Test: 69. 35 (fear) 34 (avoidance).
Zelf ben ik in het middelbaar enorm hard gepest geweest. Ging van gewone woorden, naar kloterij (pennenzak afpakken enzo) naar slagen en stampen.
Dit duurde tot ik van school ging (18 jaar) en vandaag draag ik er nog altijd de sporen van (ben 25).
Mijn zelfvertrouwen is om zeep, is na die jaren een beetje terug gestegen maar niet genoeg om mijzelf goed te voelen, sociale zaken zoals een groot festival waar je in de massa staat is moeilijk voor mij (wat denken de mensen van mij, spontaan beginnen te zweten, conversaties proberen te ontwijken, niet goed weten wat ik moet doen met mijn handen/armen, mee dansen of mee doen met de massa zoals handen in de lucht steken doe ik niet, als mijn vriendin mij vastneemt of een kus geeft stomp ik haar weg want anders zien de mensen dit, enz..). Allemaal heel belachelijk maar het gebeurt toch.
Met iemand onbekend aan de klap blijven is moeilijk, val snel stil omdat ik niet weet hoe ik moet reageren of daarmee moet omgaan, weet niet wat zeggen, durf mijn eigen mening niet snel verkondigen, kortom, ik sta niet graag in de belangstelling en ik sluit mij snel af van mensen die ik niet ken.
Met collega's was dit geen enkel probleem, omdat je dan weet wat je kunt zeggen of vragen, maar zodra er iemand onbekend een gesprek begint te voeren slaag ik dicht.
Zoiets is ook ontzettend lastig omdat ik voor mijn job bij veel klanten moet komen en als er dan iemand begint te praten, niet werkgerelateerd, dan kan ik gewoon niet aan de praat blijven en vallen er van die ongemakkelijke stiltes.
Ik sluit mij niet op, ga wel eens weg met mijn vriendin, alleen met zijn tweetjes en zij kent wel wat mensen maar als ik dan bij zo'n groep sta hoor je mij niet tenzij ze eens iets vragen en dan is het maar van korte duur.
Ik kan mijzelf ook niet goed uitdrukken. In mijn hoofd zit ik dan echt te denken van zo en zo zit dat in mekaar, zo moet dit en zo moet dat maar eenmaal ik het moet omzetten in woorden of zinnen loopt het vast. Ik kan de juiste woorden niet meer vinden en begin mijzelf dan soms te verspreken of een woord totaal verkeerd te zeggen wat alles dan nog eens moeilijker maakt.
Heb een goede job, goed lief, al 7 jaar samen, zij heeft een vriendenkring waarmee ze wel eens afspreekt en ik probeer zo'n sociale ontmoetingen te vermijden terwijl ik wel degelijk mensen wil leren kennen en vrienden maken.
Als haar vriendinnen een feestje geven waar de vriendjes mee uitgenodigd zijn zie ik daar dik tegen op. Overlaatst was er zoiets en heb die avond amper 10 zinnen gezegd en een paar dagen erna te horen gekregen dat die gasten mij nen stille vonden, mij afzijdig hield, niet mee deed...Tja.
Zo ben ik sinds kort ook aan het fitnessen, soms samen met mijn lief, soms alleen en als ik alleen ben zorg ik er wel voor dat ik een toestel gebruik waar iemand anders naast zit (bv tijdens het fietsen) met het gedacht van misschien begint die te praten maar zelf neem ik het initiatief niet. Stel mij wel open voor mensen, maar tegelijkertijd sluit ik mij ook af. Ben altijd wat een verlegen sheet geweest dus dit zal er ook wel mee te maken hebben.
Het is ontzettend moeilijk om hierover te komen, mijn vriendin helpt mij wel wat maar kan mij niet over de streep krijgen.
Een garcon roepen in een cafe durf ik niet, maar zelf op een mens afstappen om iets te vragen heb ik dan weer geen probleem mee. Plassen in een publieke wc durf ik, maar van het moment dat er iemand naast mij aan de urinoir staat of het wc er naast kruipt moet ik ineens niet meer, ook al is het zeer dringend.
Eenmaal ik wat dronken ben verdwijnen de meeste angsten en begin ik over alles te lullen en geef ik geen zier wat andere van mij denken. Nuchter is het allemaal een hel. Ik drink amper bier, echte vader is alcoholieker, en als ik elke dag mijzelf dronken moet voeren, want blijkbaar kan ik dan wel normaal functioneren, kan ik in zijn voetsporen treden...gelukkig grijp ik niet naar de fles of drugs. Van pillen blijf ik ook liever af. Ik wil het probleem natuurlijk oplossen en niet door middel van rotzooi.
Voel mij onzeker, doe vaak aan zelfbeklag, introvert, houd mij afzijdig, stel mij niet open, voel mij niet goed in mijn vel, geen vrienden, voel mij stom,... Dit sleept al jaren aan en hopelijk geraak ik er eens vanaf.
Heb wel eens gedacht om op de bank te gaan liggen maar dit kan toch niet alleen komen door het vroegere gepest? Zoiets moet toch al in mijn kopje zitten sinds dat ik klein was. Toen ik klein was zat ik ook meer op mijn eigen maar dit kwam dan weer omdat wij toen veel verhuist waren en ik na een tijd geen moeite meer deed om nog iemand te leren kennen omdat we waarschijnlijk nog eens gingen verhuizen en dus van school veranderen. Thuis heb ik het altijd goed gehad, was nog heel jong toen mijn ouders uit elkaar gingen, dus daar kan het ook niet aan liggen. Misschien ben ik wel gewoon nen rare en moet ik daarmee vrede nemen.
Gelukkig heb ik mijn vriendin nog. Anders zat ik in de put, met depressie tot gevolg, en ik wil niet weten wat er dan gebeurt zou zijn.
ad: Ben ook met de gedachte aan het spelen om zelfstandige te worden, zodat ik niet met collega's moet werken (en om de een of andere reden schrikt telefoneren mij in zo'n scenario ook minder af). Maar dat lijkt mij op financieel vlak dan weer heel stresserend... 
Zelfs bij mijn beste vriendin ben ik opgelucht als ze na een sleepover 's ochtends of 's middags weer naar haar eigen huis gaat. Bij Mark vind ik dat nooit leuk, ik wil altijd dat het langer duurt, ik heb niet zo snel nood aan me-time bij hem. Bij hem zijn voélt gewoon als me-time. Dat gevoel heb ik zelfs niet bij mijn ouders 
Maar 'k heb liever dat ze niks horen.
Duh.
(terwijl ik dat eigenlijk maar heeeel zelden heb als ik thuis frisdrank drink). Op het werk drinken ze allemaal cola 's middags, en dan zit ik daar vol bewondering 