichaam gieren. Heel de dan ben ik dan beverig en extreem onzeker. ik zit dan aan tafel te eten tegen mijn zin, want ik heb geen honger en ik heb dan het gevoel alsof alles op me af komt.
Ik heb dan dat zelfde zenuwachtige gevoel tot savonds en dan wordt dat minder. maar de volgende dag terug opnieuw.
Ik ben de zak waard en heb dan ook voor niets energie.
Ik wil er dan mee stoppen, maar dan denk ik weer aan de reden waarom ik er mee begonnen was.
Stabby
Legacy Member
Arcturus zei:
Goh, tis nu al 4 jaar geleden dus ik herinner mij er niet veel van. Het duurde niet langer dan 2 weken bij mij, maar het was ook zeker niet zo ernstig als bij jou.
3 weken is wel al een tijdje, maar ik weet er verder niet veel over dus dit ga je toch echt met je psychiater moeten bespreken. Ik zou niet wachten tot de volgende afspraak en gewoon eens bellen.
nervevar
Legacy Member
Enkel eerste post gelezen.
Ben zelf ook niet bepaald een sociaal iemand.. duurt heel lang voor ik iemand vertrouw en me dan op men gemak erbij voel. Alleen heb ik wel dat als er meer dan 2 mensen zich in het gesprek mengen/bij ons komen staan die ik niet ken, dat ik totaal zal dichtslaan en heel de avond men mond niet durf open te doen. Zeker heel ambetant als er vrouwvolk langskomt ^^''
Ben zelf ook niet bepaald een sociaal iemand.. duurt heel lang voor ik iemand vertrouw en me dan op men gemak erbij voel. Alleen heb ik wel dat als er meer dan 2 mensen zich in het gesprek mengen/bij ons komen staan die ik niet ken, dat ik totaal zal dichtslaan en heel de avond men mond niet durf open te doen. Zeker heel ambetant als er vrouwvolk langskomt ^^''
Flukkie
Legacy Member
Ik zie dat het hier voornamelijk gaat over sociale angst.
Ik heb geen sociale angst, maar ik heb een zeer sterke paniekstoornis met agorafobie.
Ik ben altijd al een wat angstiger kind geweest, maar pas rond de leeftijd van 14 heb ik voor het eerst een (lichte) paniekaanval gehad.
Rond mijn 18de is is het enorm gepiekt net toen ik op de unief (ik volgde toen Natuurkunde) in de aula les zat te volgen, Het was een heel zware paniekaanval en ben bijna over de andere mensen heen moeten kruipen om uit die aula te weg te geraken.
Ik heb toen die aanval in het toilet uitgezeten.
Daarna kwamen die aanvallen steeds frequenter en intenser terug, zodanig dat ik gewoon niet meer in staat was om les te volgen.
De psychologische dienst van de unief heeft mij toen doorverwezen naar een psychiater, die mij onmiddelijk zonder eerst alternatieven af te wegen, medicatie heeft voor geschreven.
vrij snel nam ik anti depressiva (effexor excel) aan 150mg! Daarbij nog een vrij hoge dosis aan anti psychotica en voor in noodgevallen een temesta expidet 2,5mg (een benzo (kalmeermiddel))
Men heeft mij toen wel gezegd dat ik een beetje moest opletten met die temesta omdat dat bij te regulier gebruik verslavend kan worden.
Iets waar ik me nu maar al te goed bewust van ben...
Ik heb toen nog de vraag gesteld van "oke verslavend, maar betekent dat ook dat ik er gewenning aan zal krijgen? dat ik er na verloop van tijd steeds meer en meer van zal moeten hebben m.a.w."
Geloof het of niet, mijn psychiater van toen antwoorde mij toen: "Neen, daar moet je geen schrik van hebben"...
Ik ben dus toen louter medicamenteus behandeld geweest, hoe had ik kunnen weten dat dat niet de juiste methode is? Ik was maar net 18 en had totaal geen ervaring met dit soort problemen en al zeker niet met behandelwijzen.
Na een tijdje begon te blijken dat die antidepressieva voor mij niet volstonden, maar ik had wel een super druk schema aan de unief en ik wou slagen, ik wou mijn studies kunnen afmaken!
Dus wat dacht ik toen, hoe dom het ook klinkt nu, "ach ja als ik dan elke dag een temestatje moet nemen dan is dat maar zo, als ik maar naar de unief kan blijven gaan"
Echter, door al die medicamenten was ik idd niet paniekerig meer, maar ik liep er echt bij als een zombie, ik kwam 25kg bij op een half jaar, en studeren dat ging gewoon niet meer.
