Archief - Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan ? (18)
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Jonathan
Legacy Member
The Untouchables (1987)
Een zalige Sean Connery, een sterke Robert De Niro en een acceptabele Kevin Costner brengen hier een redelijk straight forward depictie van een eerder gekend verhaal rond de gangster Al Capone.
Hoewel de film niet meteen uitblinkt vanwege de originaliteit is het verhaal interessant genoeg om de hele tijd te boeien. Daar naast staat een geweldige soundtrack van de grootmeester gekoppeld aan een erg stijlvol beeld van de late jaren 20. Popcorn entertainment met klasse!
8/10
Een zalige Sean Connery, een sterke Robert De Niro en een acceptabele Kevin Costner brengen hier een redelijk straight forward depictie van een eerder gekend verhaal rond de gangster Al Capone.
Hoewel de film niet meteen uitblinkt vanwege de originaliteit is het verhaal interessant genoeg om de hele tijd te boeien. Daar naast staat een geweldige soundtrack van de grootmeester gekoppeld aan een erg stijlvol beeld van de late jaren 20. Popcorn entertainment met klasse!
8/10
FreakyJP
Legacy Member
Orphée (J. Cocteau, 1950) 7.5/10
De legende van Orpheus vertaalt naar het Frankrijk van de jaren '50. Speciaal, mystiek en poëtisch.
Balada triste de trompeta The Last Circus(A. de la Iglesia 2010) 7/10
Wat als Fellini, Kusturica, Tarantino en Rob Zombie samen een film zouden maken? Het resultaat zou waarschijnlijk Balada triste zijn, een visueel sterke, grappige, groteske en politiek geëngageerde film (het liefdesverhaal van twee clowns die strijden om het hart van een acrobate is een allegorie voor de Spaanse burgeroorlog) De film is ook de openingsfilm op het BIFFF, dus gaan zien die handel!
Hannah and Her Sisters (W. Allen, 1986) 7.7
Typische Woody Allen film
Cinéma, de notre temps: Une journée d'Andrei Arsenevitch (C. Marker, 2000)
Een documentaire en eerbetoon van Chris Marker over Andrei Tarkovsky, waarin hij de laatste dagen van deze grootmeester volgt, van zijn laatste opnames van Offret tot aan zijn sterfbed. Aanrader voor de fans van Tarkovsky, om hem aan het werk te zien en inzicht te krijgen in zijn oeuvre.
Zijn oeuvre krijgt trouwens een heel mythisch karakter, omdat hij ooit eens in een droom 'gepraat' heeft met een Russisch figuur uit het verleden, die hem vertelde dat Tarkovsky 7 films ging maken. Tarkovsky heeft daadwerkelijk 7 films gemaakt en werd dodelijk ziek na de opnames van zijn laatste. Zijn allereerste langspeelfilm opent trouwens met een beeld van een jongetje aan een boom en zijn laatste eindigt met een ander jongetje aan een dode boom. Een perfecte cirkel...
De legende van Orpheus vertaalt naar het Frankrijk van de jaren '50. Speciaal, mystiek en poëtisch.
Balada triste de trompeta The Last Circus(A. de la Iglesia 2010) 7/10
Wat als Fellini, Kusturica, Tarantino en Rob Zombie samen een film zouden maken? Het resultaat zou waarschijnlijk Balada triste zijn, een visueel sterke, grappige, groteske en politiek geëngageerde film (het liefdesverhaal van twee clowns die strijden om het hart van een acrobate is een allegorie voor de Spaanse burgeroorlog) De film is ook de openingsfilm op het BIFFF, dus gaan zien die handel!
Hannah and Her Sisters (W. Allen, 1986) 7.7
Typische Woody Allen film
Cinéma, de notre temps: Une journée d'Andrei Arsenevitch (C. Marker, 2000)
Een documentaire en eerbetoon van Chris Marker over Andrei Tarkovsky, waarin hij de laatste dagen van deze grootmeester volgt, van zijn laatste opnames van Offret tot aan zijn sterfbed. Aanrader voor de fans van Tarkovsky, om hem aan het werk te zien en inzicht te krijgen in zijn oeuvre.
Zijn oeuvre krijgt trouwens een heel mythisch karakter, omdat hij ooit eens in een droom 'gepraat' heeft met een Russisch figuur uit het verleden, die hem vertelde dat Tarkovsky 7 films ging maken. Tarkovsky heeft daadwerkelijk 7 films gemaakt en werd dodelijk ziek na de opnames van zijn laatste. Zijn allereerste langspeelfilm opent trouwens met een beeld van een jongetje aan een boom en zijn laatste eindigt met een ander jongetje aan een dode boom. Een perfecte cirkel...
