Archief - Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan ? (18)
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
PBR Streetgang
Legacy Member
The Last Picture Show - 9.5/10 (Peter Bogdanovich, 1971)
Wat een meesterlijk stuk cinema is dit, zeg... Peter Bogdanovich laat hier zijn liefde voor films uit de jaren '40 en '50 van het scherm druipen in deze hommage aan de klassieke Hollywood-cineasten. In tegenstelling tot de regelbrekers als Martin Scorsese, Terrence Malick en Arthur Penn die in de jaren '60 en '70 als het ware rebelleerden tegen de klassieke filmstijl betreffende verhaal, cinematografie, acteerwerk en montage, sluit Bogdanovich zich aan bij de stijl van John Ford en Howard Hawks. Hij maakt hier een film die bijzonder getrouw is aan de regels, maar tegelijkertijd boordevol scenes zit die in de jaren '40 of '50 volledig ondenkbaar waren. Het verhaal volgt twee jongens in een klein, afstervend Texaans dorp. De vriendschap tussen hen wordt schitterend bestudeerd, maar toch is er genoeg ruimte open voor het verkennen van de relaties die ze hebben met andere personen in dat stadje. De verschillende personages zijn allemaal briljant geschreven en net even briljant geacteerd door o.a. Jeff Bridges, Cibyll Sheperd, Ellen Burstyn en er is ook een heel leuke bijrol gespeeld door Randy Quaid. De cinematografie van de film is ook top, en de knipoogjes naar het werk van Ford zijn zeker talrijk. Een enorm poëtische film die meer dan vele anderen toont hoe prachtig cinema kan zijn. Een aanrader voor allen.
The Lady Eve - 7/10 (Preston Sturges, 1941)
Leuke screwball comedy en de eerste film die ik zag van Preston Sturges. Wat me wel opviel aan de film, en wat me tevens ook niet verbaast, is hoe de film al z'n kwaliteit haalde enkel uit de gags. Ik vind niet dat Fonda en Stanwyck echt komisch talent hebben. Niet dat ze slecht acteren hier ofzo, maar zij waren zelf niet grappig. Als je dat gaat vergelijken met Cary Grant of James Stewart en Kathryn Hepburn ofzo... Anyway, het verhaal was best nog leuk en ik heb me met enkele nevenpersonages echter wel goed te pletter gelachen. Maar zeker niet de beste komedie die Hollywood voortgebracht heeft. Integendeel, laat dat maar over aan Some Like It Hot of His Girl Friday.
Adam's Apples - 8/10 (Anders Thomas Jensen, 2005)
Leuke Deense komedie over een neonazi die wat moet gaan afkoelen in een klein kerkgemeenschapje. Daar wordt hij geconfronteerd met een bizar overenthousiaste priester en enkele andere vreemde karakters. Adam's Apples is zeker en vast een goede film; hij is dan ook heel erg goed geacteerd en bovendien ook nog mooi gefilmd. Hij doet mij zo een klein beetje denken aan Knocking On Heaven's Door, alleen vond ik Adam's Apples net niet even goed. Maar zeker de moeite waard als je eens een filmpje wil zien die zich niets aantrekt van andere films en de regisseur gewoon zelf zijn eigen ding doet.
