Ik heb het misschien niet heel breed, maar kom wel goed rond en hoop voor het topic en de inhoud ervan dat we niet die weg opgaan. Mag een modale burger niet voor zijn rechten opkomen indien deze zijn geschonden. Zelfs al was ik een asielzoeker, dit doet niet ter zake en zou het ook appreciëren mocht het niet meer worden voorgesteld als profitariaat. Wat is gebeurd, kan niet. PUNT?.
xTwl: het boek staart met een lange wetenschappelijke verklaring rond hoe humor dingen anders kan doen aanzien in het leven, gevolgd door een lange collectie aan sketches, onelines, gedichten, grapjes,...en voor die teksten dankt hij een aantal mensen dat ze zo lief zijn geweest hen die te bezorgen.
Ik vermoed dat de professor dit ook onmiddellijk zal inroepen en dan volgt de vraag: zal de verstuurder hiervan de volle verantwoordelijkheid krijgen en die zich moeten verantwoorden voor het niet vermelden van andere namen dan hijzelf. Mogelijk acht de professor het een feit dat alles van die verstuurder zijn hand is daar die ook reeds een heel klein beetje bekend is in de streek en in eigen beheer dichtbundels uitbracht.
De emails zijn er. Ook controleerbaar, een AS was een extra troef geweest, maar dit in combinatie met het feit dat het een verzamelwerk is, kan de universiteit toch niet onberoerd laten.
Stel u voor: een forumlid wil morgen een boek publiceren rond humor op internetfora en lanceert een oproep. Iedereen die mopjes liggen heeft, mag die insturen. De achterneef van de neef van je vader had ooit eens met nieuwjaar een paar moppen voorgelezen op een feest en had die op een papiertje nagelaten, je stuurt die door. Je gaat ervan uit dat die universeel bekend zijn en kent de auteur niet. Jaren nadien leest die achterneef dat boek en ziet die zijn eigen teksten staan.
Nu, het gaat hier om een auteur van een eind in de 70. Mogelijk onderschatten die de kracht van het internet en zag hij het als een leuke vriendendienst. Kun je de auteur-professor enkel wat naïviteit verwijten en moet de schuld gelegd worden bij de bezorger die wel heel goed wist dat het mijn teksten waren zonder hier ook maar de toestemming, laat staan een vermelding van te vragen. Ik ken die persoon en denk veeleer dat hij er gewoon niet bij nadacht.
Ik had al ruim zes jaar dit feit in mijn CV kunnen vermelden. Want zeg nu zelf: een professor die je werk in zijn boek opneemt, dat staat mooi op je CV. Persoonlijk vind ik dat nog belangrijker dan een schadevergoeding. Het is wat anders dan een droog overzicht van je schoolverloop en werkervaring. Dit maakt je net dat tikkeltje aparter waardoor een werkgever binnen de branche je sneller au sérieux neemt. Nu post ik mijn eigen tekst op twitter en volgt er een reactie alsof ik het zou hebben gestolen inclusief de link.