Ik heb mijn studies dus toch moeten opgeven. En ben dan maar gaan werken.
Een job die niet teveel van mij vereiste, waar ik mij niet in moest stresseren en niet echt hard hoefde te concentreren.
Maar inderdaad ik zat toen vast aan die temesta 2,5mg dagelijks, wat geen lichte dosis is.
En het is dus wel degelijk verslavend en gewennend! Ik had na een tijd meer nodig.
Ik ben misschien zeer naief geweest in het begin en het veel te licht opgenomen en er niet te veel over willen nadenken, dat is mijn grote fout geweest.
Maar ik ben wel behandeld geweest door iemand die eerst 7 jaar voor dokter had gestudeerd en daarna nog 2-3 jaar voor psychiater. Een expert dus zou men zeggen, iemand wiens woorden je kan vertrouwen.
Ik ben nog steeds zeer kwaad over hoe ik toen behandeld geweest ben.
-> vinden jullie dit begrijpelijk, terecht?
Zo van "neem die pilletjes maar jongen en het komt wel goed"
Toch ben ik mij blijven verzetten tegen het opdrijven van benzo's, met als gevolg dat ik weer panniekerig werd. En ik ben zo up and down blijven sukkelen.
Tot nu.
Ik ben nu 27 ondertussen, werloos en aan huis gebonden, ik durf niet meer buiten.
Ik ben sinds een paar maanden in behandeling bij een Cognitief Gedrags therapeut (CGT).
Iemand waar ik zowel instinctief als wetenschappelijk zeer veel waarde aan hecht, iemand waarvan ik sterk vermoed dat die mij kan helpen om van mijn probleem af te geraken.
Het probleem is alleen dat die erg ver woont en dat ik hem slechts om de zoveel weken kan zien.
Het heel goede aan zijn methode is dat hij niet voor 1 uur consultaties kiest, maar voor hele dag consultaties waarin hij ook effectief met mij mee buiten gaat om exposure oefeningen te doen.
Gisteren had ik echter een zeer slechte dag en ik heb hem vandaag een mail gestuurd, die ik (gedeeltelijk met jullie wil delen), Je hoeft het niet te lezen uiteraard.
Anyway, ik ben nu ook sinds een tijdje bij een nieuwe psychiater, die mij veel beter begrijpt en veel meer met mij begaan is en niet bang is om met mij in discussie te gaan.
Hier komt de brief:
Beste ***,
Ik zit met een groot probleem.
Ik heb gisteren nacht weer bijzonder zwaar gedroomd.
Ik ben 's nachts 2 keer wakker geworden in een paniek aanval.
's Ochtends voelde ik mij dan ook helemaal niet goed in mijn vel.
Ik had gisteren in de late namiddag ook een afspraak met mijn psychiater.
Nog voor ik het huis uitging voelde ik de paniek al opkomen.
Eens in de wagen was de paniek niet meer te houden (ik bleef wel proberen met het spiekbriefje, maar het lukte me niet om erover te geraken)... (=> dat is een briefje waar ik redelijke gedachten opschrijf die ik lang heb ingestudeerd en die de tegenhanger zijn van de onredelijke paniekgedachten)...
Bij de psychiater aangekomen ging het echt naar een climax, kermen, wenen van angst en smeken om hulp, op de grond vallen, hartkloppingen, hyperventileren, zweten, beven, enorme pijn in maag streek, rug en nek, enz...
Ik heb toen geen extra kalmeer middel genomen, maar toch geprobeerd met de psychiater te spreken.
Tot mijn grote verbazing (en ontsteltenis) zij ze mij dat ze nog maar heel zelden iemand zo angstig als mij had gezien en dat ze het echt te erg vond hoe zwaar ik afzie.
Ze zij mij dan zeer resoluut dat zoals ik nu ben, het een onmogelijke opgave is om ambulant verder te gaan en dat er van afbouw van medicatie zeker geen sprake kan zijn op dit moment.
Ze wil mij dus in andere woorden weer laten opnemen in een psychiatrisch ziekenhuis (zij het wel een meer specifiek gericht op angststoornisen, met de juiste Cognief Gedrags therapeutische behandeling)
De angstaanval heeft tot laat 's avonds geduurd, ik was echt niet in staat om het af te wenden, noch met het spiekbriefje, noch met allerhande afleidings maneuvers.
