Je gebruikt een verouderde webbrowser. Het kan mogelijk deze of andere websites niet correct weergeven. Het is raadzaam om je webbrowser te upgraden of een browser zoals Microsoft Edge of Google Chrome te gebruiken.
Archief - Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan ? (18)
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Volledig met akkoord, heb je ook de andere films monsieur Hulot gezien? Mon Oncle is anders ook echt de moeite (alhoewel het sommige mensen wel zou kunnen storen dat het misschien als herhaling overkomt doordat heel het gebeuren rond monsieur Hulot door verschillende films doorgetrokken wordt, maar toch de moeite om hem te zien )
Ik vind het trouwens ook knap hoe hij zo typerend en zelfs karikaturaal met geluid omgaat.
Ik ga toch nog eens moeten naar zijn films kijken, Playtime heb ik eigenlijk op een volledig verkeerd moment bekeken en hoewel erg interessant vond ik hem tegelijk ook erg saai toen.
Sympathy for mr. vengeance gezien en ik vond hem redelijk saai...
Zat dan ook de hele tijd internet te browsen tijdens de film wat eigenlijk men eerste keer ooit is dat ik zoiets doe..
Zit dus te twijfelen of ik die andere wel ga kijken..
Vond jij Mon Oncle beter dan Vacances? Die twee zijn de enige van hem die ik al gezien heb, maar ik vond Vacances wel pakken beter... Het gebruik van geluid heb ik misschien fout geïnterpreteerd als nalatigheid van Tati zelf, dus het is misschien de moeite om die nog eens op te leggen. Maar eerst Play Time zien. En hoe zijn Trafic en Jour de Fête? Zijn die de moeite?
Uiteraard een invloedrijk persoon, daar twijfel ik niet aan. Maar ik vind die kerel zijn presence echt heel grappig. Niet alleen hoe die eruitziet, maar ook al die namen van die societies en zijn geschriften en shit. Heel moeilijk om serieus te nemen, en daarmee ook vreemd dat hij dat zelf kon. Smart guy and all...
Uiteraard een invloedrijk persoon, daar twijfel ik niet aan. Maar ik vind die kerel zijn presence echt heel grappig. Niet alleen hoe die eruitziet, maar ook al die namen van die societies en zijn geschriften en shit. Heel moeilijk om serieus te nemen, en daarmee ook vreemd dat hij dat zelf kon. Smart guy and all...
Ok, maar los van kleding en bizarre namen etc, is zijn hele filosofie/'religie' best nog wel interessant eigenlijk. Ik ga mezelf geen extreme aanhangen noemen, maar...
Black Swan - Heel erg verrast. Dijk van een film al lijkt het thema erg vrouwelijk. Knalt van het scherm. En de lesbische seksscene tussen Natalie Portman en Mila Kunis smaakte ook wel
Hé-le-maal mee eens. Zijn 'filosofie' laat zich nog het best omschrijven als Nietzsche voor beginners. Deze Heidegger van de Lidl heeft met zijn occultisme idd. heel wat misbegrepen jongeren hun 'ik tegen de boze/domme buitenwereld'-denken een soort van rechtvaardiging gegeven. Zijn 'invloed' was wss het grootst in de LSD-doordrenkte popcultuur van de late sixties en seventies. Toch vooral een lollig popart-fenomeen en weinig meer hé.
Wie wat ernstigers achter de kiezen wil slaan omtrent ethiek en zelfontplooiing kan ik van harte 'Voorbij goed en kwaad' en 'de antichrist' aanraden.
On topic:
Gisteren eindelijk Avatar gezien van Cameron. Man, man wat een sof. De ruimtetuigen waren mooi vormgegeven en daarmee is zowat alles gezegd IMO.
