Pfff, geen idee waarom het zo lang heeft geduurd dat ik m'n mening nu pas meedeel. Werkdruk, onverschilligheid... dunno, 't is verlof en ik ben terug! En Bond ook!
Ik vond hem eigenlijk helemaal niet zo slecht zoals de meesten hadden gezegd. Hij was voor mij enorm entertainend en perfect consistent met de stijl en de sfeer van Casino Royale, wat voor mij een pareltje was. Niet helemaal natuurlijk, want deze bevatte meer actie dan dialoog en diepgang. Goed, bij deze had ik wel iets hogere verwachtingen voor mezelf gecreëerd, omdat regisseur Marc Forster schitterende films maakt. Maar blijkt dat actie niet z'n ding is, toch is het iets goeds dat hij niet bij één bepaalde stijl blijft. Maar een Bondfranchise? Dodgy.
Het valt inderdaad wel iets te hard op als een Bournefranchise, zelfde camerahantering, zelfde wraakmotieven, etc. toch zeer genietbaar. Ik snap niet wat er niet te volgen was, Bourne is shakier. Heerlijke beginscène met de DBS, wat een slee, die curves, zo gestroomlijnd, een streling voor het oog... net als de Bondgirls (vooral Arterton raaawr en op 't einde die Katic whoopah) geen wonder waarom sommigen over auto's spreken alsof het vrouwen waren. Wel een inconsistentie met het promomateriaal betreffende de silencer, maar is die poster niet gewoon een overgang van Royale naar Solace, want zou het wel kloppen. Ach continuïteit in films, het zal altijd een probleem zijn.
Belangrijkste en de verleidelijkste Bondelementen waren nog altijd aanwezig en waren constant op het scherm te zien: stijl, stijl, STIJL. Daniel Craig valt niet op op het scherm, omdat hij het hoofdpersonage is, zo'n adonis is ie niet. Hij is immers een kostuum tussen de kostuums, maar slechts één elementje zoals een perfecte horizontale lijn in het borstzakje van z'n op maat gemaakte pak doet hem van het witte doek spetteren als de stijlvolste van de bende. Misschien is dat gewoon het oog van een vakidioot, maar zo zag ik het. Wat een genot om gekleed te worden door de stylist(e) van dienst.
Bond is een womanizer, en voor zover ik goed gevolgd heb, heeft hij prestatiegewijs niet teleurgesteld. Eén enkele blik was nodig (de hele uitgekiende, spontane, decadente move buiten beschouwing gelaten) om van bil te gaan... hate the game, not the player. De girls waren er, hier wordt niet geklaagd.
Het is enigzins politiek getint, redelijk humaan, maar niettemin met een zekere ingenomen standpunt en het hart op de juiste plaats. Wel akkoord dat het nogal oppervlakkig en meer als plot device diende. Bond redt misschien niet de hele wereld meer, maar wel nog een stuk van de wereld en is dat niet geloofwaardiger (niet dat dat hoeft)?
Zei ik al stijl?
Wat QoS anders maakt is dat het allemaal wat menselijker is geworden, zeker met die wraak om liefde en de - toegegeven - weinig uitgediepte relaties? En waarom het ook misschien zwakker is, is dat hij opvallend lijkt op een overgang tussen grote verhalen. Deze bevat overwegend actie en voelt aan als een rush waarin we maar snel naar het volgende belangrijkere onderwerp moeten gaan.
Het is duidelijk dat deze Quantum of Solace geen troost kan bieden aan de ware Bondfans... het mist iets, waarmee ik niet de kitscherige en schrale gadgets bedoel, want het gebrek eraan is een grote pluspunt. Trouwens, gadgets waren er bij de vleet, niet zo over the top, maar best te realiseren of zelfs bestaande... Mensen vergeten hoe wonderbaarlijk een touchscreen is of razendsnelle technologie met ultrahoge resolutie in een gsm. Soit, ik bedoel eigenlijk dat dit gewoon een actiefilm is of een wrekerfilm, niet echt meer een spionageprent. Of is de lijn tegenwoordig zo dun geworden dat er gewoonweg geen onderscheiding meer gemaakt kan worden in genres? Want geef toe elke film komt nu uit in een hybridevorm, is dat de reden waarom Bond niet meer "puur" is? Quantum of Solace is cool, ondanks dat hij het niveau van z'n voorganger niet haalt, en dat volstaat. Kritisch gezien geen hoogvlieger, maar ongetwijfeld een onsterfelijke gegeven waar het volk meer van wil.