Ik heb dan uiteindelijk rond 10uur 's avonds toch een temesta expidet genomen. En inderdaad een klein uurtje later begon ik eindelijk wat te kalmeren en heb ik een lang gesprek met mijn ouders gehad.
Het lijkt alsof ik een paniekaanval heb beleefd die zo'n 6 uur heeft aangehouden, konstant schommelend rond de climax.
Is zoiets uberhoud wel mogelijk? Ik vraag mij nu echt af hoe lang dit nog had kunnen aanhouden als ik geen temesta had ingenomen.
Is er een maximum van angst wat een mens aankan en wanneer het niet meer verder gaat? en is het echt zeker dat zulke extremen voor zo'n lange duur geen gezondheids risico's kunnen inhouden?
Ik heb mij vanochtend gewogen en weeg nu net geen 5kg lichter dan gisteren ochtend...
Mijn psychiater wist wel nog te zeggen dat de behandeling die u aanbiedt de hoeksteen is voor het oplossen van mijn probleem,
maar dat dit veel frequenter zou moeten zijn, zeker nu in de eerste weken, maanden.
Daarom dat ze mij wil laten opnemen, omdat ik daar wekelijks een aantal keren individuele CGT therapie zou kunnen ontvangen.
Ik anderzijds zie het niet echt zitten om terug in een ziekenhuis in groepstherapie te stappen. (waar ik mij in een artificiele omgeving voel, omgeven door mensen met veel andere soort klachten, problemen, met massas vervelende groepspraktijken,...)
Maar als u ook zoals haar van mening bent, dan zal dit wel moeten.
Mijn excuses voor mijn lange mail, maar ik ben radeloos,
Ik weet echt niet meer wat ik moet doen.
Ik wou dat er een mogelijkheid was, of een centrum, waar ik kon verblijven, vanzelfsprekend met afspraken en discipline, maar waar ik individuele CGT therapie en gecontroleerde exposure zou kunnen ontvangen tot mijn paniek probleem opgelost is en ik benzo-vrij kan zijn.
Ik zou er alles voor over hebben, zelfs als ik ervoor naar Amerika zou moeten.
(dan neem ik 3,4 temesta's in om de vlucht uit te zingen...)
Mag ik u vragen of ik vandaag nog contact met u mag opnemen?
Ik wil niet opdringerig zijn, maar ik weet niet waar anders ik naartoe kan.
Alvast dank bij voorbaat,
Groeten,
***
Ik zet deze hele historie hier niet om aandacht te krijgen,
maar om jullie mss een aantal punten aan het licht te brengen.
En als jullie de tekst en mail hebben gelezen, dan zullen jullie er ook een heel aantal vragen in terug gevonden hebben.
Het is vooral daarop dat ik graag een second opinion of gewoon advies zou willen.
Het was helemaal niet makkelijk voor mij om dit hier te plaatsen aangezien ik normaal niet zo met mijn gevoelens te koop loop.
Nog wil ik aan iedere andere die met angst problemen te kampen heeft hoe erg ze ook zijn, zeggen dat hier een oplossing voor is en dat je hier in moet blijven geloven, de weg kan lang zijn, maar er komt een einde aan, als je dat echt wil, geloof hierin!
Dank u.
Ik heb geen sociale angst, maar ik heb een zeer sterke paniekstoornis met agorafobie.
Ik ben altijd al een wat angstiger kind geweest, maar pas rond de leeftijd van 14 heb ik voor het eerst een (lichte) paniekaanval gehad.
Rond mijn 18de is is het enorm gepiekt net toen ik op de unief (ik volgde toen Natuurkunde) in de aula les zat te volgen, Het was een heel zware paniekaanval en ben bijna over de andere mensen heen moeten kruipen om uit die aula te weg te geraken.
Ik heb toen die aanval in het toilet uitgezeten.
Daarna kwamen die aanvallen steeds frequenter en intenser terug, zodanig dat ik gewoon niet meer in staat was om les te volgen.
De psychologische dienst van de unief heeft mij toen doorverwezen naar een psychiater, die mij onmiddelijk zonder eerst alternatieven af te wegen, medicatie heeft voor geschreven.
vrij snel nam ik anti depressiva (effexor excel) aan 150mg! Daarbij nog een vrij hoge dosis aan anti psychotica en voor in noodgevallen een temesta expidet 2,5mg (een benzo (kalmeermiddel))
Men heeft mij toen wel gezegd dat ik een beetje moest opletten met die temesta omdat dat bij te regulier gebruik verslavend kan worden.
