Uw redenering over de 'natuurlijke vermogensbalancering' gaat enkel op in het geval van een héél hoge penetratiegraad van zonne- en windenergie, met eenheden die geografisch goed verspreid zijn, en in het geval van een goede interconnectie. Op die manier worden fluctuaties uitgemiddeld.
Ge weet dat de stroom van PV's énorm afhankelijk is van de zonne-instraling, en dat ook het vermogen van windmolens kubisch afhankelijk is van de windsnelheid. Grote PV-velden hebben in het geval van een half-bewolkte hemel een immens fluctuerende output van vermogen. De regelaars van de primaire en secundaire regeling zullen roodgloeiend staan!
En iedereen weet dat heden ten dage load following door zonnepanelen quatsch is. Elke uitbater van elk park gaat op ieder ogenblik zo veel mogelijk vermogen het net in pompen. Trimmen door de spanning te variëren is financieel not done.
Qua DG op residentieel niveau zie ik maar één mogelijkheid: elektrische opslag. Met een toekomstige penetratie van 5% van EV en PHEV, en efficiënte laadalgoritmen, kan men wel wat aan peak shaving en gap filling doen, bovenop de uur-variërende base load. (Of men kan aan instantane demand side management doen, maar ik zie mijzelf nog niet gauw een koelkast kopen die zich in- of uitschakelt bij frequentieafwijkingen.

)
De enige vorm van moduleerbare hernieuwbare centrales zijn de hydro's en de pompcentrales. Van STEG's in het geheel ken ik qua regeling niet zo veel, maar wat het gasgedeelte betreft kan ik u zeggen dat hun regelaars zeer kleine stabiliteitsmarges vertonen voor transiënte fenomenen. Immers, bij een regelmatig tekort aan elektrisch vermogen kan o.a. de uitlaatgastemperatuurregelaar wel eens de netfrequentieregelaar overstemmen en zo de hele zaak platleggen. In Dubai en Maleisië leidde dat tot een black out...
Windenergie biedt echter een beetje soelaas, gezien hun rotationele inertie (opslag kinetische energie) en, in het geval van synchrone generatoren, de snelle respons van de vermogenelektronica. Mits een paar duidelijke regels inzake de injectie van actief en reactief vermogen en de verplichting tot een zekere fault ride-through, lijkt windenergie mij geen al te grote vijand van de netstabiliteit.
Hoewel, in de praktijk, bv. in het off shore windpark Horns Rev, meet men veranderingen van output van 20 MW/min. Dat is niet niks!
Om het in de woorden van een BASF-medewerker te zeggen: "hoe meer windenergie geïntegreerd wordt in een net, hoe lager het percentage aan traditionele generatiecapaciteit ze kan vervangen".
Soit. Het is alleszins moeilijker dan in de berekening van o.m. Calvo. Een turbojet met een capaciteitsfactor van 20% is trouwens om van uw stoel te vallen van het lachen.