Archief - Welke "mentale stoornis" heb jij

Mienne · 18 jun 2013

Ik ben hier vrij nieuw op het forum. Ik wil ook wel eens mijn verhaal doen.

Op mijn twintigste heb ik tijdens mijn 2e jaar journalistiek een enorme zware mentale crash te verduren gehad. Na twee weken zware hoofdpijn en een soort 'ruis' in mijn hoofd; ben ik dwanggedachten beginnen krijgen. Ik heb nog geprobeerd om mijn studiejaar af te ronden; maar een maand na de eerste verschijnselen ben ik op advies van de huisarts overgegaan tot een opname in psychiatrie. Een redelijke harde beslissing, want ik leefde voor mijn studies; maar eerlijk gezegd heel lang zou ik het toch niet meer volgehouden hebben...
Ik moest vanaf dan terug een leven beginnen opbouwen, rekening houdende met mijn beperkingen. Ik heb gedurende 3 jaar in verschillende ziekenhuizen/psychiatrieën verbleven. Daar ben ik zwaar depressief geworden, en volgens de dokters neig ik ook naar een persoonlijkheidsstoornis, meer bepaald naar borderline. Alhoewel ik wel heb leren omgaan met mijn dwangstoornis; ben ik er als een groter wrak uitgekomen dan ik binnengegaan was...
Nu ben ik ongeveer een jaar en een half thuis en gaat het al een stuk beter; enerzijds dankzij medicatie (anafranil en risperdal), anderzijds door de grote steun die ik van thuis uit krijg!
Mijn leven begint stilaan weer op het juiste pad te komen, na een jarenlange odyssee...

Dogchild · 23 jun 2013

Ben sedert een week ipv hele pilletjes overgestapt naar halfjes van sipralexa en het gaat voorlopig goed .
op enkele zweetbuien na dan . ik hoop dat het afbouwen echt zo blijft gaan

glashelder · 2 jul 2013

Pffff. Vanaf volgende week begint mijn therapie écht. Terwijl ik al jaren therapie heb :unsure:

Op mijn zestiende was het vooral crisistherapie: ik was depressief en daar moest iets aan gedaan worden. Dus dat was vooral praten in functie van ontdekken wat er precies mis ging. Op mijn 20ste was het meer in functie van angsten: ik had paniekaanvallen en was een beetje sociaal fobisch, had faalangst en dat belemmerde mij ontzettend in mijn leven. Toen ben ik ook naar een psychologisch dagcentrum gegaan waar ik in therapie vooral rond mijn familie en dan vooral mijn mama heb gewerkt. (In het kort komt het erop neer dat ik nooit echt liefde van haar gehad heb, en vooral héél veel afwijzing wat mij een klein beetje fucked up heeft gemaakt.)

Dat was narratieve therapie, waarbij het ging over het leren aanvaarden van wat er gebeurd is en mijn eigen rol in het verhaal veranderen. Mijn mama zag mij niet graag, niet omdat het onmogelijk is om mij graag te zien (of omdat er iets mis is met mij, of omdat ik niet goed genoeg was, of omdat ik niet braaf genoeg was), maar omdat er bepaalde omstandigheden in haar leven waren die haar misschien zo hebben doen reageren. Een beetje mijn levensverhaal herschrijven door ook andere factoren te laten meespelen waar ik eerder geen oog voor had. Dat was eigenlijk vrij veel speculeren en reconstrueren aan de hand van flarden van gesprekken die ik ergens had opgevangen, of wat ik wist over mijn mama toen ze jong was, wat mijn oma mij gezegd had,...

Dat heeft mij wel heel veel geholpen in het aanvaarden van het idee dat het probleem bij mijn mama lag, en niet bij mij. Dat klinkt nogal vreemd want hoe veel kan een zevenjarig kind nu verkeerd doen om niet graag gezien te worden? Maar zo dacht ik dus echt, ik was zo opgevoed met het idee dat het aan mij lag en nou ja, welke mama ziet er haar kind nu niet graag? Maar de therapie heeft dat dus wel wat duidelijker gemaakt door er de rest van de wereld en het levensverhaal van mijn mama zelf in te betrekken.

Tot zo ver alles goed. Maar ik merk nog steeds dat er fundamenteel iets niet goed zit. Ik heb de neiging om mij op een ongezonde manier te hechten aan bepaalde mensen. En dat zijn dan compleet willekeurige mensen. Zo is het al eens een leraar geweest en al eens een gewone vriend. Die mensen worden dan enórm belangrijk voor mij en vooral hun aanvaarding (als in het niet-afwijzen) zijn dan van levensbelang. Alleen zijn dat vaak mensen waarvan ik onbewust wel wéét dat die mij sowieso op een bepaald moment zullen afwijzen (want het is een leraar en elke relatie buiten 'leraar-leerling' is enorm ongepast, of het is een gewone vriend en dat zal ook gewoon blijven, waardoor die mij op een bepaald moment afwijzen als ik steeds meer grenzen ga overschrijden). Dus eigenlijk herspeel ik gewoon telkens datzelfde riedeltje, waarbij ik eindig als 'de afgewezene' en dat raakt mij dan tot zo diep in mijn ziel, precies of ik word weer compleet afgewezen in al mijn zijn, het is net alsof ik helemaal ontkend word in mijn bestaan. Een beetje zweverig, maar zo voelt het dus wel.