Iets waar ik me nu maar al te goed bewust van ben...
Ik heb toen nog de vraag gesteld van "oke verslavend, maar betekent dat ook dat ik er gewenning aan zal krijgen? dat ik er na verloop van tijd steeds meer en meer van zal moeten hebben m.a.w."
Geloof het of niet, mijn psychiater van toen antwoorde mij toen: "Neen, daar moet je geen schrik van hebben"...
Ik ben dus toen louter medicamenteus behandeld geweest, hoe had ik kunnen weten dat dat niet de juiste methode is? Ik was maar net 18 en had totaal geen ervaring met dit soort problemen en al zeker niet met behandelwijzen.
Na een tijdje begon te blijken dat die antidepressieva voor mij niet volstonden, maar ik had wel een super druk schema aan de unief en ik wou slagen, ik wou mijn studies kunnen afmaken!
Dus wat dacht ik toen, hoe dom het ook klinkt nu, "ach ja als ik dan elke dag een temestatje moet nemen dan is dat maar zo, als ik maar naar de unief kan blijven gaan"
Echter, door al die medicamenten was ik idd niet paniekerig meer, maar ik liep er echt bij als een zombie, ik kwam 25kg bij op een half jaar, en studeren dat ging gewoon niet meer.
Ik heb mijn studies dus toch moeten opgeven. En ben dan maar gaan werken.
Een job die niet teveel van mij vereiste, waar ik mij niet in moest stresseren en niet echt hard hoefde te concentreren.
Maar inderdaad ik zat toen vast aan die temesta 2,5mg dagelijks, wat geen lichte dosis is.
En het is dus wel degelijk verslavend en gewennend! Ik had na een tijd meer nodig.
Ik ben misschien zeer naief geweest in het begin en het veel te licht opgenomen en er niet te veel over willen nadenken, dat is mijn grote fout geweest.
Maar ik ben wel behandeld geweest door iemand die eerst 7 jaar voor dokter had gestudeerd en daarna nog 2-3 jaar voor psychiater. Een expert dus zou men zeggen, iemand wiens woorden je kan vertrouwen.
Ik ben nog steeds zeer kwaad over hoe ik toen behandeld geweest ben.
-> vinden jullie dit begrijpelijk, terecht?
Zo van "neem die pilletjes maar jongen en het komt wel goed"
Toch ben ik mij blijven verzetten tegen het opdrijven van benzo's, met als gevolg dat ik weer panniekerig werd. En ik ben zo up and down blijven sukkelen.
Tot nu.
Ik ben nu 27 ondertussen, werloos en aan huis gebonden, ik durf niet meer buiten.
Ik ben sinds een paar maanden in behandeling bij een Cognitief Gedrags therapeut (CGT).
Iemand waar ik zowel instinctief als wetenschappelijk zeer veel waarde aan hecht, iemand waarvan ik sterk vermoed dat die mij kan helpen om van mijn probleem af te geraken.
Het probleem is alleen dat die erg ver woont en dat ik hem slechts om de zoveel weken kan zien.
Het heel goede aan zijn methode is dat hij niet voor 1 uur consultaties kiest, maar voor hele dag consultaties waarin hij ook effectief met mij mee buiten gaat om exposure oefeningen te doen.
Gisteren had ik echter een zeer slechte dag en ik heb hem vandaag een mail gestuurd, die ik (gedeeltelijk met jullie wil delen), Je hoeft het niet te lezen uiteraard.
Anyway, ik ben nu ook sinds een tijdje bij een nieuwe psychiater, die mij veel beter begrijpt en veel meer met mij begaan is en niet bang is om met mij in discussie te gaan.
Hier komt de brief:
Beste ***,
Ik zit met een groot probleem.
Ik heb gisteren nacht weer bijzonder zwaar gedroomd.
Ik ben 's nachts 2 keer wakker geworden in een paniek aanval.
's Ochtends voelde ik mij dan ook helemaal niet goed in mijn vel.
Ik had gisteren in de late namiddag ook een afspraak met mijn psychiater.
Nog voor ik het huis uitging voelde ik de paniek al opkomen.
Eens in de wagen was de paniek niet meer te houden (ik bleef wel proberen met het spiekbriefje, maar het lukte me niet om erover te geraken)... (=> dat is een briefje waar ik redelijke gedachten opschrijf die ik lang heb ingestudeerd en die de tegenhanger zijn van de onredelijke paniekgedachten)...