Wat een meesterlijk stuk cinema is dit, zeg... Peter Bogdanovich laat hier zijn liefde voor films uit de jaren '40 en '50 van het scherm druipen in deze hommage aan de klassieke Hollywood-cineasten. In tegenstelling tot de regelbrekers als Martin Scorsese, Terrence Malick en Arthur Penn die in de jaren '60 en '70 als het ware rebelleerden tegen de klassieke filmstijl betreffende verhaal, cinematografie, acteerwerk en montage, sluit Bogdanovich zich aan bij de stijl van John Ford en Howard Hawks. Hij maakt hier een film die bijzonder getrouw is aan de regels, maar tegelijkertijd boordevol scenes zit die in de jaren '40 of '50 volledig ondenkbaar waren. Het verhaal volgt twee jongens in een klein, afstervend Texaans dorp. De vriendschap tussen hen wordt schitterend bestudeerd, maar toch is er genoeg ruimte open voor het verkennen van de relaties die ze hebben met andere personen in dat stadje. De verschillende personages zijn allemaal briljant geschreven en net even briljant geacteerd door o.a. Jeff Bridges, Cibyll Sheperd, Ellen Burstyn en er is ook een heel leuke bijrol gespeeld door Randy Quaid. De cinematografie van de film is ook top, en de knipoogjes naar het werk van Ford zijn zeker talrijk. Een enorm poëtische film die meer dan vele anderen toont hoe prachtig cinema kan zijn. Een aanrader voor allen.
The Lady Eve - 7/10 (Preston Sturges, 1941)
Leuke screwball comedy en de eerste film die ik zag van Preston Sturges. Wat me wel opviel aan de film, en wat me tevens ook niet verbaast, is hoe de film al z'n kwaliteit haalde enkel uit de gags. Ik vind niet dat Fonda en Stanwyck echt komisch talent hebben. Niet dat ze slecht acteren hier ofzo, maar zij waren zelf niet grappig. Als je dat gaat vergelijken met Cary Grant of James Stewart en Kathryn Hepburn ofzo... Anyway, het verhaal was best nog leuk en ik heb me met enkele nevenpersonages echter wel goed te pletter gelachen. Maar zeker niet de beste komedie die Hollywood voortgebracht heeft. Integendeel, laat dat maar over aan Some Like It Hot of His Girl Friday.
Adam's Apples - 8/10 (Anders Thomas Jensen, 2005)
Leuke Deense komedie over een neonazi die wat moet gaan afkoelen in een klein kerkgemeenschapje. Daar wordt hij geconfronteerd met een bizar overenthousiaste priester en enkele andere vreemde karakters. Adam's Apples is zeker en vast een goede film; hij is dan ook heel erg goed geacteerd en bovendien ook nog mooi gefilmd. Hij doet mij zo een klein beetje denken aan Knocking On Heaven's Door, alleen vond ik Adam's Apples net niet even goed. Maar zeker de moeite waard als je eens een filmpje wil zien die zich niets aantrekt van andere films en de regisseur gewoon zelf zijn eigen ding doet.
boogje
Legacy Member
Poltergeist (1982, Tobe Hooper), weeral tijdens de les media-effecten.
voor de derde keer al geloof ik dat ik deze zie, en echt goed kan ik die film niet noemen. Een beetje te flauw voor zijn eigen goed.
6.5/10
Still Walking (2008, Hirokazu Koreeda), zonet een benefietscreening bijgewoond voor het zwaar getroffen Japan.
8/10
voor de derde keer al geloof ik dat ik deze zie, en echt goed kan ik die film niet noemen. Een beetje te flauw voor zijn eigen goed.
6.5/10
Still Walking (2008, Hirokazu Koreeda), zonet een benefietscreening bijgewoond voor het zwaar getroffen Japan.
8/10
PBR Streetgang
Legacy Member
No way. Trainspotting was toch wel bangelijk. En het einde van Slumdog Millionaire was ronduit briljant. 28 Days Later had voor mij net iets anders mogen eindigen, maar het gekozen einde stoort me toch zeker niet. En de sweet smell of freedom was toch ook wel serieus te voelen tijdens 127 Hours, hoor. Nah, Boyle kan het wel goed genoeg voor mij!Bart Religion zei:
Domme film als je het mij vraagt. Het moet wel spectaculair geweest zijn om dit te zien toen die uitkwam, maar vergelijk de climax van Poltergeist met de complete waanzin van de ongelooflijk awesome Altered States (die nota bene twee jaar eerder al uitkwam) en er schiet letterlijk niets meer over. You fucked it up, Stevie.boogje zei:
PBR Streetgang
Legacy Member
Westbound - 6.5/10 (Budd Boetticher, 1959)
Zoals gewoonlijk levert Budd Boetticher hier een degelijke western neer, maar voor de een of andere reden is Westbound helemaal niet zo leuk als zijn andere Randolph Scott-collaboraties. Ik denk dat het te maken heeft met het gebrek aan leuke zijpersonages, want dat is altijd wat een Boetticher film zo goed maakt. Anyway, ik heb me kunnen amuseren hiermee, maar er valt niets opmerkelijks te zeggen over de film.