Dat is allemaal niet zo'n gezonde cyclus want dat vergt op die momenten gewoon enorm veel energie, ik kom er nergens verder mee en ik eindig toch iedere keer weer gekwetst. En ik schaam me dóód, vooral, want ik ben dan echt net zo'n jengelend kind dat gewoon aandacht en liefde nodig heeft. En dat gaat gewoon niet altijd, zeker niet van personen van wie het niet gepast is. Dus ik wil dat dat allemaal stopt. of dat ik ergens tot een logische conclusie kom, of dat ik... tja, dat ik gewoon ergens kan 'helen'? Dat die wonde niet meer zo diep is, dat ik die zelf niet om de zoveel tijd opentrek, dat het gewoon allemaal een beetje rustiger en minder hysterisch wordt vanbinnen. Want ik sta nu nog zo 'in contact' met die afgewezen zevenjarige dat het echt niet goed is, niet voor huidige en toekomstige relaties en niet voor mezelf.

Dus goed, daar wil ik dus rond werken in therapie. Ik had een psychologe, maar die was vrijwilligster en is gestopt toen ze fulltime ging werken en dat ging eigenlijk vooral over zingeving en wat ik allemaal doe in mijn dagelijkse leven. Leuk, maar meer koffieklets. Ik ging een nieuwe psychologe krijgen en mijn psychiater had mij gevraagd waarrond ik precies wil werken in therapie... En toen heb ik dus dat verteld (maar in twee zinnen :unsure:

).

Vandaag had ik mijn eerste afspraak met de nieuwe psychologe en ze snapte dus 100% wat ik bedoelde, kon het duiden, gaf aan dat dit heel vaak voorkomt bij mensen die zich als kind niet veilig hebben gevoeld, of afgewezen en nou ja, dat was dus echt wel wat ik zocht. Vandaag zijn we niet zo diep gegaan, ik moest een beetje over mezelf vertellen, mijn sociale contacten, mijn relatie en mijn gezin, gewoon om mij wat te leren kennen en het probleem wat te kunnen duiden. Vanaf volgende keer gaan we wel dieper gaan, zei ze. En de volgende afspraak is meteen al volgende week... (Ik ben afspraken gewend die zo één keer per maand zijn, omdat het nooit echt dringend was en het met momenten dus meer koffieklets was en "ik heb examens gehad en die zijn goed gegaan" en dat soort onzin.) Dus dat gaat wel heel snel en dat is goed want het is echt nodig. Heel die problematiek is zo'n beetje de rode draad in mijn leven, het is iets waar ik steeds weer tegenop loop, wat mij steeds weer inhaalt. Ook de afgeleide problemen (faalangst, onzekerheid, laag zelfbeeld) komen allemaal daaruit voort. En alhoewel die afgeleide problemen ondertussen wel goed onder controle zijn, is er dus nog steeds fundamenteel iets mis in mijn 'kern', zoals ik dat zie. Er is daar iets misgegaan en dat heeft er voor gezorgd dat ik nu steeds die situaties expliciet opzoek en herspeel met de gekende gevolgen.

Ik vind het echt enorm spannend want dit is dus echt hét, he :unsure:

Dit is geen koffieklets of om te lachen, maar echt wel the real thing, nu wordt het voor het echt. En het zal zo eng zijn en het zal moeilijk zijn en de psychologe heeft ook verschillende keren gevraagd of ik bereid ben om naar dat punt te gaan en of ik weet dat het moeilijk zal zijn en ze heeft zelfs gevraagd naar welke handvaten ik tegenwoordig heb om om te gaan met verdriet, of ik daar met iemand kan over praten,... Dus ja, het is echt niet voor te lachen

Maar het is zo nodig. En het is zo eng. Maar 'k ga het echt doen! Wah!

Ze zei ook dat ik heel intelligent ben, introspectief en reflectief en dat ik alles goed kan duiden

Jack The Ripper · 5 jul 2013

Hoe meer tijd ik heb voor een opdracht hoe slechter ik mij kan concentreren.
Als ik iets moet doen voor mijn werk op 5 dagen dan denk ik op voorhand altijd dat ik het op 2-3 dagen ga kunnen maar dan ben ik afgeleid waardoor ik er dan toch nog 5 dagen over doe of de laatste dag zelfs nog moet rushen om iets af te krijgen. Redelijk frustrerend. Moet ik dan altijd een deadline hebben de volgende dag om iets gedaan te krijgen? Dan gaat mijn werk plots 2-3 keren rapper vooruit dan normaal. 'k zou het liever omgekeerd zien: goed kunnen doorwerken in het begin en dan kunnen chillen daarna. Maar dat gaat dus niet hoe hard ik het ook probeer.

Hiapoe · 5 jul 2013

glashelder zei:
Pffff. Vanaf volgende week begint mijn therapie écht. Terwijl ik al jaren therapie heb Op mijn zestiende was het vooral crisistherapie: ik was depressief en daar moest iets aan gedaan worden. Dus dat was vooral praten in functie van ontdekken wat er precies mis ging. Op mijn 20ste was het meer in functie van angsten: ik had paniekaanvallen en was een beetje sociaal fobisch, had faalangst en dat belemmerde mij ontzettend in mijn leven. Toen ben ik ook naar een psychologisch dagcentrum gegaan waar ik in therapie vooral rond mijn familie en dan vooral mijn mama heb gewerkt. (In het kort komt het erop neer dat ik nooit echt liefde van haar gehad heb, en vooral héél veel afwijzing wat mij een klein beetje fucked up heeft gemaakt.)

Dat was narratieve therapie, waarbij het ging over het leren aanvaarden van wat er gebeurd is en mijn eigen rol in het verhaal veranderen. Mijn mama zag mij niet graag, niet omdat het onmogelijk is om mij graag te zien (of omdat er iets mis is met mij, of omdat ik niet goed genoeg was, of omdat ik niet braaf genoeg was), maar omdat er bepaalde omstandigheden in haar leven waren die haar misschien zo hebben doen reageren. Een beetje mijn levensverhaal herschrijven door ook andere factoren te laten meespelen waar ik eerder geen oog voor had. Dat was eigenlijk vrij veel speculeren en reconstrueren aan de hand van flarden van gesprekken die ik ergens had opgevangen, of wat ik wist over mijn mama toen ze jong was, wat mijn oma mij gezegd had,...