Bij de psychiater aangekomen ging het echt naar een climax, kermen, wenen van angst en smeken om hulp, op de grond vallen, hartkloppingen, hyperventileren, zweten, beven, enorme pijn in maag streek, rug en nek, enz...
Ik heb toen geen extra kalmeer middel genomen, maar toch geprobeerd met de psychiater te spreken.
Tot mijn grote verbazing (en ontsteltenis) zij ze mij dat ze nog maar heel zelden iemand zo angstig als mij had gezien en dat ze het echt te erg vond hoe zwaar ik afzie.
Ze zij mij dan zeer resoluut dat zoals ik nu ben, het een onmogelijke opgave is om ambulant verder te gaan en dat er van afbouw van medicatie zeker geen sprake kan zijn op dit moment.
Ze wil mij dus in andere woorden weer laten opnemen in een psychiatrisch ziekenhuis (zij het wel een meer specifiek gericht op angststoornisen, met de juiste Cognief Gedrags therapeutische behandeling)
De angstaanval heeft tot laat 's avonds geduurd, ik was echt niet in staat om het af te wenden, noch met het spiekbriefje, noch met allerhande afleidings maneuvers.
Ik heb dan uiteindelijk rond 10uur 's avonds toch een temesta expidet genomen. En inderdaad een klein uurtje later begon ik eindelijk wat te kalmeren en heb ik een lang gesprek met mijn ouders gehad.
Het lijkt alsof ik een paniekaanval heb beleefd die zo'n 6 uur heeft aangehouden, konstant schommelend rond de climax.
Is zoiets uberhoud wel mogelijk? Ik vraag mij nu echt af hoe lang dit nog had kunnen aanhouden als ik geen temesta had ingenomen.
Is er een maximum van angst wat een mens aankan en wanneer het niet meer verder gaat? en is het echt zeker dat zulke extremen voor zo'n lange duur geen gezondheids risico's kunnen inhouden?
Ik heb mij vanochtend gewogen en weeg nu net geen 5kg lichter dan gisteren ochtend...
Mijn psychiater wist wel nog te zeggen dat de behandeling die u aanbiedt de hoeksteen is voor het oplossen van mijn probleem,
maar dat dit veel frequenter zou moeten zijn, zeker nu in de eerste weken, maanden.
Daarom dat ze mij wil laten opnemen, omdat ik daar wekelijks een aantal keren individuele CGT therapie zou kunnen ontvangen.
Ik anderzijds zie het niet echt zitten om terug in een ziekenhuis in groepstherapie te stappen. (waar ik mij in een artificiele omgeving voel, omgeven door mensen met veel andere soort klachten, problemen, met massas vervelende groepspraktijken,...)
Maar als u ook zoals haar van mening bent, dan zal dit wel moeten.
Mijn excuses voor mijn lange mail, maar ik ben radeloos,
Ik weet echt niet meer wat ik moet doen.
Ik wou dat er een mogelijkheid was, of een centrum, waar ik kon verblijven, vanzelfsprekend met afspraken en discipline, maar waar ik individuele CGT therapie en gecontroleerde exposure zou kunnen ontvangen tot mijn paniek probleem opgelost is en ik benzo-vrij kan zijn.
Ik zou er alles voor over hebben, zelfs als ik ervoor naar Amerika zou moeten.
(dan neem ik 3,4 temesta's in om de vlucht uit te zingen...)
Mag ik u vragen of ik vandaag nog contact met u mag opnemen?
Ik wil niet opdringerig zijn, maar ik weet niet waar anders ik naartoe kan.
Alvast dank bij voorbaat,
Groeten,
***
Ik zet deze hele historie hier niet om aandacht te krijgen,
maar om jullie mss een aantal punten aan het licht te brengen.
En als jullie de tekst en mail hebben gelezen, dan zullen jullie er ook een heel aantal vragen in terug gevonden hebben.
Het is vooral daarop dat ik graag een second opinion of gewoon advies zou willen.
Het was helemaal niet makkelijk voor mij om dit hier te plaatsen aangezien ik normaal niet zo met mijn gevoelens te koop loop.
Nog wil ik aan iedere andere die met angst problemen te kampen heeft hoe erg ze ook zijn, zeggen dat hier een oplossing voor is en dat je hier in moet blijven geloven, de weg kan lang zijn, maar er komt een einde aan, als je dat echt wil, geloof hierin!
Dank u.
