Il portiere di notte The Night Porter (L. Cavani, 1974) 7.5/10
Intelligente schandaalfilm, die gaat over de relatie tussen een Joods meisje en een Nazi officier in een concentratiekamp, verteld als herinnering wanneer ze elkaar jaren later terug tegenkomen in een hotel. De befaamde
Salomé-scene en het einde zijn het sterkst, want de film verliest toch wat impact omdat hij volgens mij vandaag de dag minder controversieel is. De structuur van de film en de cinematografie zijn goed doordacht, en ook de cast (met oa Dirk Bogarde en Charlotte Rampling) spelen fantastisch.
Venus vs. Me (N. Teirlick, 2010) 7.7/10
Zeer mooie kortfilm van Nathalie Teirlick, over de angsten en bezorgdheden van een 12-jarig meisje. Het geheel is zeer suggestief, vanuit de gevoelswereld van het meisje, en fragmentarisch weergegeven.
Play Time (J. Tati, 1967) 9.5/10
Er zijn maar weinig regisseurs die humor kunnen combineren met zo'n intelligente manier van kritiek geven op (de menselijke natuur in) het moderne leven. Dit is het soort film waar je niets anders dan een diep soort respect voor kunt hebben. Elke shot is prachtige geframed en goed uitgedacht, een ware lust voor het oog en het brein, en elke scene is gewoonweg geniaal. Pak nu die hele restaurant sequentie. De opbouw, en de manier waarop de chaos geleidelijk toeneemt is zalig gewoon. De hele film is een grote speeltuin, waarin de kijker uitgenodigd wordt om mee te spelen, maar ook na te denken over wat Tati ons wil laten zien.
Chikamatsu monogatari The Crucified Lovers (K. Mizoguchi, 1954) 8/10
Mooie, sober gefilmd verhaal, met leuke noir invloeden, over twee mensen die valselijk beschuldigd worden van overspel en tijdens hun vlucht hun liefde voor elkaar ontdekken. Heeft mijn honger naar meer van Mizoguchi aangewakkerd.
Invocation of My Demon Brother (K. Anger, 1969)
Weird! Een mateloos irritante soundtrack (van Mick Jagger) ondersteunt beelden die een soort 'invocatie' moeten voorstellen van de duivel. Puur occultisme dus, waarbij we beelden zien van oa. Aleister Crowley, De Viëtnamoorlog, Nazisme en homo-eroticisme.
Dolls (T. Kitano, 2002) 8.7/10
Liefde is niet altijd wat we hopen/verwachten dat het is, en kan soms eigenzinnige vormen aannemen. De gemiddelde regisseur zou hier een typisch melodrama of romantische komedie van maken, maar niet Takeshi Kitano. Hij maakt er een poëtische en zeer visuele film van, vol met symboliek en metaphoren. Visueel is dit trouwens één van de mooiste films die ik al gezien heb in mijn leven, maar het is zeer moeilijk te beschrijven. Je moet het absoluut zien. Zeker fans van Kim-Ki Duk gaan deze film op handen dragen!
Big Fish (T. Burton, 2003) 7.5/10
Nog zo'n mooie film, die ook nog eens vol zit met zalige quotes. Een van Burton's betere films.
71 Fragmente einer Chronologie des Zufalls (1994) 8.5/10
Een film van Haneke zien is steeds een beetje een 'wake-up call' of mokerslag in het gezicht krijgen. Deze is niet anders. Nieuwsbeelden rond oorlog en terreur worden succesvol afgewisseld met scenes waarbij we een aantal mensen volgen in hun dagelijkse "beslommeringen". Het enige wat hen verbind is het toeval, de aanwezigheid in een bank waar een student in het wilde weg begint te schieten en zichzelf vervolgens dood. Thematisch sluit de film aan bij Code Inconnu, die op éénzelfde manier onze onze hedendaagse, vervreemde weergeeft, en ook hier zien we het gebruik van niet-aansluitende scene-overgangen die het gebrek aan menselijke banden in de grootstad symboliseert. Maar eerder dan de long-takes kiest Haneke hier voor een fragmentarische filmstijl die eerder aansluit bij Bresson.
)
die gast is zo kapotlachen