Dat het frappant is dat het land waarvan de aanval erop de directe aanleiding voor de oorlog vormde, na de oorlog de ene bezetter voor de andere (hoewel natuurlijk veel minder erge) geruild had, ok.
Maar de Baltische Staten... Akkoord dat je het hen niet kwalijk kan nemen dat ze de Duitse kant gekozen hadden. Ze waren toch al bezet door de moordende Russen. Onder Duits bewind konden ze er misschien nog een onafhankelijke (marionetten)staat uithalen, en werden ze bezien als Nordisch Brüdervolk.
Maar impliceren dat ze door de westelijke geallieerden in de steek gelaten zijn is me toch wel (vergeef me de zegswijze in deze context) een brug te ver.
De westelijke geallieerden hebben nooit vooropgesteld dat ze de Baltische staten zouden beschermen. Hoe konden ze ook? Versterkingen aanvoeren was onmogelijk, aangezien het zelfmoord zou zijn om een vloot de Baltische zee in te sturen. Bovendien waren deze staten gesandwiched tussen Duitsland en de USSR.
Nu is het natuurlijk zo dat dit voor Polen ook gold, maar het Poolse leger werd over het algemeen als zeer capabel gezien, en het was ook zeer groot. Polen had begin jaren '20 de USSR verslagen, en er was geen enkele reden om aan te nemen dat ze Duitsland niet in een moordende en trage loopgravenoorlog konden dwingen.
Bovendien had Duitsland geen claims op de Baltische Staten (behalve het kleine gebied rond de stad Memel, dat diplomatiek bekomen werd begin '39), en wel op Polen.
Daar komt ook nog bij dat Polen en Litouwen niet al te beste vrienden waren, omwille van heel wat territoriale disputen.