The Naked Spur - 7/10 (Anthony Mann, 1953)
De laatste van de Anthony Mann-James Stewart collaboraties, en ik moet zeggen dat ze allemaal echt heel goed waren. The Naked Spur heeft een zeer goed verhaal, dat een bounty hunter-scenario weet te verenigen met Treasure Of The Sierra Madre-achtige gierigheid. Stewart speelt zijn rol erg goed, zoals altijd, en hoewel er in principe niets mis met het spel van Robert Ryan was, moet ik me wel vragen stellen bij de audio-dubbing, want zijn stem klonk gewoon echt niet als die van Robert Ryan. Maar, zoals ik al zei, een goed verhaal vol twists and turns, alleen jammer van enkele onwaarschijnlijkheden in de actie die ik echt niet kon negeren. Voor de rest dus een film die zeker op par staat van de goede klassieke westerns. Maar verre van de besten.
Zoals gewoonlijk levert Budd Boetticher hier een degelijke western neer, maar voor de een of andere reden is Westbound helemaal niet zo leuk als zijn andere Randolph Scott-collaboraties. Ik denk dat het te maken heeft met het gebrek aan leuke zijpersonages, want dat is altijd wat een Boetticher film zo goed maakt. Anyway, ik heb me kunnen amuseren hiermee, maar er valt niets opmerkelijks te zeggen over de film.
The Naked Spur - 7/10 (Anthony Mann, 1953)
De laatste van de Anthony Mann-James Stewart collaboraties, en ik moet zeggen dat ze allemaal echt heel goed waren. The Naked Spur heeft een zeer goed verhaal, dat een bounty hunter-scenario weet te verenigen met Treasure Of The Sierra Madre-achtige gierigheid. Stewart speelt zijn rol erg goed, zoals altijd, en hoewel er in principe niets mis met het spel van Robert Ryan was, moet ik me wel vragen stellen bij de audio-dubbing, want zijn stem klonk gewoon echt niet als die van Robert Ryan. Maar, zoals ik al zei, een goed verhaal vol twists and turns, alleen jammer van enkele onwaarschijnlijkheden in de actie die ik echt niet kon negeren. Voor de rest dus een film die zeker op par staat van de goede klassieke westerns. Maar verre van de besten.
DaFreak
Legacy Member
@Bart wat is er mis met de eindes van 28 days en the beach? Wat zou je daar graag anders aan zien? Sunshine heb ik nog niet zo lang geleden eens terug bekeken en daar haalt het einde (burned crazy guy) de film idd echt onderuit alhoewel het nog steeds een zeer mooie film is met prachtige beelden en muziek.
PBR Streetgang
Legacy Member
The Rite - 4.5/10 (Mikael Håfström, 2011)
Amai fucking laaame. Wat een afrip zeg, ik hoopte een degelike horror film te zien met een uitstekende Anthony Hopkins, maar ik kreeg een retesaaie film te zien over een twijfelachtige priester die een goed acterende Hopkins ontmoet en even uit de noof moet helpen. Dom verhaal, weinig tot geen indrukwekkende setpieces een een volledig gebrek aan sfeer en spanning. Shit zeg, niemand hoeft dit gaan zien.
Amai fucking laaame. Wat een afrip zeg, ik hoopte een degelike horror film te zien met een uitstekende Anthony Hopkins, maar ik kreeg een retesaaie film te zien over een twijfelachtige priester die een goed acterende Hopkins ontmoet en even uit de noof moet helpen. Dom verhaal, weinig tot geen indrukwekkende setpieces een een volledig gebrek aan sfeer en spanning. Shit zeg, niemand hoeft dit gaan zien.