Dat heeft mij wel heel veel geholpen in het aanvaarden van het idee dat het probleem bij mijn mama lag, en niet bij mij. Dat klinkt nogal vreemd want hoe veel kan een zevenjarig kind nu verkeerd doen om niet graag gezien te worden? Maar zo dacht ik dus echt, ik was zo opgevoed met het idee dat het aan mij lag en nou ja, welke mama ziet er haar kind nu niet graag? Maar de therapie heeft dat dus wel wat duidelijker gemaakt door er de rest van de wereld en het levensverhaal van mijn mama zelf in te betrekken.

Tot zo ver alles goed. Maar ik merk nog steeds dat er fundamenteel iets niet goed zit. Ik heb de neiging om mij op een ongezonde manier te hechten aan bepaalde mensen. En dat zijn dan compleet willekeurige mensen. Zo is het al eens een leraar geweest en al eens een gewone vriend. Die mensen worden dan enórm belangrijk voor mij en vooral hun aanvaarding (als in het niet-afwijzen) zijn dan van levensbelang. Alleen zijn dat vaak mensen waarvan ik onbewust wel wéét dat die mij sowieso op een bepaald moment zullen afwijzen (want het is een leraar en elke relatie buiten 'leraar-leerling' is enorm ongepast, of het is een gewone vriend en dat zal ook gewoon blijven, waardoor die mij op een bepaald moment afwijzen als ik steeds meer grenzen ga overschrijden). Dus eigenlijk herspeel ik gewoon telkens datzelfde riedeltje, waarbij ik eindig als 'de afgewezene' en dat raakt mij dan tot zo diep in mijn ziel, precies of ik word weer compleet afgewezen in al mijn zijn, het is net alsof ik helemaal ontkend word in mijn bestaan. Een beetje zweverig, maar zo voelt het dus wel.

Dat is allemaal niet zo'n gezonde cyclus want dat vergt op die momenten gewoon enorm veel energie, ik kom er nergens verder mee en ik eindig toch iedere keer weer gekwetst. En ik schaam me dóód, vooral, want ik ben dan echt net zo'n jengelend kind dat gewoon aandacht en liefde nodig heeft. En dat gaat gewoon niet altijd, zeker niet van personen van wie het niet gepast is. Dus ik wil dat dat allemaal stopt. of dat ik ergens tot een logische conclusie kom, of dat ik... tja, dat ik gewoon ergens kan 'helen'? Dat die wonde niet meer zo diep is, dat ik die zelf niet om de zoveel tijd opentrek, dat het gewoon allemaal een beetje rustiger en minder hysterisch wordt vanbinnen. Want ik sta nu nog zo 'in contact' met die afgewezen zevenjarige dat het echt niet goed is, niet voor huidige en toekomstige relaties en niet voor mezelf.

Dus goed, daar wil ik dus rond werken in therapie. Ik had een psychologe, maar die was vrijwilligster en is gestopt toen ze fulltime ging werken en dat ging eigenlijk vooral over zingeving en wat ik allemaal doe in mijn dagelijkse leven. Leuk, maar meer koffieklets. Ik ging een nieuwe psychologe krijgen en mijn psychiater had mij gevraagd waarrond ik precies wil werken in therapie... En toen heb ik dus dat verteld (maar in twee zinnen ).

Vandaag had ik mijn eerste afspraak met de nieuwe psychologe en ze snapte dus 100% wat ik bedoelde, kon het duiden, gaf aan dat dit heel vaak voorkomt bij mensen die zich als kind niet veilig hebben gevoeld, of afgewezen en nou ja, dat was dus echt wel wat ik zocht. Vandaag zijn we niet zo diep gegaan, ik moest een beetje over mezelf vertellen, mijn sociale contacten, mijn relatie en mijn gezin, gewoon om mij wat te leren kennen en het probleem wat te kunnen duiden. Vanaf volgende keer gaan we wel dieper gaan, zei ze. En de volgende afspraak is meteen al volgende week... (Ik ben afspraken gewend die zo één keer per maand zijn, omdat het nooit echt dringend was en het met momenten dus meer koffieklets was en "ik heb examens gehad en die zijn goed gegaan" en dat soort onzin.) Dus dat gaat wel heel snel en dat is goed want het is echt nodig. Heel die problematiek is zo'n beetje de rode draad in mijn leven, het is iets waar ik steeds weer tegenop loop, wat mij steeds weer inhaalt. Ook de afgeleide problemen (faalangst, onzekerheid, laag zelfbeeld) komen allemaal daaruit voort. En alhoewel die afgeleide problemen ondertussen wel goed onder controle zijn, is er dus nog steeds fundamenteel iets mis in mijn 'kern', zoals ik dat zie. Er is daar iets misgegaan en dat heeft er voor gezorgd dat ik nu steeds die situaties expliciet opzoek en herspeel met de gekende gevolgen.

Ik vind het echt enorm spannend want dit is dus echt hét, he Dit is geen koffieklets of om te lachen, maar echt wel the real thing, nu wordt het voor het echt. En het zal zo eng zijn en het zal moeilijk zijn en de psychologe heeft ook verschillende keren gevraagd of ik bereid ben om naar dat punt te gaan en of ik weet dat het moeilijk zal zijn en ze heeft zelfs gevraagd naar welke handvaten ik tegenwoordig heb om om te gaan met verdriet, of ik daar met iemand kan over praten,... Dus ja, het is echt niet voor te lachen Maar het is zo nodig. En het is zo eng. Maar 'k ga het echt doen! Wah!

Ze zei ook dat ik heel intelligent ben, introspectief en reflectief en dat ik alles goed kan duiden

Hmm... misschien ligt het aan mij, maar eerst beschrijf je hoe je je in het verleden al zoveel hebt laten meeslepen door bepaalde personen en in - zoals je het zelf noemt - een ongezonde cyclus terecht kwam.

