Elk in zijn situatie natuurlijk he... Wij zijn na het studeren onmiddellijk alleen gaan wonen (verkeerden dan ook al jaren), met het spaargeld (studentenspaargeld

) kwalitatieve inboedel gekocht, niet lang daarna getrouwd (ook niet goedkoop, zelfs met inbreng van ouders), deftige huwelijksreis gedaan (dat doe je ook maar 1 keer...), niet lang daarna een huis gekocht. Veel spaargeld was er dan ook niet echt.
Moest dus wel een Q100 worden (enfin, eigenlijk Q97.5), maar aan de andere kant woonden we ook samen van zodra we konden en hebben we daar ook veel uit gehaald in plaats van te blijven thuis wonen.
Ik begrijp dat Q100 een risico inhoudt maar ik ben wel erg tevreden dat de banken dit in 2008 nog toestonden. Ons loon was nooit een probleem (en zelfs 1 vastbenoemd daarvan), we hadden gewoon onvoldoende tijd gehad om terug een degelijke spaarsom op te bouwen.
edit: en met de herziening die we nu aan het doen zijn op onze kredieten zullen we afbetaald hebben als we 46 en 47 jaar zijn, wat ik nog zeer schappelijk vind.