, zo awesome. Cormac McCarthy ftwTheFuckingDutchman
Legacy Member
The Man from Earth
De toffe mindfuck maakt de film goed. Maar het had veel beter kunnen zijn. Sommige personages waren echt te fake. Zoals de psycholoog en de theologe. Ook John Oldman vond ik erg vaag, te abstract en te defensief.
Ik had graag meer toffe (verzonnen) verhalen gehoord, dan het religieuze debat waarin de film vervalt vanaf de tweede helft. Maar op het vlak van verhalen ontbrak het aan fantasie.
7/10 maar had beter kunnen zijn. Ook met hetzelfde budget.
De toffe mindfuck maakt de film goed. Maar het had veel beter kunnen zijn. Sommige personages waren echt te fake. Zoals de psycholoog en de theologe. Ook John Oldman vond ik erg vaag, te abstract en te defensief.
Ik had graag meer toffe (verzonnen) verhalen gehoord, dan het religieuze debat waarin de film vervalt vanaf de tweede helft. Maar op het vlak van verhalen ontbrak het aan fantasie.
7/10 maar had beter kunnen zijn. Ook met hetzelfde budget.
PBR Streetgang
Legacy Member
BL@DE zei:
Die mensen hebben denk ik voornamelijk een probleem met het rommelige einde dat een extreem grote breuk maakte met het pracht van de 'first and second acts'. Ik vond die niet zo goed, maar ik wil die zeker wel nog eens zien. Want mischien nu ik weet wat te verwachten zal ik die meer kunnen apprecieren
Jonathan
Legacy Member
smultronstället (1957)
Bergman nummer acht voor mij, en wat een prachtig stuk film weeral.
Met uitzondering van Vargtimmen ben ik van elke Bergman die ik tot nu toe gezien heb gewoon weg geblazen, deze was niet anders.
De film volgt een oude dokter/professor de dag voor hij een noemenswaardige decoratie ontvangt waarin hij beseft dat ondanks zijn tastbare successen en zijn schijnlijk goed imago hij eigenlijk een eenzaam persoon is met niet veel echte vrienden.
Door middel van enkele dromen en de ontmoeting met enkele jongeren die hem herinneren aan vervlogen tijden wordt hij geconfronteerd met dit feit ...
Victor Sjöström en Bibi Andersson leveren beiden een heel sterke rol af en de rest van de film staat bol van bijrollen gespeeld door kleppers zoals Ingrid Thulin, Max von Sydow en Gunnar Björnstrandlove.
Cinematografisch is er een duidelijk verschil tussen de verhaallijn die sober en realistisch uitgebeeld wordt en de droomscenes die erg idealistisch, dramatisch en vooral ook bijzonder mooi zijn.
Uiteindelijk is deze Bergman net zoals de meeste van zijn werken een verhaal rond geloof, de dood en defecte relaties, doch de film heeft vooral naar het einde toe een erg positieve toon ondanks de donkere achtergrond.
De film blijft even hangen en zet aan tot nadenken en kon ondanks de Zweedse taal en het trage plot ook mijn vriendin bekoren die iets minder thuis is in de wereld van film.
9/10
Bergman nummer acht voor mij, en wat een prachtig stuk film weeral.
Met uitzondering van Vargtimmen ben ik van elke Bergman die ik tot nu toe gezien heb gewoon weg geblazen, deze was niet anders.
De film volgt een oude dokter/professor de dag voor hij een noemenswaardige decoratie ontvangt waarin hij beseft dat ondanks zijn tastbare successen en zijn schijnlijk goed imago hij eigenlijk een eenzaam persoon is met niet veel echte vrienden.
Door middel van enkele dromen en de ontmoeting met enkele jongeren die hem herinneren aan vervlogen tijden wordt hij geconfronteerd met dit feit ...
Victor Sjöström en Bibi Andersson leveren beiden een heel sterke rol af en de rest van de film staat bol van bijrollen gespeeld door kleppers zoals Ingrid Thulin, Max von Sydow en Gunnar Björnstrand
love.Cinematografisch is er een duidelijk verschil tussen de verhaallijn die sober en realistisch uitgebeeld wordt en de droomscenes die erg idealistisch, dramatisch en vooral ook bijzonder mooi zijn.
Uiteindelijk is deze Bergman net zoals de meeste van zijn werken een verhaal rond geloof, de dood en defecte relaties, doch de film heeft vooral naar het einde toe een erg positieve toon ondanks de donkere achtergrond.
De film blijft even hangen en zet aan tot nadenken en kon ondanks de Zweedse taal en het trage plot ook mijn vriendin bekoren die iets minder thuis is in de wereld van film.