En nu ga je een psycholoog gaan ophemelen van 'dit is het echt, kga het echt doen,...', trap je niet in dezelfde val?
Ik zie een patroon hier...

Je bent gewoon wie je bent glashelder... niemand zal je veranderen. Je zal altijd blijven voelen wat je voelt. Het enige wat je kan doen is alles wat gebeurt in je leven een juiste plaats geven (inclusief alles wat in het verleden gebeurd is) en jezelf (leren) kennen.

Het is niet omdat je nu elke week koffieklets gaat houden met een psychologe waarvan je denkt dat ze je begrijpt (en mss is dat ook wel zo), dat alles vanzelf op een rijtje komt in je hoofd... dat kan alleen jij zelf doen.

Trouwens, introspectief en reflectief zijn, allemaal goed en wel, maar helpt dat je vooruit in het leven? Of is dat niet je doel? Wat IS je doel in het leven?
Ge kunt toch niet gans uw leven lopen nadenken over het verleden? En in uzelf (introspectief) zitten nadenken (reflectief) over hoe alles in elkaar zou kunnen zitten...
Ik zal je een tip geven: het doel van het leven is gelukkig zijn --> voor iedereen hetzelfde, gelijk welk ras, kleur, religie, cultuur, ideologie, iedereen wil uiteindelijk maar 1 ding: gelukkig zijn.
Ik weet alvast één ding: gelukkig zijn doe je niet in het verleden (behalve met nostalgie

), dat doe je in het nu en in het dromen van de toekomst.
Ik heb ook een goede gewoonte van alle negatieve dingen in het verleden bijna letterlijk heel snel te vergeten en de positieve te onthouden (nostalgie). Ik kan je niet vertellen wat voor een zegen dat is! Als ik aan mijn grootouders denk (die gestorven zijn), dan denk ik aan hoe mijn grootmoeder in de keuken staat soep te maken, hoe ik daar aan tafel zit als kleine uk heerlijk aan het eten van de savooikool van mijn grootmoeder, hoe ik op de schoot zit van mijn grootvader die tekeningetjes maakte en ik moest raden wat het was, etc. etc.
Don't worry, er zijn genoeg negatieve dingen gebeurd met mij vroeger! (ouders gescheiden, vader alcoholieker,...), maar daar denk ik echt nooit meer aan, of als ik aan negatieve dingen denk van vroeger dan is het op een zakelijke manier. Ik heb ook de gave om mijn emoties te kunnen uitschakelen op commando. En dat doe ik dan ook bij negatieve emoties.
Ik kan dat zelfs zodanig dat ik na een begrafenis van een grootouder (waar ik de tranen laat lopen op het moment zelf, dan leg ik even mijn emotie niet stil, hoewel ik het wsl wel zou kunnen), gewoon de 's nachts perfect kan slapen en de volgende dag denk ik al over mijn grootouders zoals ik hierboven beschrijf en ga ik verder fluitend door het leven. Dat betekent trouwens niet dat ik ze niet graag zie/gezien heb... ik verwerk gewoon immens snel en het leven is te kort voor negatieve emoties, wég ermee! zo simpel is het, de goeie emoties, daar is het leven voor gemaakt en zoals ik zeg: goeie, positieve emoties = gelukkig zijn!
Maar ik begrijp dat niet iedereen dat kan...

Sorry, ik verwar je misschien meer dan dat ik je help, maar ik bedoel het goed

glashelder · 6 jul 2013

Hiapoe zei:
Sorry, ik verwar je misschien meer dan dat ik je help, maar ik bedoel het goed

Ik weet het.

Ik ga er niet op in gaan. Ik heb teveel het gevoel dat ik mijn keuze voor therapie moet verdedigen (terwijl ik in het verleden daarmee gigantisch de fout ben ingegaan, door zélf te trots te zijn om hulp te zoeken) en dat herinnert mij te veel aan die gedachtengang waardoor ik in the first place zo gigantisch fout ben mee gegaan. Ten tweede denk ik dat wij fundamenteel anders zijn. Jij bent rationeel, tot op het extreme af. Ik ben emotioneel, ik kan dat niet 'afzetten', ik bén mijn emoties. Dat is een zegen en een vloek. En ten laatste denk ik niet dat je mijn positie helemaal begrijpt. Ik heb het geprobeerd om uit te leggen, maar ik maak mezelf er te boos in, begin mij te schamen dat ik het allemaal moet uitleggen en dat is voor mij allemaal een erg negatieve spiraal waar ik beter niet aan begin, ik ken mezelf.

Maar ik neem je reactie mee. Ik weet dat ik enorm gelinkt ben aan mijn verleden. Het doel van therapie is juist om die link te kunnen losknippen, om het verleden niet zo te laten meespelen in mijn reacties in het heden. Maar ik ga mij niet schuldig voelen over verdriet dat ik tegenwoordig heb over dingen die in het verleden gebeurd zijn. Een groot deel van die hele problematiek (wat een woord ook) gaat juist over schuld en in hoeverre iets wel of niet mijn schuld is, of ik niet overdrijf, of mijn mama eigenlijk niet perfect normaal is en het dus allemaal in mijn hoofd zit... en dan is de sprong naar 'eigenlijk is het mijn schuld' al snel gemaakt en woah, daar begin ik niet meer aan. Het is al een enorm werk (van jaren) geweest om te aanvaarden dat het niet mijn schuld is, dat ik niet overdrijf en dat er werkelijk iets is gebeurd die zo'n vat op mij heeft gekregen. Dus die gedachtengang dat dat allemaal niet zo is laat ik maar even varen, it's a slippery slope. (En ja, ik weet dat dat niet jouw woorden zijn en dat jij helemaal niet denkt dat ik overdrijf of dat het stiekem mijn schuld is -althans, dat hoop ik

-, maar mijn gedachten maken snel van die sprongetjes.)

