LANG VERHAAL
Vroeger had ik sociale problemen. In het derde en vierde middelbaar werd ik redelijk hard gepest, waardoor ik zo goed als geen vrienden had. Dat was een redelijk zware tijd. Na het vijfde is dat dan wat verbeterd en had ik twee redelijk goeie vrienden. Niet dat we zo goed met elkaar overeenkwamen, maar we waren alledrie wat de sociale marginalen van't school, dusja, zo kom je bij elkaar terecht. Mijn verdriet en eenzaamheid verdronk ik in mijn MMO-verslaving (vooral World of Warcraft dan), dusja, de stereotype 'asociale gamer' was mij ten volle.
Maar ik ben daar nooit onderdoorgegaan, ik ben van nature erg positief. Er is een spreuk van Camus - "In the depth of winter, I found within me an invincible summer". Dat is op mij van toepassing, indien ik aanleg had gehad voor depressies ging ik er misschien niet meer geweest zijn. In het zesde ben ik langzaamaan social wat vooruitgegaan, voornamelijk dan door dingen te durven die ik vroeger niet deed (zoals je hand opsteken in klas om een vraag te beantwoorden. Klinkt simpel, maar dat was het toen zeker niet). Ik zag er ook verschrikkelijk mottig uit qua kleren en haar, maar dat heb ik pas veranderd toen ik in mijn eerste hoger zat. Met dat ik nooit wegging was mijn ruimte kennissen beperkt tot mijn klasgenoten en mijn twee vrienden en ik zat toch altijd binnen.
In mijn eerste jaar hoger ben ik dan op een peda gegaan - onder druk van mijn ouders, maar ook om mezelf wat te stimuleren want ik wist dat het zo niet verder kon. Op een peda kon ik niet anders dan sociaal zijn en nieuwe mensen leren kennen. Iedereen die ik kende ging ook naar Gent, terwijl ik naar de Kulak zou gaan, dus ik kon niet anders dan nieuwe vrienden maken indien ik niet helemaal alleen wilde zijn. Het feit dat ik ook 'opnieuw' kon beginnen in een nieuwe omgeving zonder kennissen van het middelbaar was ook een van de redenen. Dat vroeg redelijk veel zelfoverwinning op dat moment, want ja, sebiet blijf je toch alleen achter he
maar ik ben dan ook op een kennismakkingskamp geweest (7 dagen Ardennen, alleen op kamp! Ik durfde ècht niet, maar ik heb mezelf geforceerd om me in te schrijven). Op dat kamp begon het eigenlijk allemaal. Iedereen was daar vriendelijk en open tegen me, zelfs mensen die ik van haar noch pluim kende (ik had zo'n beeld dat iedereen tegen me was, dat vriendelijkheid maar vals was om me daar mee uit te lachen ("ha, die dacht dat ik hem graag had :')" situaties van in het middelbaar)). Op dat kamp heb ik dan een vriend gemaakt waarmee ik de eerste weken van het schooljaar mee optrok.
Ik zat dan in het begin van het eerste op een peda, op een erg sociale gang. Daar ben ik echt on-ge-looflijk opengebloeid. Ik werd aanvaard voor wie ik was. Natuurlijk heb ik ook mezelf moeten forceren, het was allemaal niet zo gemakkelijk, maar kom. Toen ben ik ook wat beginnen letten op hoe ik eruitzag. Geleidelijk aan ben ik dan ook beginnen kennismaken met andere mensen uit m'n "klas", ben ik meegegaan naar feestjes etc. Zoals velen hier zat ik daar altijd geweldig mee in, altijd alles overdenken, worst-case scenario's, maar door het gewoon te doen ondervond ik dat het altijd beter afliep dan ik had gedacht, waardoor ik meer en meer dingen begon te doen.
Een moment dat ik nooit ga vergeten, en dat denk ik redelijk belangrijk was, was mijn 19e verjaardag (ook in het eerste jaar, op die peda). Ik zat in een soort van danscafé wat te praten met de mensen daar (de kulak is klein, op dat punt kende ik redelijk veel mensen en bijna iedereen van mijn peda zat daar ook). Opeens stopt de dj met draaien, zegt "gelukkige verjaardag fliblit", hij legt wat andere muziek op en iedereen kwam mij feliciteren. De mensen van mijn peda hadden dat zo georganiseerd. Op dat moment besefte ik dat ik eindelijk ergens aanvaard werd.
Toen ben ik gewoon blijven evolueren, blijven dingen doen ik niet durfde. Continue uit je sociale comfortzone treden, altijd dingen doen die je eigenlijk niet durft, en in die twee jaar dat ik nu in het hoger onderwijs zit ben ik ongelooflijk veranderd in vergelijking met de schaduw die ik was in het middelbaar. Mijn sociale angst is zo goed als verdwenen.
) dan te praten met een therapeute die 1) overpriced is 2) 50% van de klinische psychologen zijn niet up to date met de nieuwste behandelmethodes. Unief ziekenhuizen zou ik wel vertrouwen aangezien ze ook gewoon academici zijn.
