Tweak37
Legacy Member
Epyon zei:Helaas voor je theorie is het wel degelijk een feit. Er zijn geen hogere krachten mogelijk die én niet aantoonbaar én interactie met ons universum hebben. En dat is geen wetenschappelijke hautaine theorie, maar een door experimenten bewezen feit (o.a. in de Bell theorema testen uitgevoerd door dr. Aspect).
Het is typerend voor mensen die niet onderlegd zijn in de kwantumfysica om er van uit te gaan dat er zaken zijn die ons overstijgen en die we nooit zullen kunnen aantonen. Helaas voor hen is dat niet zo. De aantoonbaarheid van interagerende krachten is even evident als de aantoonbaarheid van zwaartekracht. Bovendien stoort dit feit zich niet aan gelijk welk wetenschappelijk paradigma: de aantoonbaarheid is net zo goed een feit onder klassieke fysica, kwantummechanische fysica of gelijk welke andere wetenschappelijke theorieën nog zullen volgen.
Natuurlijk kan men blijven doordrammen over ons overstijgende krachten, maar zelfs filosofen beseffen tegenwoordig dat dit oeverloos gezwam is. Daarom dat op kwantummechanica gebaseerde filosofie dominant aan het worden is. Wat voor nut heeft het nog om op concepten door te bomen waarvan bewezen is dat ze niet bestaan?
Ik denk dat je de term "overstijgen" hier niet helemaal begrijpt. Ik spreek hier niet over niet-aantoonbare krachten en het principe van causale geslotenheid is zo klaar als een klontje. Ik ben trouwens behoorlijk onderlegd in de kwantumfysica
(wat trouwens voor iedere zichzelf respecterende filosoof zal gelden, zeker als die zich bezighoud met philosophy of mind of reductionisme). Ik snap je neiging ook niet om mij in een hoekje te drukken, beperk je liever tot zuivere argumenten.Overstijgen is misschien een iet of wat technische filosofische term die verwijst naar het loskomen en afstand nemen van het ene werkelijkheidsniveau (bvb de wereld) via het andere (bvb de taal). Daar is op zich niets mystiek of vaags aan, bijzonder is het natuurlijk wel (het is namelijk wat ons in de eerste plaats van dieren onderscheidt). Er zijn nog tal van andere voorbeelden te bedenken, zoals loskomen van de onmiddellijkheid door het besef van tijd. Of afstand nemen van het individu door deel uit te maken van een groep.
De vraag is of je dit niveau (intentionele mentale toestanden) nodig hebt in wetenschappelijke verklaringen van het brein. En als dat zo is, of het te reduceren is, of dat er een of andere niet-reductionistische oplossing is. Beide oplossingen zijn fysicalistisch (iets anders is amper nog geloofwaardig dankzij de huidige wetenschap, zoals je zelf zegt) maar hebben ook fundamentele problemen.
Mijn punt was: of mental content nu van geen belang is voor de wetenschap, dan wel een al dan niet te reduceren categorie vormt, is in de kwestie van geloof niet zo belangrijk. Met het wetenschappelijk verklaren (of filosofisch reduceren) ervan is immers nog lang niet alles gezegd. In het domein van de religie (dat niet exclusief is trouwens) gaat het juist over betekenis, en niet over verklaringen.