Nog twee meer 'praktische' dingen die mij niet zo triggeren:
- nee, die ongezonde cyclus heb ik helemaal niet i.v.m. therapie hoor. Ik heb die mevrouw nog maar één keer 45 minuten gezien, ik ken die toch totaal niet

Mijn 'idealisering' gaat over de therapie zélf, het proces zelf. Natuurlijk ben ik blij dat het klikt tussen mevrouw psychologe en mij, gewoon omdat therapie anders een beetje moeilijk wordt hé. Maar dat blij zijn en 'dit is het' gaat over wat, naar ik voel, een belangrijke stap is in dat verdomde gedoe waar ik al veel te lang mee bezig ben.
- met introspectief en reflectief doelde ze op (imo) de manier waarop ik het mechanisme van mijn reacties kan uitleggen, duiden en verklaren. Ik heb daar een heel goed inzicht op, het probleem is alleen dat ik er geen vat op heb. Ik kan perfect uitleggen waarom ik op een bepaalde manier gereageerd heb en waarom ik gekozen heb om bepaalde dingen te zeggen of een bepaalde serie handelingen te doen, maar ik heb geen 'keuze' om ze wel of niet te doen, dat gebeurt bijna instinctief. Ik neem aan dat veel mensen naar een psychologe stappen om juist die mechanismen te leren begrijpen en daar vat op te krijgen. Ik begrijp ze wel, terwijl anderen steeds maar weer in de problemen komen en nog niet snappen waarom, bijvoorbeeld. Dus dat bedoelde ze met introspectief en reflectief, denk ik.

SilviusB · 6 jul 2013

Ik heb een vraag, misschien dat iemand me ermee zou kunnen helpen? Ik denk dat ik waarschijnlijk dwangneuroses heb, want ik erger me de laatste jaren aan echt alles.
Ik kan er bijvoorbeeld niet tegen om andere mensen te zien eten. Mensen die yoghurt eten en dan niet heel hun volledige lepel in hun mond steken voor ze een nieuwe schep nemen, mensen die ook maar een kruimeltje naast hun bord laten vallen enzovoort. Dikwijls kan ik dit echt niet aanzien en ga ik dan snel van tafel. Ook heb ik al een paar keer in de les gehad dat de leerkracht niet heel het bord schoonveegde, maar dan een halve letter liet staan, en dan heb ik zo hard de neiging om die letter weg te vegen dat ik niet meer kan opletten. Na de les is dan ook het eerste dat ik doe recht naar het bord lopen om het volledig schoon te vegen. Zo heb ik nog honderden andere voorbeelden.
Wat ik wel raar vind is dat ik echt niet net ben op mezelf (wel qua hygiëne enzo, maar niet qua orde en netheid), ofwel ligt mijn kamer helemaal overhoop, ofwel echt kraaknet, er is niet echt een tussenweg. Op school heb ik dit ook, ofwel zet ik mij heel hard in voor dingen, en haal ik dan uitstekende punten, ofwel kijk ik niet om naar mijn schoolwerk. Iets niet helemaal af maken kan ik niet, en daarom begin ik er dikwijls niet aan.
Denken jullie dat dit inderdaad dwangneuroses zijn, en dat ik er eens met iemand over moet praten of dat dit volkomen normaal is?
Wel wil ik er nog bij zeggen dat mijn moeder een bipolaire stoornis heeft met af en toe psychoses, en dat dit erfelijk is, maar over dwangneuroses heb ik nog bijna niets gehoord (niet dat ik het medisch dossier van mijn moeder vanbuiten ken).

glashelder · 6 jul 2013

SilviusB zei:
Ik heb een vraag, misschien dat iemand me ermee zou kunnen helpen? Ik denk dat ik waarschijnlijk dwangneuroses heb, want ik erger me de laatste jaren aan echt alles.
Ik kan er bijvoorbeeld niet tegen om andere mensen te zien eten. Mensen die yoghurt eten en dan niet heel hun volledige lepel in hun mond steken voor ze een nieuwe schep nemen, mensen die ook maar een kruimeltje naast hun bord laten vallen enzovoort. Dikwijls kan ik dit echt niet aanzien en ga ik dan snel van tafel. Ook heb ik al een paar keer in de les gehad dat de leerkracht niet heel het bord schoonveegde, maar dan een halve letter liet staan, en dan heb ik zo hard de neiging om die letter weg te vegen dat ik niet meer kan opletten. Na de les is dan ook het eerste dat ik doe recht naar het bord lopen om het volledig schoon te vegen. Zo heb ik nog honderden andere voorbeelden.
Wat ik wel raar vind is dat ik echt niet net ben op mezelf (wel qua hygiëne enzo, maar niet qua orde en netheid), ofwel ligt mijn kamer helemaal overhoop, ofwel echt kraaknet, er is niet echt een tussenweg. Op school heb ik dit ook, ofwel zet ik mij heel hard in voor dingen, en haal ik dan uitstekende punten, ofwel kijk ik niet om naar mijn schoolwerk. Iets niet helemaal af maken kan ik niet, en daarom begin ik er dikwijls niet aan.
Denken jullie dat dit inderdaad dwangneuroses zijn, en dat ik er eens met iemand over moet praten of dat dit volkomen normaal is?
Wel wil ik er nog bij zeggen dat mijn moeder een bipolaire stoornis heeft met af en toe psychoses, en dat dit erfelijk is, maar over dwangneuroses heb ik nog bijna niets gehoord (niet dat ik het medisch dossier van mijn moeder vanbuiten ken).

