Archief - Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan ? (18)

Donnie Darko
wtf

geniale film

Låt den rätte komma in (Let the right one in)

Originele Zweedse versie, heb de remake niet gezien en wil hem waarschijnlijk ook niet zien.
Serieus één van de beste films die ik al ooit heb gezien, ben er nog altijd niet goed van. Prachtig verhaal en de uitwerking van het thema is perfect gedaan gewoon. De opbouw vraagt wat geduld van de kijker maar het is het zo waard.
De film duurt toch bijna 2 uur, maar als hij gedaan is wil je er meer van. Ik moet vaker terug wat Europese films zien, de emoties die erin verwerkt zitten zijn vaak zoveel oprechter en geloofwaardiger (!) dan veel Amerikaanse films.

Schuift toch maar ff in mijn top 3, ik ga deze zéker binnenkort herzien.

10/10

Hobo with a shotgun.

Heerlijke over the top film.

Sucker Punch

Nie volledig slecht maar wa voor een verhaal zeg? de actie is in orde en korte rokjes zijn nu eenmaal een godsgeschenk maar de verschillende fantasiewerelden en de metaforen ontgaan mij toch. Nuja 300 blijft een favoriet, dus Zack, volgende keer beter

Borrower arrietty: nieuwste ghibli film stelt niet teleur ^^ (nog te bekijken in cinema skoop in gent tot dinsdag)
9/10

Snabba Cash.
Good stuff. Wel fucked up einde.

e.House zei:

Hobo with a shotgun.

Heerlijke over the top film.

Klik om te vergroten...

Inderdaad Extreem gewelddadig/bloederig. En met het coolste wapen ooit:

Elite Squad (Tropa de Elite) 1 en 2

Straffe films! Ik ben verbaasd dat ik er nog niets van gehoord had.

9/10

Gisteren Never Let Me Go gezien; wat een saaie film
5/10 voor de moeite

Insano zei:

Elite Squad (Tropa de Elite) 1 en 2

Straffe films! Ik ben verbaasd dat ik er nog niets van gehoord had.

9/10

Klik om te vergroten...

is het nodig om 1 gezien te hebben als je 2 wil zien?

scel zei:

is het nodig om 1 gezien te hebben als je 2 wil zien?

Klik om te vergroten...

Ja. De 2 speelt zich een 10 - 15 jaar af na de 1 en met dezelfde personages.

Geloof me, je zal er geen spijt van hebben.

The Legion, de zoveelste no brainer film , zonde van mijn 10€

Due Date (2010)

7.5/10

Was een zeer goede komedie, maar er zijn gewoon betere. Ik vond The Hangover bv. toch een stuk beter, maar al bij al een leuke film voor eens te zien.


The Silence of the lambs (1991)

8.5/10

Eigenlijk veel te lang gewacht om deze film te kijken en ik moet zeggen, ik vond dit echt een topper. Zeer aangename film en verveelde me geen enkel ogenblik.

The Fighter,
Leuke film met weer een geweldige gekke acteerprestatie van Christian Bale (niet dat de rest slecht waren, integendeel)
8/1O :applause:

Hobo with a Shotgun.

Fuck yeah.

Spoilerke:
http://www.youtube.com/watch?v=YfzNZvkvHVY

Oldskooler zei:

Hobo with a Shotgun.

Fuck yeah.

Spoilerke:
YouTube - Monket School Shootemup Live Action Trailer

Klik om te vergroten...

De kill met de baseball bat met scheermesjes mocht er ook wel wezen

Get Him To The Greek
Haha, grappig om het personage Aldous Snow (Forgetting Sarah Marshall) zo uit te werken. Goed gelachen.

Ik ga nog eens naar postal kijken.

Hayrus zei:

Blijkbaar zitten we niet op dezelfde lijn hier. Ik zal me trachten te verantwoorden.
Wat ik wil in een rockfilm is niet zozeer een ode aan bepaalde invloedssferen die mede de muziek van vandaag hebben vormgegeven. Ik wil de ervaring, de belevenis van een goed nummer, maar dan gebracht op een manier die alleen film kan verwezenlijken. Als je naar muziek luistert, treed je buiten jezelf. Je moet iets hoger kunnen ervaren dan melodie, ritme, frequenties etc. Om het in de Gestaltpsychologie te kaderen: het geheel is meer dan de som van de delen. En het is net dié ervaring die ik naar film overgebracht wil in een goede muziekfilm.

Klik om te vergroten...

Maar dan heb je het toch niet zomaar over 'rock', zeker. Nu heb je het echt over films die het artistieke proces en de liveness van kunst op film vatten. In dat opzicht begrijp ik je argumenten wel een beetje, maar dan negeer je ook wel ongelooflijk veel aspecten van rock n roll culture die de muziek overstijgen. Vreemd, dan, dat je de Gestaltpsychologie erbij haalt (wtf heeft dat trouwens hier mee te maken?) want jij neemt eindelijk echt maar een klein deel van rock in beschouwing: enkel de muziek.