GenesisX
Legacy Member
Ge kunt zoveel pillen pakken of geforceerd worden in sociale situaties als ge wil, zonder uw problemen te erkennen geraakt ge nergens. Been there, done that. Na al die jaren kom je dan eindelijk tot het besef dat de meeste situaties absurd zijn en je er gewoon geen deel van wil uitmaken. Deels zenuwachtigheid door uw sociale fobie, maar ook door het feit dat het je ding niet is. Praten met/bij een psycholoog heeft mij daar wel voor een stuk bij geholpen, om te snappen wat er aan de hand was. Maar na twee jaar psycholoog en 1 jaar psychiater ben ik er toch mee gestopt. Die mensen kunnen u niet blijven helpen, er komt een punt waar je motivatie om iets van je leven te maken het overneemt en u richting situaties stuurt die u helpen en nog meer motiveren. Op die manier bouw je dat steeds meer op én haal je er voldoening uit.
Dan moet je je afvragen: "wil ik uiteindelijk wel deel uitmaken van bepaalde sociale situaties?" Indien ja, doe moeite om uw problemen op te lossen en confronteer u stapsgewijs met hetgeen ge wil bereiken. Liever niet? Zoek dan iets anders dat je wel wil doen. Maakt niet uit of het sociaal is of niet, je hebt verschillende soorten mensen. Niet iedereen zuipt zich in het weekend dood in één of andere luidruchtige dancing. Genoeg hobbies en gelijkgestemde mensen om mee op te trekken. Ze komen alleen niet aan je deur bellen.
Prijs u daarbij gelukkig als ge steun krijgt van mensen rondom u. Mijn omgeving vond het niet nodig om mij daarin te steunen, wat resulteerde in 10 jaar ontkennen en constant "bang" zijn. Luister dus niet naar anderen en doe wat je denkt dat het beste voor jezelf is. Probeer een psycholoog, therapeut, psychiater, groepstherapie (alhoewel dat nogal raar is), ... Als het geld kost, dan is dat maar zo. Uw gezondheid gaat voor en uw leven is veel te kort om slecht advies te blijven opvolgen.
@Quecera — Eerder een gevolg dan een oorzaak. Plus, ge klinkt zoals mijn ma. Die weet er ook niets van en zou beter zwijgen.
Dan moet je je afvragen: "wil ik uiteindelijk wel deel uitmaken van bepaalde sociale situaties?" Indien ja, doe moeite om uw problemen op te lossen en confronteer u stapsgewijs met hetgeen ge wil bereiken. Liever niet? Zoek dan iets anders dat je wel wil doen. Maakt niet uit of het sociaal is of niet, je hebt verschillende soorten mensen. Niet iedereen zuipt zich in het weekend dood in één of andere luidruchtige dancing. Genoeg hobbies en gelijkgestemde mensen om mee op te trekken. Ze komen alleen niet aan je deur bellen.
Prijs u daarbij gelukkig als ge steun krijgt van mensen rondom u. Mijn omgeving vond het niet nodig om mij daarin te steunen, wat resulteerde in 10 jaar ontkennen en constant "bang" zijn. Luister dus niet naar anderen en doe wat je denkt dat het beste voor jezelf is. Probeer een psycholoog, therapeut, psychiater, groepstherapie (alhoewel dat nogal raar is), ... Als het geld kost, dan is dat maar zo. Uw gezondheid gaat voor en uw leven is veel te kort om slecht advies te blijven opvolgen.
Haha, herkenbaar. Na al die jaren lukt het mij eindelijk om mee in het gesprek te gaan met mensen die ik ken, maar vanaf dat er zich onbekend bijvoegen sla ik gewoon dicht. Dan is het terug "aandachtig" luisteren. Met één onbekende praten lukt mij nog, maar twee of meer, nope.nervevar zei:
@Quecera — Eerder een gevolg dan een oorzaak. Plus, ge klinkt zoals mijn ma. Die weet er ook niets van en zou beter zwijgen.
Arcturus
Legacy Member
@ flukkie
wel knap dat je nog steeds in een oplossing gelooft.
Bij mij duurt die periode nu al 3 jaar, nu zit ik wel in een absoluut dieptepunt.
mede door mijn oogziekte en dan de angstige bijwerking van sertraline.
Maar soms heb ik wel momenten waar ik alles gewoon wil opgeven, omdat ik geen uitweg meer zie. die constante angst en dat leeg gevoel is soms zo sterk.
Als ik dan ook nadenk en zo iets heb van dude je bent 25 jaar... maar toch slaag ik me er niet in om daar door te geraken.
