Youth Without Youth - 7.5/10 (Francis Ford Coppola, 2007)
Na tien jaar afwezig in de regisseurstoel maakte Coppola met deze film zijn terugkeer. En Youth Without Youth is uiteraard een film die het publiek serieus gaat verdelen. De film is een meditatie op tijd en bewustzijn, waarin een verhaal wordt gewoven van een taalkundge die op zoek is naar de absolute oertaal van de mens. De film strooit filosofische ideeën in het rond en een sterk liefdesverhaal word losjes in het plot verwerkt. Beiden werken zeer goed voor mij, omdat ik zeer geïnteresseerd ben in de filosofieën die de film aanhaalt en ik kan ook serieus genieten van liefde met een ietwat poetische dimensie. Maar ik kan zeker geloven dat het ietwat onsamenhangende verhaal, de stijlbreuk halverwege de film, en het weinig overtuigende acteerwerk veel mensen zullen afschrikken en ik kan het hen ook niet kwalijk nemen. Zoals beloofd door Coppola, ging hij zich na Apocalypse Now enkel nog bezig houden met kleine producties om veel meer intieme films te gaan maken zonder dat de studios zich met hem zouden moeien. Hoog persoonlijke Coppola films zijn heerlijk, en Youth Without Youth toont aan dat hij na al die jaren nog steeds een meesterlijk filmmaker hebben gezien.
Source Code - 6.5/10 (Duncan Jones, 2011)
Het was wel te verwachten, zeker... Na het uitstekende Moon levert Jones hier zijn tweede film, en ik kan niet zeggen dat ik die op de een of andere manier echt goed vond. Ik heb me serieus geamuseerd tijdens het kijken, maar dan niet meteen ten goede van de film zelf. Het idee van waaruit het verhaal vertrekt, vind ik best nog degelijk, maar het eigenlijke plot is gewoon opgebouwd uit clichés. De ene na de andere, en op den duur werd het Groundhog Day-gehalte voor mij gewoon te hoog. De spanning werd voor mij naar een absoluut nulpunt gedreven tot op het einde waar ik echt heel de film lang op had gehoopt dat dit niet zo zou gebeuren. Neem daar nog het absurde vader-zoon subplot erbij en je krijgt een opeenvolging van facepalms. Maar, mijn irritatie terzijde gelaten, ik heb wel nog kunnen genieten van de film omdat de stijl niet te pretentieus was en het verhaal tot op het einde geen echt slechte toer op ging. Een serieuze misser van Duncan Jones, maar niet een om echt kwaad op te zijn.
The Wild One - 7/10 (Laslo Benedek, 1953)
Een Marlon Brando-rol die ik al lang wou zien, en hier is hij dan als leider van de Black Rebels Motorcycle Club. De film stelde niet telur: motorbende arriveert in een stadje en brengt de nodige chaos met zich mee om het vredige leventje daar te verstoren. Knap jong meisje herkent in de uitstraling van Brando's personage een verlangen om vrij te zijn van de BRMC en niet langer in de problemen te geraken. Jammer dat de film niet heel veel aandacht kreeg en dat Brando's rol zo weinig dialoog had, want in dit verhaal zat veel meer in; met de nodige zorg en finesse had dit een Rebel WIthout A Cause avant-la-lettre kunnen zijn. Maar kom, we gaan niet zagen over wat had kunnen zijn, en in de plaats gewoon tevreden zijn met een terechte '50s klassieker die wel bekeken moet worden door zij die een fan zijn van Brando of door de rebelse en semi-delinquente jongeren die denken dat niemand hen apprecieert.
) kijkt en je gaat je mening over Avatar waarschijnlijk wel herzien.
beestige film!