zarathustra zei:
Goh ik vermoed dat de staat een redelijk goed idee heeft van wie thuis zit en waarom
"de staat" misschien wel indien er specifieke aanvragen zijn (bv palliatief verlof, bevallingsverlof, pensioen, werkloosheid van langere duur,...) maar ik betwijfel of die gegevens zomaar mogen worden doorgespeeld aan diegene die beslist wie er moet gaan zitten...
Zouden mensen die een voltijdse job hebben en zeker diegene met gezinslast, beter volledig ontzien worden? Absoluut! Er is hier NIEMAND die zegt dat enkel zij bekwaam genoeg zijn en de rest niet.
Wat we met enkelen proberen duidelijk te maken is dat er heel mensen zitten onder de niet-werkende bevolking die wél volledig onbekwaam hiervoor kunnen zijn of evenveel "recht" hebben op hun weekend omdat ze niet de hele dag op de zetel liggen te Netflixen met een carapils. En dan gaan we inderdaad in op sommige gevallen. Zoals huismoeders (die ook "werken" alleen krijgen ze er verdomd weinig erkenning voor omdat ze geen loon krijgen), bejaarden (die vaak fysieke klachten hebben waardoor een halve dag op een klapstoel in het rumoer dingen lezen (alsof ze het zélf al zouden aangeven als ze analfabeet zijn en dus niet eens kunnen lezen) extreem zwaar kan zijn), werklozen (alsof werklozen geen ziekte kunnen hebben waardoor ze ontslagen werden zoals autisme, depressie,.. Maar zich niet op ziekenkas willen laten zetten omdat dat een hoop rompslomp met zich mee zal brengen, alsof werklozen geen voltijdse opleiding met stage kunnen volgen,...) etc etc.
Dus is er een systeem waarbij individuele uitzondering kunnen worden toegekend als die gestaafd kunnen worden. Waarbij iedereen tussen de pakweg 30 en 60 kans loopt pech te hebben om opgeroepen te worden. Omdat bijna iedereen vindt dat een ander het "meer verdient" om opgeroepen te worden. Waarbij de studenten zeker vinden dat ze geen dag kunnen verliezen omdat ze blok hebben. Waarbij twintigers gewoonweg geen goesting hebben om op zondag om 7u al ergens klaar te staan. Waarbij dertigers van hun gezin willen genieten. Waarbij veertigers en vijftigers vinden dat ze meer rust nodig hebben dan "de jeugd" om van de werkweek te recupereren. Waarbij 60+'ers het tempo niet aan kunnen en vanalles kunnen mankeren.
Precies lastig om te begrijpen dat iedereen vindt dat ze de uitzondering horen te zijn omdat ze per se de rekening van een ander willen maken...