Als ik dan andere mensen bezie van 16 jaar die zoveel verder staan in durf en lef dan ik en gewoon geen last hebben van die mentale kwesties dan voel ik me nog meer zielig.
Ik heb nu veel aan mijn ouders, maar die blijven ook niet eeuwig leven en ik wil hen ook niet blijven tot last zijn.
wel knap dat je nog steeds in een oplossing gelooft.
Bij mij duurt die periode nu al 3 jaar, nu zit ik wel in een absoluut dieptepunt.
mede door mijn oogziekte en dan de angstige bijwerking van sertraline.
Maar soms heb ik wel momenten waar ik alles gewoon wil opgeven, omdat ik geen uitweg meer zie. die constante angst en dat leeg gevoel is soms zo sterk.
Als ik dan ook nadenk en zo iets heb van dude je bent 25 jaar... maar toch slaag ik me er niet in om daar door te geraken.
Als ik dan andere mensen bezie van 16 jaar die zoveel verder staan in durf en lef dan ik en gewoon geen last hebben van die mentale kwesties dan voel ik me nog meer zielig.
Ik heb nu veel aan mijn ouders, maar die blijven ook niet eeuwig leven en ik wil hen ook niet blijven tot last zijn.
GenesisX
Legacy Member
Ge zijt nie alleen... Maar het betert wel als je bezig bent. Met de oorzaken te zoeken, hobbies te doen, uw doel in het leven zoeken, ervaring op te doen, ... Die dieptepunten kunnen erg zijn, ik weet er van, maar op lange termijn is een oplossing mogelijk en kan alles in z'n plooi vallen. Nu kan het je waarschijnlijk allemaal niet meer schelen, maar uiteindelijk zul je blij zijn dat je de moeite hebt gedaan om erover te geraken zodat je nog vele jaren iets van je leven kan maken.Arcturus zei:
Aan de andere kant, die situatie is nu je leven of een deel er van. Leer er uit en handel anders dan degene die zich daar geen zorgen om moeten maken. Voor hen is het geen moeite, maar ze appreciëren het dan ook allemaal niet. Mogelijkheid is dat je er waarschijnlijk meer voldoening uit gaat halen en een beter leven tegemoet gaat dan anderen.
Ergens ben je het jezelf verplicht, ongeacht wat je denkt op dat moment, om jezelf er door te sleuren. Op dat vlak geen keuze, je gaat jezelf beteren en doen wat je wil.
@Flukkie — Doen! Zoek zo'n centrum op en ga aanbellen. Had dat op een moment ook in gedachten, maar uiteindelijk niet gedaan omdat ik met mijn opleiding zat. Deels gelukt om daar zelf uit te geraken, maar als het zo erg is zou ik er niet over nadenken en gewoon doen. Kan alleen maar helpen. Misschien ben je een volledig anders mens na drie maanden.
glashelder
Legacy Member
Ja, natuurlijk is dat terecht. In principe zou de psychiater jou moeten begeleiden in het medicatiegebruik en uitleggen wat het gevaar is en hoe je het moet nemen. Als 18-jarige heb je inderdaad geen idee hoe of wat. Ja, als patiënt is het handiger als je zelf wat opzoekingswerk doet (bij alles, ook als je met je hond naar de dierenarts gaat, of naar een gewone dokter), maar je kan niet verwachten dat een 18-jarige alles zelf uitvogelt. Je mag toch wel verwachten van een geneesheer dat hij jou daar zo goed mogelijk in begeleidt, en blijkbaar is dat niet gebeurd (bvb geen enkele therapie voorstellen of doorverwijzen).Flukkie zei:
Geen idee, ik heb wel eens gelezen dat je lichaam inderdaad maar een bepaalde mate van angst aankan. Als dat blijft uithouden val je uiteindelijk flauw van uitputting, of gewoon in slaap. Want het is wel heel uitputtend. Maar ik ben ook geen dokter hé. En ja, dat zal een serieuze terugslag hebben op je gezondheid en op je lichaam, je blijft tenslotte een paar uur lang extreme angst hebben, dat kan niet goed zijn hé.Flukkie zei:
Ik ben het er wel mee eens dat dit iets is dat je bijna niet meer ambulant kan behandelen. Ik snap dat je er tegenop ziet, maar zo kan het ook niet verder hé...
Ikkina
Legacy Member
Ik kan mezelf wel herkennen in de situaties, maar anderzijds ook weer niet.
Ik ben heel graag alleen, ik kan echt niet tegen drukte. Wanneer er meer dan 3 mensen in de living zijn, dan ben ik 's avonds zo afgemat en moe, gewoon omdat ik niet tegen de drukte kan.