The Science Of Sleep - 7.5/10 (Michel Gondry, 2006)
Wat een vreemd filmpje was me dit! Totaal anders dan ik had verwacht, in elk geval. Ik weet niet exact wat het is dat ik verwachtte, maar alleszins niet dit. Leuke verrassing, dus. Sommige van de uitgesproken droomsequenties waren een beetje overdreven, en misschien iets te vaak gebruik van stop motion waardoor het een beetje zijn kracht verloor. Ook heb ik me vaak lichtjes geërgerd aan de handheld camera die bijna in de gezichten van de acteurs werd geduwd. Dat maakte me een beetje misselijk... Maar dit zijn van die minieme flaws die uiteindelijk de kwaliteit van de film voor mij niet echt omlaag haalden, gewoon dingen die me opvielen tijdens het kijken. Ook nog degelijke prestaties van Gael Garcia Bernal en Charlotte Gainsbourg, alhoewel ik hun relatie bijzonder corny vond, all crazy shit aside. Een heel interessante film dus, boordevol interessante visuals -de ene geslaagder dan de andere, maar ook wel enkele kleinigheden die in de weg stonden om van The Science Of Sleep een heel goede film te maken.
De film haalt veel van zijn inspiratie uit Antonioni's Blow-Up, maar De Palma gebruikt de thema's van die laatste en weeft ze in een conventioneel Hollywoodverhaal, die ik, om eerlijk te zijn, meer waardeerde omdat het tot een meer concreet en bevredigend punt kwam.
The Science Of Sleep - 7.5/10 (Michel Gondry, 2006)
Wat een vreemd filmpje was me dit! Totaal anders dan ik had verwacht, in elk geval. Ik weet niet exact wat het is dat ik verwachtte, maar alleszins niet dit. Leuke verrassing, dus. Sommige van de uitgesproken droomsequenties waren een beetje overdreven, en misschien iets te vaak gebruik van stop motion waardoor het een beetje zijn kracht verloor. Ook heb ik me vaak lichtjes geërgerd aan de handheld camera die bijna in de gezichten van de acteurs werd geduwd. Dat maakte me een beetje misselijk... Maar dit zijn van die minieme flaws die uiteindelijk de kwaliteit van de film voor mij niet echt omlaag haalden, gewoon dingen die me opvielen tijdens het kijken. Ook nog degelijke prestaties van Gael Garcia Bernal en Charlotte Gainsbourg, alhoewel ik hun relatie bijzonder corny vond, all crazy shit aside. Een heel interessante film dus, boordevol interessante visuals -de ene geslaagder dan de andere, maar ook wel enkele kleinigheden die in de weg stonden om van The Science Of Sleep een heel goede film te maken.
Eerst en vooral even vermelden dat ik het niet zo heb voor 'helden' die na hun avontuurtje de wereld vertellen over doorzettingsvermogen en volhouden in situaties als deze (kijk naar alle andere mensen die nooit teruggevonden zijn of het niet overleefd hebben; tevens heeft hij zichzelf moeten redden, terwijl dat de job van anderen is). Dus laat ik de film maar even beschouwen, los van het feit dat dit gebaseerd is op een echt gebeurd verhaal.
De val die hij maakte is eigenlijk enorm vreemd en toevallig hoe zoiets exact kon gebeuren zodat hij op die manier klem kwam te zitten (als filmverhaal is dit vrij absurd, maar het kan dus blijkbaar). De gehele film lang goed genoten. Ondanks dat het maar om 1 persoon draait, heb ik het op geen enkel moment saai gevonden, alles werd rustig aan elkaar geweven. De mooiste scènes vond ik wel degene waarin hij wegdroomde/hallucineerde. Ook de muziek was heel de film rustig, niet heel bijzonder, maar krachtig genoeg om de film te blijven dragen.
Maar dan de scène waar hij zijn arm amputeerde, damn, zoiets zag ik echt niet aankomen. In feite is dit echt niet verschillend van een val uit een Saw-film, maar hier was het wel erg (de laatste Sawfilms waren dan ook lachertjes). Zo expliciet (bot per bot, zenuwen doorknakken...), ik werd er even niet goed van. Enorm pijnlijk was dat.
Na desbetreffende momenten kwam het eigenlijke euforische einde niet zo spectaculair meer over.
Een zeer rustige mooie film, met een enorm wtf-moment erin verwerkt dus.