Zoals je het vertelt klinkt het als een vorm van perfectionisme die je ofwel volledig verlamt (niks meer doen, niks meer kunnen, niet meer kunnen concentreren) ofwel ervoor zorgt dat je juist heel erg je best doet en probeert om het zo beste resultaat mogelijk te halen. Dat je dat projecteert op anderen (dat eten, het bord afvegen) lijkt me heel irritant.

Of je daar met iemand over moet praten, dat moet jijzelf uitmaken. Als je vindt dat het echt storend is of dat het je soort in je dagelijkse bezigheden (zoals wat je daar zegt, je niet kunnen concentreren in de les), dan kan je daar misschien best wel eens over praten. Als je het gewoon ziet als een eigenaardigheidje en je er verder niet zoveel last van hebt, dan hoeft dat ook niet. Ik weet niet of je nog in het middelbaar zit, maar normaal heb je daar wel zogenaamde groene leerkrachten of het CLB bij wie je terecht kan.

Jack The Ripper · 6 jul 2013

Dat klinkt dan eerder zoals OCPD dan OCD.

OCD zijn dwanggedachten zoals 'Ik ga kanker krijgen als ik niet 3x een bepaalde handeling uitvoer' of dat er andere vreselijke dingen gaan gebeuren als ge een bepaalde handeling niet uitvoert.
OCD zijn negatieve gedachten (obsessies) die steeds terugkeren.

Jack The Ripper · 6 jul 2013

Hiapoe zei:
Don't worry, er zijn genoeg negatieve dingen gebeurd met mij vroeger! (ouders gescheiden, vader alcoholieker,...), maar daar denk ik echt nooit meer aan, of als ik aan negatieve dingen denk van vroeger dan is het op een zakelijke manier. Ik heb ook de gave om mijn emoties te kunnen uitschakelen op commando. En dat doe ik dan ook bij negatieve emoties.
Ik kan dat zelfs zodanig dat ik na een begrafenis van een grootouder (waar ik de tranen laat lopen op het moment zelf, dan leg ik even mijn emotie niet stil, hoewel ik het wsl wel zou kunnen), gewoon de 's nachts perfect kan slapen en de volgende dag denk ik al over mijn grootouders zoals ik hierboven beschrijf en ga ik verder fluitend door het leven. Dat betekent trouwens niet dat ik ze niet graag zie/gezien heb... ik verwerk gewoon immens snel en het leven is te kort voor negatieve emoties, wég ermee! zo simpel is het, de goeie emoties, daar is het leven voor gemaakt en zoals ik zeg: goeie, positieve emoties = gelukkig zijn!
Maar ik begrijp dat niet iedereen dat kan...

Bezigheidstherapie is nog de beste therapie eigenlijk. Ik zou zowieso zot worden van te liggen niksen in mijn zetel bij een negatieve gebeurtenis/sterfgeval oid. Ik verzet dan mijn gedachten zo veel mogelijk.

SilviusB · 7 jul 2013

Jack The Ripper zei:
Dat klinkt dan eerder zoals OCPD dan OCD.

OCD zijn dwanggedachten zoals 'Ik ga kanker krijgen als ik niet 3x een bepaalde handeling uitvoer' of dat er andere vreselijke dingen gaan gebeuren als ge een bepaalde handeling niet uitvoert.
OCD zijn negatieve gedachten (obsessies) die steeds terugkeren.

Ik heb eens opgezocht wat OCPD is, en er zijn inderdaad veel gelijkenissen, ik let bijvoorbeeld veel te veel op details en probeer het alles zo goed mogelijk te doen, dat de taak niet af raakt, maar ik heb ook veel vaste rituelen. Dit zijn dan dingen zoals mijn handen altijd 2x wassen en dan 14 seconden lang drogen, of iedere ochtend 5 wekkers zetten met elk een eigen liedje, en pas als alle wekkers zijn afgegaan opstaan. Deze dingen passen dan weer meer bij OCD denk ik, want dan heb ik ook een grote angst dat mijn handen niet helemaal proper zijn, of dat ik me zal overslapen. Verder heb ik ook nog een vrees om onbereikbaar te zijn. Ik heb bijna altijd mijn gsm bij in mijn rechterbroekzak, en ik weet een paar plaatsen waar ik geen bereik heb, en die probeer ik dan te mijden. Gewoon uit angst dat er iets zal gebeuren en ik niemand zou kunnen bellen of omgekeerd. Ook op momenten waarop ik geen internet heb, begin ik onmiddellijk te panikeren.
Ik heb nog iets raars waar ik vragen over heb. 's Nachts wordt ik regelmatig wakker drang om iets te doen, dit gaat dan meestal over dingen opzoeken op het internet, maar ook teksten vanbuiten leren, kleren uit mijn kast halen en weer opplooien enzovoort. De volgende dag ben ik echter bijna nooit moe, ook al heb ik de nacht ervoor 3 uur lang een tekst vanbuiten zitten leren. Als ik niet toegeef aan die drang, geraak ik niet in slaap. Dit lijkt mij wel iets ernstigs waarvoor ik zeker nog eens naar de dokter zal gaan, maar heeft iemand van jullie dit of iets soortgelijks ook?