Uitgaan heb ik een paar keer geprobeerd, maar dit ervaar ik verre van als aangenaam. Er gebeurt gewoon zoveel tegelijk: muziek, iedereen praat maar je verstaat niks, iedereen loopt tegen je op en dat geflikker van die lampen is er al helemaal teveel aan.
Ik heb ook op zo'n momenten voortdurend het gevoel dat iedereen me aankijkt, wat natuurlijk idioot is. Maar ik haat het om in de schijnwerpers te staan. Als iemand naar me kijkt, dan denk ik dat dat altijd om een negatieve reden is. Ik probeer oogcontact zoveel mogelijk te vermijden.
Wanneer er mensen aan me voorbij lopen, probeer ik altijd naar beneden te kijken.
Een onbekend telefoonnummer zal ik nooit opnemen, wie weet wat voor doms ik tegen die persoon anders ga zeggen. Iets gaan vragen in een winkel, vind ik echt een opdracht.
Mondelinge examens vragen altijd zoveel energie van me. Ik ben zo bang dat de prof denkt, wat een dom wicht zit daar nu weer.
Ik ben op het middelbaar veel gepest geweest. Mijn verlegenheid werd vaak begrepen als arrogantie, alsof ik mij te goed voelde. Nu ja, ik heb het vaak genoeg gehoord, it hurts, want eigenlijk was het omgekeerde het geval.
Ik heb daarbovenop ook nog een geschiedenis van eetstoornissen en depressies, ook ten gevolge van de sociale angst. Daarnaast neem ik sinds een jaar bètablokkers omdat ik last heb van een te hoge hartslag en bloeddruk, geen idee of het hier mee te maken heeft.
In de klas ben ik dan weer iemand die heel snel vrienden maakt en goed overweg kan met iedereen. Daar ben ik wel heel erg sociaal en hulpvaardig naar iedereen toe. Ik probeer iedereen ook maar te vriend te houden, ben zo bang dat ze slechte dingen van me gaan denken of gaan roddelen over mij. Ik haat het dat ik zo overdreven gevoelig ben voor alles.
Ik ben heel graag alleen, ik kan echt niet tegen drukte. Wanneer er meer dan 3 mensen in de living zijn, dan ben ik 's avonds zo afgemat en moe, gewoon omdat ik niet tegen de drukte kan.
Uitgaan heb ik een paar keer geprobeerd, maar dit ervaar ik verre van als aangenaam. Er gebeurt gewoon zoveel tegelijk: muziek, iedereen praat maar je verstaat niks, iedereen loopt tegen je op en dat geflikker van die lampen is er al helemaal teveel aan.
Ik heb ook op zo'n momenten voortdurend het gevoel dat iedereen me aankijkt, wat natuurlijk idioot is. Maar ik haat het om in de schijnwerpers te staan. Als iemand naar me kijkt, dan denk ik dat dat altijd om een negatieve reden is. Ik probeer oogcontact zoveel mogelijk te vermijden.
Wanneer er mensen aan me voorbij lopen, probeer ik altijd naar beneden te kijken.
Een onbekend telefoonnummer zal ik nooit opnemen, wie weet wat voor doms ik tegen die persoon anders ga zeggen. Iets gaan vragen in een winkel, vind ik echt een opdracht.
Mondelinge examens vragen altijd zoveel energie van me. Ik ben zo bang dat de prof denkt, wat een dom wicht zit daar nu weer.
Ik ben op het middelbaar veel gepest geweest. Mijn verlegenheid werd vaak begrepen als arrogantie, alsof ik mij te goed voelde. Nu ja, ik heb het vaak genoeg gehoord, it hurts, want eigenlijk was het omgekeerde het geval.
Ik heb daarbovenop ook nog een geschiedenis van eetstoornissen en depressies, ook ten gevolge van de sociale angst. Daarnaast neem ik sinds een jaar bètablokkers omdat ik last heb van een te hoge hartslag en bloeddruk, geen idee of het hier mee te maken heeft.
In de klas ben ik dan weer iemand die heel snel vrienden maakt en goed overweg kan met iedereen. Daar ben ik wel heel erg sociaal en hulpvaardig naar iedereen toe. Ik probeer iedereen ook maar te vriend te houden, ben zo bang dat ze slechte dingen van me gaan denken of gaan roddelen over mij. Ik haat het dat ik zo overdreven gevoelig ben voor alles.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.