9/10
Hayrus
Legacy Member
PBR Streetgang zei:
Rommelige einde
YouTube - sunshine Capa meets sun
(maar weet wel wat je bedoelt)
PBR Streetgang
Legacy Member
Jonathan zei:smultronstället (1957)
Bergman nummer acht voor mij, en wat een prachtig stuk film weeral.
Met uitzondering van Vargtimmen ben ik van elke Bergman die ik tot nu toe gezien heb gewoon weg geblazen, deze was niet anders.
De film volgt een oude dokter/professor de dag voor hij een noemenswaardige decoratie ontvangt waarin hij beseft dat ondanks zijn tastbare successen en zijn schijnlijk goed imago hij eigenlijk een eenzaam persoon is met niet veel echte vrienden.
Door middel van enkele dromen en de ontmoeting met enkele jongeren die hem herinneren aan vervlogen tijden wordt hij geconfronteerd met dit feit ...
Victor Sjöström en Bibi Andersson leveren beiden een heel sterke rol af en de rest van de film staat bol van bijrollen gespeeld door kleppers zoals Ingrid Thulin, Max von Sydow en Gunnar Björnstrand
Cinematografisch is er een duidelijk verschil tussen de verhaallijn die sober en realistisch uitgebeeld wordt en de droomscenes die erg idealistisch, dramatisch en vooral ook bijzonder mooi zijn.
Uiteindelijk is deze Bergman net zoals de meeste van zijn werken een verhaal rond geloof, de dood en defecte relaties, doch de film heeft vooral naar het einde toe een erg positieve toon ondanks de donkere achtergrond.
De film blijft even hangen en zet aan tot nadenken en kon ondanks de Zweedse taal en het trage plot ook mijn vriendin bekoren die iets minder thuis is in de wereld van film.
9/10
Hour Of The Wolf was anders toch wel badass imo. Misschien net niet even goed als Persona, Seventh Seal of THrough A Glass Darkly, maar jij hebt toch ook Winter's Light en The Silence gezien, niet? Die twee vond ik zeker niet even awesome als Hour Of THe Wolf, zeker The Silence niet. Bah.
Jonathan
Legacy Member
PBR Streetgang zei:
"The Silence" vond ik nog goed genoeg om er van onder de indruk te zijn, hoewel het toegegeven de minst indrukwekkende uit de lijst is. "Hour of the Wolf" kon mij alhoewel erg goed gewoon niet helemaal bekoren. "Winter's Light" vond ik dan wel weer schitterend!
Opinions ...
Zo vind ik ook "High and Low" en "Dersu Uzala" Kurosawa's beste werken die ik tot nog toe gezien heb. Ik kan me voorstellen dat heel wat mensen hier ook niet akkoord mee zouden gaan.
Ricky Roma
Legacy Member
-Timo- zei:Kom op, nu ook weer niet gaan zeveren he
Bekijk Ray eens een tweede keer, en let op hoe die film geëdit is, het is een hele reeks van snelle, korte scènes. Fox moet zich dus eigenlijk gewoon gedragen als Ray Charles in korte shots die daarna aan elkaar geplakt zijn.
Brando moet de kijker overtuigen dat hij een compleet fictief personage is, en terwijl zijn eigen leven in die prestatie "smeden" (veel van die monologen in de film zijn stukken uit zijn eigen leven), en tegelijkertijd een groot deel van de dialogen improviseren, en het personage consistent houden van scène naar scène. Het merendeel van de scènes zijn ook lange, dialogue-driven sequenties waar Brando moet acteren met één persoon - geen muziek om uw af te leiden, geen applaus, geen bevolkte scenes zoals in Ray, die allemaal bijdragen aan de kijker zijn emoties.
De moeilijkheidsgraad van die rol, en wat Brando er aan moet toevoegen is veel, veel ingewikkelder en moeilijker om te realiseren. Om nog maar te zwijgen over het feit dat Ray Charles imiteren echt niet zo moeilijk is.
Echt, wtf. We spreken hier wel over de beste acteur in de geschiedenis van cinema die in Last Tango in Paris zijn beste rol ooit neerzet. Een prestatie van zo een niveau kunt ge toch niet vergelijken met iets dat alleen maar "goed" was?
Thorfin
Legacy Member
defere zei:
dikke 2nd, en ik die naar rango wou gaan, maar de maten vonden dat kinderachtig,
animatiefilms zijn echt goed, en niet alleen maar voor kinderen....
sucker punch, de naam is na de film mij nog altijd niet duidelijk,
heel de film lang wordt er gevochten , tegenwoordig kunnen ze toch echt geen films meer maken, spanning moet je opbouwen, dat kennen ze niet meer,
constant vechten en als de film gedaan is denk je dan van , ok thats it?
het verveelt gewoon op den duur, constant inzoomen op kogels en scherven die rondvliegen en stoerdoenerij...
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.