Babs zei:
Altijd blij te weten dat je niet de enige bent.
Uitgaan is niet meer aan mij besteed. Ik doe het gewoon ook al niet graag, en als ik later dan 2 uur opblijf heb ik zo'n 4-5 dagen nodig om te "recupereren" (want eigenlijk herstel je in principe nooit volledig)
Ik heb er echt enorm veel deugd van van gewoon in de zetel te liggen. Niet persé te slapen maar gewoon rustig liggen. Echt zalig.
Ik put mijn lichaam ook wel serieus uit door 3 keer per week zwaar te sporten, maar hierdoor word ik wel sterker en fitter en ik doe het ook verschrikkelijk graag.
Ik ben te lang naïef geweest en gedacht dat er mij nooit iets ging overkomen, maar nu het zover is wil ik er toch sterker (mentaal en fysiek) uitkomen.
Nu ben ik wel zo'n bitter mens geworden in de zin van "sta nu gvd eens stil dat je je gezondheid nog hebt en hoe belangrijk dat is, ipv zo nonchalant door het leven te gaan en het nie beseft hoeveel geluk je hebt"
Ik ga ook niet meer uit om die reden. Zelfs gewone familiefeesten die te lang duren, zijn enorm lastig....
Recupereren duurt idd dagen.
Veel mensen snappen idd niet hoe ge gewoon ne namiddag in de zetel kunt liggen en gewoon _niets_ doen. Mensen vinden altijd dat ge _iets_ moet doen, of anders zijt ge saai...
Werk jij fulltime? Ik heb nooit tijd om iets van sport te doen... Ondanks m'n spierziekte wordt mij dat ook aangeraden, maar ik zou niet weten wanneer.... Juist omdat ik veel slaap nodig heb, en dan nóg niet uitgerust ben, ga ik maar laat gaan werken (thank god voor flexibele uren), maar daardoor ben ik ook pas laat thuis, en te moe om nog iets te doen, dus zetel, tv en om 22u terug richting bed. Weekend dient voor al hetgeen waar ik tijdens de week geen tijd voor had (huishouden, shoppen, maar ook ontspannen). En stofzuigen of den auto wassen is voor mij eigenlijk ook al inspanning genoeg....
Jakke007 zei:
Als ik daarbij nog zou sporten dan is mijn energie binnen de kortste keren weer helemaal opgebrand.
Het is wel frappant dat bij zoveel mensen de chronische vermoeidheid begonnen is met klierkoorts...
Kvind dat ook, maar nog frappanter is dat er blijkbaar toch geen eensluidend wetenschappelijk bewijs voor is....
Ik ga ook niet zeggen dat het bij mij onmiddellijk na m'n klierkoorts is begonnen, da's ook al 15 jaar geleden oid, maar ik weet wel dat ik als ik jong was ik veel meer energie had, vaker naar fuiven ging, mij veel beter kon concentreren dan nu en veel betere punten had in het begin van m'n "schoolcarriere" dan op het einde... (Bij dat laatste komt de kwaliteit van de leraar ook wel enorm om de hoek kijken, da's een andere discussie
)
Booka Shade zei:
Ookal ben ik zo moe als iets, niemand zal mij daar ooit over horen klagen.
Ik heb zoiets raars van mezelf dat welke pijn ik ook heb of hoe moe ik ook mag zijn, ik dat redelijk snel als normaal beschouw en daar dus geen probleem over maak.
Soms hoor ik vrienden van mij klagen over buikpijn (die kerngezond zijn trouwens) en dan heb ik medelijden met hen. Terwijl ik dagelijks die pijn heb en misschien zelfs nog feller, maar er nooit iets van zeg.
Ik zal tegenover mensen die mijn situatie niet goed kennen ook nooit beginnen klagen, maar niet omdat ik mijn situatie als "normaal" beschouw, maar omdat ik weet dat er dan toch, zij het goedbedoelde, commentaar op komt, "nuttige tips" & anekdotes van zogezegd vergelijkbare situaties of problemen, en daar heb ik na al die tijd gewoon geen zin meer in. Of ze beschouwen het als groen licht om zelf te gaan klagen.
En gewoon omdat ik weet dat als je zegt dat je moe bent, dat eigenlijk geen kat een zak kan schelen ......
Dus ik begin er gewoon niet meer over
Trouwens, wat ik ook enorm lastig vind, is die komedie spelen hele dagen, in het openbaar, op het werk bv. U sterker voordoen dan je bent. Uitgeruster en energieker proberen lijken dat je u voelt.... Constant forceren...
"En, hoe ist? Goed!" "En genezen? Ja!
(van die keelontsteking toch, bijna...., maar eigenlijk gaat die nooit volledig over..., en kzal maar zwijgen over al de rest...)"
En als het dan eens zo slecht gaat, dat je écht geen zin hebt in koetjes & kalfjes, dwaze moppen, of andere sociale situaties, maar liefst gewoon gerust wil gelaten worden en in alle rust en stilte uw werk wilt doen (of gewoon uw ogen wil proberen open houden), dan worden uw collega's kwaad omdat jij zogezegd kwaad lijkt, enkel omdat je eens beleefd gezegd hebt dat je liever aan uw bureau blijft zitten (ipv bij het koffiemachien een half uur te staan kletsen, wat als introvert als mezelf nog meer energie wegzuigt...). Dan ist van: "Wat ist mss?" "Zije vies?" "Moet zo kortaf nie zijn."
Dus wat doet ge int vervolg: u terug forceren ......
Mensen vragen mij dan waarom ik voorstander ben van thuiswerken (moest dat bij ons mogelijk zijn) terwijl ik nog geen 10km van m'n werk woon...
) drinken, en dan onder complete narcose verdere onderzoeken.