Facialis · 7 jul 2013

SilviusB zei:
Ik heb eens opgezocht wat OCPD is, en er zijn inderdaad veel gelijkenissen, ik let bijvoorbeeld veel te veel op details en probeer het alles zo goed mogelijk te doen, dat de taak niet af raakt, maar ik heb ook veel vaste rituelen. Dit zijn dan dingen zoals mijn handen altijd 2x wassen en dan 14 seconden lang drogen, of iedere ochtend 5 wekkers zetten met elk een eigen liedje, en pas als alle wekkers zijn afgegaan opstaan. Deze dingen passen dan weer meer bij OCD denk ik, want dan heb ik ook een grote angst dat mijn handen niet helemaal proper zijn, of dat ik me zal overslapen. Verder heb ik ook nog een vrees om onbereikbaar te zijn. Ik heb bijna altijd mijn gsm bij in mijn rechterbroekzak, en ik weet een paar plaatsen waar ik geen bereik heb, en die probeer ik dan te mijden. Gewoon uit angst dat er iets zal gebeuren en ik niemand zou kunnen bellen of omgekeerd. Ook op momenten waarop ik geen internet heb, begin ik onmiddellijk te panikeren.
Ik heb nog iets raars waar ik vragen over heb. 's Nachts wordt ik regelmatig wakker drang om iets te doen, dit gaat dan meestal over dingen opzoeken op het internet, maar ook teksten vanbuiten leren, kleren uit mijn kast halen en weer opplooien enzovoort. De volgende dag ben ik echter bijna nooit moe, ook al heb ik de nacht ervoor 3 uur lang een tekst vanbuiten zitten leren. Als ik niet toegeef aan die drang, geraak ik niet in slaap. Dit lijkt mij wel iets ernstigs waarvoor ik zeker nog eens naar de dokter zal gaan, maar heeft iemand van jullie dit of iets soortgelijks ook?

Ik zou om te beginnen zeker eens praten met je huisarts. Hoe jij het beschrijft klinkt het toch als iets dat het dagelijks functioneren bemoeilijkt.

Facialis · 7 jul 2013

glashelder zei:
Pffff. Vanaf volgende week begint mijn therapie écht. ......

.....introspectief en reflectief en dat ik alles goed kan duiden

Volgens mij is jouw situatie perfect geschikt voor gesprekstherapie. Je hebt je probleem mooi afgelijnd dus je hebt iets concreet om aan te werken.

@ Hiapoe: je zegt eerst "het enige wat je kan doen is alles wat gebeurt in je leven een juiste plaats geven (inclusief alles wat in het verleden gebeurd is) en jezelf (leren) kennen." om vervolgens de waarde van introspectie en reflectie in vraag te stellen. De beste manier om jezelf te doorgronden is toch introspectie en reflectie? En een goede psycholoog kan hier zeker bij helpen.

Jack The Ripper · 7 jul 2013

SilviusB zei:
Ik heb eens opgezocht wat OCPD is, en er zijn inderdaad veel gelijkenissen, ik let bijvoorbeeld veel te veel op details en probeer het alles zo goed mogelijk te doen, dat de taak niet af raakt, maar ik heb ook veel vaste rituelen. Dit zijn dan dingen zoals mijn handen altijd 2x wassen en dan 14 seconden lang drogen, of iedere ochtend 5 wekkers zetten met elk een eigen liedje, en pas als alle wekkers zijn afgegaan opstaan. Deze dingen passen dan weer meer bij OCD denk ik, want dan heb ik ook een grote angst dat mijn handen niet helemaal proper zijn, of dat ik me zal overslapen. Verder heb ik ook nog een vrees om onbereikbaar te zijn. Ik heb bijna altijd mijn gsm bij in mijn rechterbroekzak, en ik weet een paar plaatsen waar ik geen bereik heb, en die probeer ik dan te mijden. Gewoon uit angst dat er iets zal gebeuren en ik niemand zou kunnen bellen of omgekeerd. Ook op momenten waarop ik geen internet heb, begin ik onmiddellijk te panikeren.
Ik heb nog iets raars waar ik vragen over heb. 's Nachts wordt ik regelmatig wakker drang om iets te doen, dit gaat dan meestal over dingen opzoeken op het internet, maar ook teksten vanbuiten leren, kleren uit mijn kast halen en weer opplooien enzovoort. De volgende dag ben ik echter bijna nooit moe, ook al heb ik de nacht ervoor 3 uur lang een tekst vanbuiten zitten leren. Als ik niet toegeef aan die drang, geraak ik niet in slaap. Dit lijkt mij wel iets ernstigs waarvoor ik zeker nog eens naar de dokter zal gaan, maar heeft iemand van jullie dit of iets soortgelijks ook?

Dat klinkt dan wel meer zoals OCD. 't ene sluit natuurlijk het andere niet uit.

's nachts wakker lopen zonder moe te zijn overdag kan wijzen op een bipolaire stoornis, toch als dat zeer frequent of dagen achtereen voorkomt. Dat gaat wel met andere zaken zoals stemmingswisselingen en risicogedrag gepaard.

Hiapoe · 7 jul 2013

Facialis zei:
Volgens mij is jouw situatie perfect geschikt voor gesprekstherapie. Je hebt je probleem mooi afgelijnd dus je hebt iets concreet om aan te werken.

@ Hiapoe: je zegt eerst "het enige wat je kan doen is alles wat gebeurt in je leven een juiste plaats geven (inclusief alles wat in het verleden gebeurd is) en jezelf (leren) kennen." om vervolgens de waarde van introspectie en reflectie in vraag te stellen. De beste manier om jezelf te doorgronden is toch introspectie en reflectie? En een goede psycholoog kan hier zeker bij helpen.

Ik bedoel er eigenlijk mee dat je de zaken ook niet mag 'over'filosoferen.
Het zijn clichés, maar spreekwoorden als "shit happens" en "Let it go..." of "Leave it behind you...", etc. kunnen soms heel handig zijn.
Niet alles gebeurt voor een reden (inclusief negatieve gebeurtenissen), of toch op z'n minst gebeuren ze niet altijd om een reden die te doorgronden is omdat ze uit een complex netwerk van zoveel kleine en grote gebeurtenissen en contexten gegroeid zijn.
En soms is het gewoon ook niet interessant om de reden persé te moeten vinden van iets.

