k ben zoals velen die hier reageren ook 'ervaringsdeskundige': ik ben sinds een aantal jaren afgestudeerd als orthopedisch chirurg/traumatoloog.
Deze discussie laait om de zoveel jaar eens op, en ik heb er altijd een dubbel gevoel bij.
Elke chirurg in België heeft hetzelfde vreselijke 'boot camp' doorstaan. Slaapdeprivatie, stress, respectloze patiënten en ondankbare stagemeesters... niet de mooiste periode uit mijn leven. Ik word nog altijd fysiek onwel als ik langs de ziekenhuizen rijd waar ik vroeger assistent was. Ik ben mijn leermeesters wel dankbaar voor wat ik van hen heb opgestoken. Maar ik zal hen nooit vergeven voor de financiële en fysieke uitbuiting waaraan ze mij onderworpen hebben. Niemand toonde ooit enige bezorgdheid over mijn lichamelijk of emotioneel welzijn. Dit is immers 'the school of the hardknocks'. En net als bij de studentendoop van de geneeskunde, heeft degene die de smeerlapperij uitdeelt al die troep ooit zelf moeten slikken.
Ik dacht destijds dat het normaal was, 's nachts dronken eikels oplappen voor 4 euro per uur. I signed up for it. Ik ben pas achteraf tot de conclusie gekomen dat ik in mijn assistententijd eigenlijk 2 jaar met een burn-out heb gelopen, met persoonlijkheidsstoornissen, risicogedrag en het einde van een vaste relatie tot gevolg.
In ruil daarvoor heb ik nu een mooie job waarmee ik veel mensen help, en meer geld verdien dan ik kan opdoen. Ik twijfel nog elke dag of het de moeite waard is geweest om daar mijn vrolijkste vrije jaren voor op te geven.
Maar op andere momenten, als ik na een lange dag in het operatiekwartier 's nachts nog word opgeroepen voor een gecompliceerd spoedgeval, ben ik blij om al de uren die op mijn teller staan. Dit is nu eenmaal geen job voor 'pussies'. Ook na je opleiding blijven het lange dagen en soms nachten, en loop je dikwijls tegen je fysieke beperkingen aan. Iemand die zonder training een marathon loopt, haalt ook de eindmeet niet. De skills die ik nu heb zijn zo uitzonderlijk, omdat ik er uitzonderlijk veel tijd en moeite in heb gestoken. Als assistenten gewoon een '9 to 5' zouden kloppen, zou de opleiding tot specialist (nu al 6 jaar) eigenlijk in lengte moeten verdubbeld worden om voldoende ervaring op te kunnen doen.
Dat assistenten een 'opting out' moeten ondertekenen, is gewoon belachelijk. Pas dan toch liever de wetgeving aan de realiteit aan. Je wordt nooit een degelijk chirurg met een 38-urenweek. Maar vergoed in ruil alsjeblieft ook die jongens en meisjes voor de uitzonderlijke inspanning die ze doen, voor de maatschappelijke bijdrage die ze leveren. Gun ze minstens 1 rustdag per week, en garandeer hen 30 uur ononderbroken slaap. Coach hen, fysiek en mentaal. Stagemeesters mogen gerust wat meer bewust gemaakt worden wat een ongelofelijke luxe assistenten wel zijn. Ze mogen er wat mij betreft ook er wat dieper voor in de buidel tasten. En als assistent-specialisten van wacht zijn, maak hen dan niet wakker voor verstuikte enkels en snijwondjes. Daar leert niemand iets van bij, en daar bestaan -goedbetaalde, afgestudeerde- spoedartsen voor.
Just my 2 cents.
Dr. P. Van Damme
Orthopedist
.
. Iedereen weet ook zo goed als zeker het loon van een ambtenaar