Mijn verhaal heeft wel wat gelijkenissen met Kid C.
Ben van '78.
Mijn ouders zijn waarschijnlijk de meest amuzikale mensen in Oost-Vlaanderen en rondom.
Mijn eerste muzikale ontdekkingen beperken zich tot de 1ste Clouseau, 2 Unlimited (Anita haar boobs), Tien om te Zien en de Katastroof. Heb die dingen ook weldegelijk ook gekocht, toen nog op tape.
Heb ondertussen enkel nog de Katastroof liggen.
Rond mijn 12 jaar heb ik dan een fameuze Queen crisis gekregen. Had heel de discografie, was lid van de fanclub, verzamelde zowat alles, ....
Dan de klassieke metal namen ontdekt zoals AC/DC, Maiden, Metallica (black album) hetgeen de voorbode was voor wat waarschijnlijk mijn grootste muzikale liefde in mijn leven zal blijven : metal in alle kleuren en varianten. Heb toen zelfs al mijn Queen cd's ineens verkocht.
In het middelbaar zat er een jaar hoger dan ik een kerel die wel 10 cd's per week kocht.
Vermits ik geen geld had om cd's te kopen, heeft die gast honderden tapes voor mij gekopieerd met zowat alles dat die jaren uitkwam in death en black metal. Ik wist niet wat ik hoorde toen ik de 1ste keer 'Altars of Madness' of 'A Blaze in the Northern Sky' hoorde, intrigerend waren die obscure verhalen rond Deicide of Burzum, fascinerend waren de foto's van Mayhem of Cannibal Corpse.
Internet bestond nog niet, maar ik had wel steun aan programma's als Headbangers Ball op MTV of Metalopolis op Studio Brussel. Daardoor leerde ik ook genres kennen en appreciëren als hardcore, punkrock, heavy metal, grunge, ...Door steeds weer dezelfde clips te zien te krijgen van oa Madball, Nirvana, Slayer, Sick of It All, Korn ... ging ik mij ook verdiepen in die stromingen. Dat megahypen van MTV miste ook zijn uitwerking niet bij mij. Na Queen kreeg ik mijn 2de muzikale crisis en ging compleet plat voor Machine Head. Hun 'Burn My Eyes' was indertijd gewoon de perfecte plaat op het perfecte tijdstip. Productie, songs, imago, ...ik had mijn band gevonden. Dat is snel veranderd na hun 3de 'The Burning Red' en een interview met Robb Flynn.
Ook de eerste Life of Agony deed mij bleiten van muzikaal geluk.
Toen ik in Gent ging studeren is er een nieuw muzikaal avontuur begonnen. Ben in contact gekomen met de toen erg populaire H8000 hardcore scene met West-Vlaamse bands als Liar, Congress en honderden andere metalcore bands als Integrity, ...Ging regelmatig naar Pyrrhus Records aan de Kouter en deed regelmatig shows in Frontline en overal in België.
Toen door mijn muzikale obsessie (en ook de drank
) mijn studies geen succes werden, ben ik een 5-jarige 'carrière' begonnen als barman in muziekcafé Frontline. Heb daar 1000den bands zien optreden in allerlei soorten genres. Mijn kennis en liefde voor metal werd tot op het bot uitgediept, ik raakte verknocht aan vinyl en kocht tientallen platen, deed allerlei festivals (Dynamo, Wacken, Dour, ...), maar leerde ook genres kennen en appreciëren zoals stoner, sludge, progressive stuff, southern rock ....met bands als Iron Monkey, Neurosis, ...
Maar buiten sporadisch eens een Daft Punk (gezien op Werchter), Prodigy of Leftfield, bleef alles gitaargericht.
Dit veranderde toen de Frontline zijn deuren sloot, ik een deftige vaste job vond en ik internet leerde gebruiken (+/-26 jaar).
Toen gingen er nieuwe deuren voor mij open, checkte ik allerlei muzieksites en luisterde ik nieuwe muziek. Daardoor heb ik de laatste 10 jaar genres leren kennen (ongeveer in volgorde) als post rock (Mogwai, GYBE, Sigur Ros), indie (Calexico, Beirut, Death Cab, Decemberists, ...), shoegaze (MBV, No Joy), folk (vooral female zoals Alela Diane, Agnes Obel, ...), techno (Kalkbrenner, Garnier, ...) electro (Justice, Tiga,...), minimal (Booka Shade, Petter, Holden, Trentemoller, Boratto), hiphop (BIG, Wu-Tang, Lamar...)
Betwijfel wel of ik sommige dingen binnen zoveel tijd nog ga kunnen trekken.
Laatste genre waar ik nog echt mee met was, is dubstep. Daarin volgde ik redelijk snel zoveel mogelijk releases en was fan van Skream, Benga, ...De nieuwe evolutie vind ik minder te pruimen.
Zoals bij elk genre daalt jammer genoeg de kwaliteit en originaliteit naarmate het grote publiek wordt bereikt.
Ook klassiekers in allerlei genres probeer ik te leren appreciëren en eventueel op te snorren.
Doe nog regelmatig shows maar die variëren. Heb ooit al eens I love Techno en 10 Days off meegepakt, kom regelmatig in Trix of Botanique, ...
Echte festivals doe ik veel minder mits te duur en gezinssituatie. Verkies liever aparte shows en platen kopen.
Dagelijks check ik nieuwe muziek via mijn Ipod (albums, niet shuffle). Hetgeen ik niet goed vind, smijt ik weg. Dingen die ik goed vind, koop ik gewoon. Spendeer maandelijks +-250€ aan muziek, maar gezien mijn uitgebreide smaak, het oneindig aantal nieuwe releases en het aantal nog te kopen klassiekers, is dat een 'klein' budget. Zou gerust nog 300€/maand meer willen uitgeven.
Zoals Nietzsche ooit quotte : 'without music, life would be a mistake'. Deze quote pronkt dan ook als tattoo op mijn lichaam.
.
Op fora gaat dat makkelijker. In het echte leven zou ik dan ook elke keer die link open klikken waardoor ik maar 3 nummers ver raak alvorens de perso(o)n(en) in kwestie de interesse verliezen.
Dan is mijn smaak ook helemaal ontploft en ben ik naar alles beginnen luisteren, in periodes. Post-rock, noise-rock, 80s hardcore, post-hardcore, instrumentale hip-hop en trip-hop, drum&bass, dubstep, techno, you name it. Ondertussen dankzij wat cultureel aangelegde vrienden ook heel wat goeie jazz en klassiek leren kennen. Metal heeft erg lang geduurd, maar nu kan ik ondertussen ook al goeie sludge of stoner en zelfs af en toe een stukje atmosferische black metal appreciëren. Techniek heeft mij in gitaarmuziek echter nooit geïnteresseerd (ellenlange gitaarsolo's zijn een kwelling voor mijn oor), dus prog en klassieke of trash-metal als Metallica en Slayer kan ik nog altijd niet naar luisteren.