Facialis · 7 jul 2013

Hiapoe zei:
Ik bedoel er eigenlijk mee dat je de zaken ook niet mag 'over'filosoferen.
Het zijn clichés, maar spreekwoorden als "shit happens" en "Let it go..." of "Leave it behind you...", etc. kunnen soms heel handig zijn.
Niet alles gebeurt voor een reden (inclusief negatieve gebeurtenissen), of toch op z'n minst gebeuren ze niet altijd om een reden die te doorgronden is omdat ze uit een complex netwerk van zoveel kleine en grote gebeurtenissen en contexten gegroeid zijn.
En soms is het gewoon ook niet interessant om de reden persé te moeten vinden van iets.

Ergens ga ik akkoord maar toch niet helemaal. Ten eerste is een gesprek met een psycholoog wel meer dan een reden zoeken achter negatieve gebeurtenissen. Het is bewezen wetenschap dat praten over negatieve gebeurtenissen die gebeurtenissen helpen relativeren en rationeler maken (ook zonder te zoeken naar een oorzakelijke reden). Ten tweede is een oorzakelijke reden vinden voor gebeurtenissen voor veel mensen juist een noodzakelijke voorwaarde om de gebeurtenis te accepteren en achter zich te laten.

Ik denk dat je uit uw ervaringen met goede bedoelingen advies wilt geven maar uit je vorige posts blijkt dat je zeer rationeel omgaat met emotionele situaties. Vermits dit geen eigenschap is die veel voorkomt in de bevolking zal jouw coping mechanisme niet erg toepasbaar zijn voor een groot deel van de bevolking.

SilviusB · 7 jul 2013

Jack The Ripper zei:
's nachts wakker lopen zonder moe te zijn overdag kan wijzen op een bipolaire stoornis, toch als dat zeer frequent of dagen achtereen voorkomt. Dat gaat wel met andere zaken zoals stemmingswisselingen en risicogedrag gepaard.

Het was even schrikken toen ik dit las, want mijn moeder heeft een bipolaire stoornis en zij is er echt wel behoorlijk erg aan toe. Dit is ook erfelijk, waardoor ik toch wel bang ben om dit ook te krijgen. Dat wakker zijn 's nacht gebeurt bijna dagelijks, maar van stemmingswisselingen heb ik bijna nooit last. Ik ben toch altijd optimistisch en vrolijk

Wat bedoel je precies met risicogedrag? Ik doe wel af en toe eens domme dingen, maar iedere tiener waarschijnlijk. Dat 's nachts wakker lopen heb ik ook al héél lang, dus ik denk niet dat dit een manische periode is vol energie ofzo. Nog een vraagje: denken jullie dat drugsgebruik depressies kan veroorzaken of verergeren?

Facialis · 8 jul 2013

SilviusB zei:
Het was even schrikken toen ik dit las, want mijn moeder heeft een bipolaire stoornis en zij is er echt wel behoorlijk erg aan toe. Dit is ook erfelijk, waardoor ik toch wel bang ben om dit ook te krijgen. Dat wakker zijn 's nacht gebeurt bijna dagelijks, maar van stemmingswisselingen heb ik bijna nooit last. Ik ben toch altijd optimistisch en vrolijk Wat bedoel je precies met risicogedrag? Ik doe wel af en toe eens domme dingen, maar iedere tiener waarschijnlijk. Dat 's nachts wakker lopen heb ik ook al héél lang, dus ik denk niet dat dit een manische periode is vol energie ofzo. Nog een vraagje: denken jullie dat drugsgebruik depressies kan veroorzaken of verergeren?

cannabis is zeker een slecht idee bij genetische predispositie voor psychosen. Depressies kan het in de hand helpen door de lethargische gevoelens bij depressie te versterken.

Facialis · 8 jul 2013

SilviusB zei:
Het was even schrikken toen ik dit las, want mijn moeder heeft een bipolaire stoornis en zij is er echt wel behoorlijk erg aan toe. Dit is ook erfelijk, waardoor ik toch wel bang ben om dit ook te krijgen. Dat wakker zijn 's nacht gebeurt bijna dagelijks, maar van stemmingswisselingen heb ik bijna nooit last. Ik ben toch altijd optimistisch en vrolijk Wat bedoel je precies met risicogedrag? Ik doe wel af en toe eens domme dingen, maar iedere tiener waarschijnlijk. Dat 's nachts wakker lopen heb ik ook al héél lang, dus ik denk niet dat dit een manische periode is vol energie ofzo. Nog een vraagje: denken jullie dat drugsgebruik depressies kan veroorzaken of verergeren?

cannabis is zeker een slecht idee bij genetische predispositie voor psychosen. Depressies kan het in de hand helpen door de lethargische gevoelens bij depressie te versterken.

Ludwig Van · 9 jul 2013

volgens mij scheelt er iets met de OP

had depressie, belabberd uit kliniek gekomen en sindsdien niet meer ingelogd

als hij maar geen stommiteit heeft uitgehaald

Archief - Welke "mentale stoornis" heb jij

Welke &quot;mentale stoornis&quot; heb jij

Bipolaire stoornis

Schizofrenie

Borderline

Angst- en paniekstoornis

Depressie

OCD ( dwangneuroses en dwanggedachten)

Andere

Geen

Mienne

Legacy Member

Dogchild

Legacy Member

glashelder

Legacy Member

Jack The Ripper

Legacy Member

Hiapoe

Legacy Member

glashelder

Legacy Member

SilviusB

Legacy Member

glashelder

Legacy Member

Jack The Ripper

Legacy Member

Jack The Ripper

Legacy Member

SilviusB

Legacy Member

Facialis

Legacy Member

Facialis

Legacy Member

Jack The Ripper

Legacy Member

Hiapoe

Legacy Member

Facialis

Legacy Member

SilviusB

Legacy Member

Facialis

Legacy Member

Facialis

Legacy Member

Ludwig Van

Legacy Member

Welke "mentale stoornis" heb jij