(De boodschap op het einde: "He always leaves a note" laat ik hier even achterwege. In mijn ogen opnieuw een soort arrogantie)
Als film zeer sterk!
Eerst en vooral even vermelden dat ik het niet zo heb voor 'helden' die na hun avontuurtje de wereld vertellen over doorzettingsvermogen en volhouden in situaties als deze (kijk naar alle andere mensen die nooit teruggevonden zijn of het niet overleefd hebben; tevens heeft hij zichzelf moeten redden, terwijl dat de job van anderen is). Dus laat ik de film maar even beschouwen, los van het feit dat dit gebaseerd is op een echt gebeurd verhaal. De val die hij maakte is eigenlijk enorm vreemd en toevallig hoe zoiets exact kon gebeuren zodat hij op die manier klem kwam te zitten (als filmverhaal is dit vrij absurd, maar het kan dus blijkbaar). De gehele film lang goed genoten. Ondanks dat het maar om 1 persoon draait, heb ik het op geen enkel moment saai gevonden, alles werd rustig aan elkaar geweven. De mooiste scènes vond ik wel degene waarin hij wegdroomde/hallucineerde. Ook de muziek was heel de film rustig, niet heel bijzonder, maar krachtig genoeg om de film te blijven dragen.
Maar dan de scène waar hij zijn arm amputeerde, damn, zoiets zag ik echt niet aankomen. In feite is dit echt niet verschillend van een val uit een Saw-film, maar hier was het wel erg (de laatste Sawfilms waren dan ook lachertjes). Zo expliciet (bot per bot, zenuwen doorknakken...), ik werd er even niet goed van. Enorm pijnlijk was dat.
Na desbetreffende momenten kwam het eigenlijke euforische einde niet zo spectaculair meer over.
Een zeer rustige mooie film, met een enorm wtf-moment erin verwerkt dus.
(De boodschap op het einde: "He always leaves a note" laat ik hier even achterwege. In mijn ogen opnieuw een soort arrogantie)
Als film zeer sterk!
Griet heeft heartburn omdat hij eigenlijk een oogje heeft op haar vriendin; dan hangen ze samen en de kerel beseft dat zij mo awesome is, maar wordt wijsgemaakt dat zij hem niet wil => mutual heartburn (nadat hij haar liet zitten in dat café) maar dan beseft hij op het laatste nippertje dat ze wel van hem houdt en dan zijn ze gelukkig samen...
Het is uiteraard onmogelijk om dat liefdesverhaal cliché te noemen, gezien de originele uitwerking ervan. Maar de sleutelmomenten die in de "waking world" gebeurden, vond ik vrij corny. Maar net zoals al de andere minor flaws die ik opnoemde, het was helemaal niet zo erg en ik vond de film niet slechter daardoor... Het is gewoon een van die "little things". Dat is het ding aan art films als deze: ze zijn bewonderenswaardig, maar tegelijkertijd hebben ze net door hun 'art-gehalte' een groter potentieel om mij te irriteren. Soms kan een art movie zo ongelooflijk inspelen op mijn gevoelens (zoals Punch-Drunk Love, One From The Heart, Adaptation, ...) waardoor mijn appreciatie ervoor de lucht in schiet; soms kan ik de kunst wel waarderen maar slaagt de film er niet in om mij echt te raken (zoals bij The Science Of Sleep, Synecdoche NY of Elephant). En soms vind ik de kunst gewoon fucking irritant of zelfs slecht. Maar dat was hier gelukkig niet het geval.
Heeft er iemand hier Human Nature gezien? Valt die aan te raden?
Oscar Bait: The Movie, ik vond het eigenlijk beter dan ik verwacht had, obviously geweldige prestaties van Firth, Bonham Carter en Rush. Ik denk dat m'n favoriete scene van 2010 momenteel wel uit deze film komt:
Wanneer Bonham Carter thee zit te drinken en dan die vrouw van Lionel thuis komt en haar herkent en hetgeen daarop volgt, geweldig .
Leuke soundtrack ook en eigenlijk had ik het verhaal veel minder interessant verwacht, royalty is niet meteen m'n ding.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
)
die gast is zo kapotlachen