NovaHova
Legacy Member
Ik ga dit hier posten, want ga er nu geen thread over maken maar wat is het probleem met mass requests?
Kan soms gewoon handig zijn om aan leuke films te komen, top 10 thrillers en andere varianten van dat heb ik al gegoogled dus die ken ik allemaal al. Dus even op een forum de vraag stellen is het simpelst van al.
Kan soms gewoon handig zijn om aan leuke films te komen, top 10 thrillers en andere varianten van dat heb ik al gegoogled dus die ken ik allemaal al. Dus even op een forum de vraag stellen is het simpelst van al.
Hayrus
Legacy Member
House of Flying Daggers
Al een tijdje geleden. Heel mooi.
The Raspberry Reich
Wow, eventjes een thema waar ik dus echt niks van afweet (revolutie). Toch nog goed bevonden door de leuke muziek en de revolutionaire slogans die je naar het hoofd geslingerd worden.
Irréversible
Na het fantastische Enter the Void en We Fuck Alone (Destricted) nog zo'n prachtige film! Gaspar Noé begint hier mijn favoriete regisseur van het moment te worden.
Reeds van in het begin merk je dat zijn passie voor kleuren, licht, zwevende (tot snel tollende) camera, lange shots (door verborgen cuts) en lage frequentiegeluiden naar voren komt. Alles wat in Enter the Void ook terug te vinden was (houdt er rekening mee dat ik eerst EtV had gezien, dus in feite is het net EtV die de lijn van Irréversible doortrekt).
Het valt natuurlijk ook op hoe hij (licht humoristisch) speelt met de titel van de film: eerst de endcredits, camera hangt zeer vaak ondersteboven en de gehele film speelt zich af in omgekeerde chronologie.
En dan heb je nog het psychologische effect. Als je nog niet ziek bent geworden na een enorm pijnlijke wraakactie, dan wordt je dit wel na (tijdens) de tien minuten durende verkrachting.
Van Noé verwacht ik echt nog heel wat. Elk van zijn films lijken zo goed op dromen (of op een The Black Angels album - Phosphene Dream) en telkens opnieuw eindig ik met open mond in een gedrogeerde, extatische toestand.
Op naar I Stand Alone!
Al een tijdje geleden. Heel mooi.
The Raspberry Reich
Wow, eventjes een thema waar ik dus echt niks van afweet (revolutie). Toch nog goed bevonden door de leuke muziek en de revolutionaire slogans die je naar het hoofd geslingerd worden.
Irréversible
Na het fantastische Enter the Void en We Fuck Alone (Destricted) nog zo'n prachtige film! Gaspar Noé begint hier mijn favoriete regisseur van het moment te worden.
Reeds van in het begin merk je dat zijn passie voor kleuren, licht, zwevende (tot snel tollende) camera, lange shots (door verborgen cuts) en lage frequentiegeluiden naar voren komt. Alles wat in Enter the Void ook terug te vinden was (houdt er rekening mee dat ik eerst EtV had gezien, dus in feite is het net EtV die de lijn van Irréversible doortrekt).
Het valt natuurlijk ook op hoe hij (licht humoristisch) speelt met de titel van de film: eerst de endcredits, camera hangt zeer vaak ondersteboven en de gehele film speelt zich af in omgekeerde chronologie.
En dan heb je nog het psychologische effect. Als je nog niet ziek bent geworden na een enorm pijnlijke wraakactie, dan wordt je dit wel na (tijdens) de tien minuten durende verkrachting.
Van Noé verwacht ik echt nog heel wat. Elk van zijn films lijken zo goed op dromen (of op een The Black Angels album - Phosphene Dream) en telkens opnieuw eindig ik met open mond in een gedrogeerde, extatische toestand.
Op naar I Stand Alone!
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.