School of Rock werd me echt constant om de oren gesmeten, op elk verjaardagsfeestje, elke keer dat er een film in de bus speelde... Dan heb je het ook wel gehad hoor. En het feit dat het zich weer eens op een school afspeelt legt al gauw de link met de feelgood mtv-serietjes (allright, mtv nl, vtm kzoom, disney channel e.a.) die je nu heel de tijd ziet (gelukkig heb jij geen kabel). Tevens is het een fictief verhaal dat wel over passie voor muziek gaat, maar niet over de echte wereld van muzikanten. Ik kan hem in het beste geval nog als amusante familiefilm omschrijven, maar het ultieme in (rock)muziekbeluistering heb ik toch nooit ervaren.

Klik om te vergroten...

Kan aannemen dat dat bijzonder irritant is, maar het is toch volstrekt oneerlijk om de schuld dan op de film te schuiven? Sorry Hayrus, maar een film gaan beledigen omdat je die vaak op een bus hebt gezien is echt wel lame as hell imo. De film is gemaakt om toegankelijk te zijn voor iedereen, niet enkel de muzieksnobs, niet enkel de pubertjes, niet enkel voor de MTV fans (apparently...) , etc etc. Perfect busmateriaal dus. Bovendien ook een hilarische film en zeer leerrijk voor diegenen die nog niet veel over rock weten. Freeze frame the blackboard en je weet echt al ongelooflijk veel. En dat het verhaal fictief is, is toch gewoon een direct resultaat van het feit dat het maar een film is. Jij doet precies of een goede rockfilm een spiegel moet zijn van het echte leven en het creëren van een stuk muziek.

Almoust Famous heb ik nooit slecht genoemd en beantwoordt perfect aan alles wat je vertelt, maar focust volgens mij (zoals gezegd, het is lang geleden) meer op de 'side-effects' van een rockgroep zijn dan op het eigenlijke spelen/leven van de muziek. Nu had ik echt verwacht dat er constant op het podium gestaan zou worden om je in één groot epos van muziek mee te nemen naar het einde (die muziek is er wel, maar als soundtrack, niet door Stillwater zelf gespeeld; note: ik herinner me niet wat Stillwater speelde...Was dat muziek speciaal voor de film geschreven?).

Klik om te vergroten...

Ja. Niet bepaald schitterend, maar beantwoordde perfect aan wat Stillwater moest zijn in de film.
Wederom, als je films gaat labelen als 'rockfilm' dan is het toch normaal dat ik Almost Famous eerder als representatief (en kwalitatief, maar dat is dan weer een ander gesprek) beschouw? Net omdat die afstand neemt van enkel en alleen de liveness van muziek, om zo het grotere geheel van het genre zelf te belichamen. Ik bekijk het zo: Control is een erg knappe film over een rockmuzikant en de exploits van een specifieke band, verteld door de ogen van een fotograaf (Anton Corbijn). Almost Famous is een film over een jonge journalist die probeert tot een dieper begrip te komen van rockmuziek, verteld door de ogen van een rock journalist (Cameron Crowe). De film draait helemaal niet om Stillwater; hij gaat om die jongen die zich volledig laat onderdompelen in de wereld van rock and roll die, zoals we allemaal wel weten, een veel grotere reikwijdte heeft dan enkel muziek.

En in alles wat ik nu al verteld heb, blinkt Control echt wel het verste uit. De visuele stijl zorgt ervoor dat film onmiddellijk als 'meer' en 'groter' aanvoelt. Doordat het gaat om een authentiek verhaal, is de voeling en empathie voor de groep en hun relatie tot Ian veel groter dan bij fictieve karakters. Je hebt namelijk iets wat de andere films niet hebben: een hedendaagse imprint van de invloed die Joy Division heeft gehad. De muziek die je de groep ziet spelen in de film is er echt, ze leeft nog steeds, zowel de originelen, als door andere groepen die ze beïnvloed hebben. Control heeft me echt omver geblazen en was een fantastische film+muziekervaring.

Klik om te vergroten...

Hm, ik wil hiermee absoluut niet de visuele stijl van Control bekritiseren, maar jij onderschat imo wel serieus de cinematografie van Almost Famous, hoor. Jon Toll doet er schitterend werk.
Maar ja, ik kan niet zeggen dat Control voor mij een schitterende muziekervaring was, want Joy Division is echt niet direct iets voor mij. En hoewel ik een fan ben van goede biopics, vind ik het echt vreemd dat je de film crediteert (?) voor empathie met Ian. Ik bedoel, duh, natuurlijk ga je dat ervaren. Het gaat om een echt persoon en van die persoon ben je nu eenmaal een fan. Natuurlijk ga je dan mee met Ian voelen... Voor mij ligt de uitdaging in het creëren van een personage of een reeks personages, om zo 'from scratch' een band tussen die fictieve dudes en de kijker op te bouwen.
Nu, jij mag uiteraard Control een betere film vinden dan Almost Famous ofzo, van die mening probeer ik je niet af te doen he. Ik vindt het gewoon bijzonder vreemd dat je een biopic als Control, die dus maar een heel erg klein domein van rock verkent (Joy Division en dan enkele beinvloedde groepen), verkiest als de ultieme rockfilm.