Archief - Welke "mentale stoornis" heb jij

Maar als iemand jaren rondloopt met een 'probleem zonder oplossing', wordt die zelfdodingsbeslissing dan niet gemaakt door iemand die gebukt gaat onder iets waar hij op dat moment niet meer helder over nadenkt? Is dat dan wel een bewuste keuze?
Je schrijft daar wel dat de cirkel rond is doordat het dan zogezegd een symptoom is van een psychische ziekte, hoe kan diezelfde persoon dan later wel een bewuste keuze maken? Da's dezelfde cirkel in de andere richting .

Daar zijn gewoon geen parameters of afchecklijsten om van buitenaf iemand te gaan beoordelen of die 'voldoende' psychisch lijdt om een euthanasieaanvraag goed te keuren.

Ik heb diagonaal dagboeken en notities gelezen van iemand die zichzelf van het leven heeft ontnomen. Die dagboeken begonnen 10 jaar van tevoren en de manier van denken en redeneren liep naar het einde toe echt wel serieus scheef. In die dagboeken werden wel wensen geuit en zelfs een stukje afscheid van genomen (in gedachten dan). Maar de moment dat deze persoon echt de stap heeft genomen naar zelfdoding was er niks te vinden. Geen afscheidsbrief, geen notitie, niks.
Is dat dan op die moment wel een bewuste keuze geweest of een ingeving van het moment, net omdat daarvoor het schrijven altijd een constante is geweest en op dat moment net niet?

Dogchild zei:

ben altijd tegen zelfdoding geweest en kan er absoluut geen begrip voor opbrengen maar zo moedeloos als ik me nu voel zou dat wel een oplossing zijn , maar dat kan ik men dochter niet aandoen . ik begrijp het gewoon niet , ben perfect gelukkig , heb een prachtige vrouw , mooi huis , toffe baan echt alles wat een mens wil en toch blijf ik die idiote paniekaanvallen hebben , zelfs als ik sipralexa en trazolan . en waarom ? geen idee , ik slaap goed , schiet voor iets onnozel wakker en het spel zit op de wagen. duw godverdomme alles en iedereen weg hierdoor.

Klik om te vergroten...

Heb zelf ook zeer slechte momenten waarbij ik sterk denk aan zelfdoding omdat dat op die momenten het enige lijkt dat me rust zou kunnen geven... Mijn kinderen zijn dé reden dat ik het volhoud... Voor hen wil ik 1001 keer sterven, maar ook 1001 levens in angst leven...

Blijven beseffen dat zelfmoord een permanente "oplossing" is voor een (hopelijk) tijdelijk probleem...

WarBlade zei:

Heb zelf ook zeer slechte momenten waarbij ik sterk denk aan zelfdoding omdat dat op die momenten het enige lijkt dat me rust zou kunnen geven... Mijn kinderen zijn dé reden dat ik het volhoud... Voor hen wil ik 1001 keer sterven, maar ook 1001 levens in angst leven...

Blijven beseffen dat zelfmoord een permanente "oplossing" is voor een (hopelijk) tijdelijk probleem...

Klik om te vergroten...

Wat kinderen allemaal niet doen in je leven he

mijn vrouw toont begrip , voor mijn kinderen blijft het goed verborgen , alhoewel ik prikkelbaarder ben . mijn dosis sipralexa is verhoogd , en neem nu tralozan bij . het helpt maar blij ben ik er ni mee . maar ik kan het aan momenteel en de aanvallen zijn weer heel beperkt en vlug voorbij . zoals je aangeeft die permanente oplossing is geen oplossing want ik zou een vrouw en twee kinderen in de steek laten dus dat is geen oplossing . maar je word er zo moe van om steeds terug te vechten steeds opnieuw medicijnen te moeten nemen . soms denk ik het gaat beter ik probeer af te bouwen en dan na 1 , 2 3 jaar terug prijs , terug paniek .

vroegr was ik DE man , haantje de voorste . het leven op het feest . nu ben ik de stille genieter in de hoek . de rustige op het feest . dit alles door mij "stoornis" . maar mijn vrouw aanvaard de gedaante wissel omdat ik een goede man en vader blijf . en "leuk" blijf voor haar en de kinderen . In de buitenwereld ben ik nog maar een schim van wat ik ooit was . boordevol zelfvertrouwen is nu geen zelfvertrouwen

Marsmillo zei:

Ik heb daar een afwijkende mening in.

Ik geloof dat zelfdoding ook een bewuste keuze kan zijn, net zoals euthanasie dat is. Het is misschien voor mijn een manier om een groot verlies plaats te geven in mijn leven? Ik weet het niet, ik weet wel dat mijn mening afwijkt van de norm, en dat het ook wringt bij mij, moet ik toegeven. Toch ben ik ergens gaan geloven dat wij anderen niet kunnen dwingen te leven tegen hun zin. Dat heeft geen nut en als een behandeling niet aanslaat, als een mens jaren lang blijft rondlopen met zijn problemen zonder oplossing, zich miezerig voelt en geen plezier meer in het leven beleefd, wie zijn wij dan om dit nodeloos lang te laten aanslepen?

Versta mij niet verkeerd. Ik heb het hier ook moeilijk mee. Ik bekijk het gewoon vanuit een ander standpunt, denk ik. Dat mensen tegen zichzelf beschermd worden, ontken ik trouwens ook niet é, er is niet altijd nog sprake van een vrije weloverwogen keuze als je in een bepaald denkpatroon verzeild bent geraak. Daarom is behandeling en hulpverlening nog altijd heel belangrijk! Enkel moet de vraag gesteld worden, waar stopt het? Dokters zullen de dood wens altijd als een symptoom van de psychische ziekte zien wat behandeld moet worden. Het stopt dus nooit. Daarom geloof ik dat na verloop van tijd, vele mensen wel die keuze bewust kunnen maken.

Op zich zouden ze de procedure euthanasie op basis van ondraaglijk psychisch lijden moeten opstarten. Maar ik vraag mij af in welke mate de ethische commissie daarvoor uiteindelijk toestemming zal geven. En de patiënt toch niet gedwongen wordt het hef in eigen handen te nemen.

Dit is geen verheerlijking van het onderwerp! Ikzelf heb gewoon teveel mensen rondom me gezien die verwijtend praten over de keuze van iemand die uit het leven is gestapt. En voor de duidelijkheid, ik heb zelf ook die boosheid, dat onbegrip en verdriet ervaren! Maar ergens onderweg heb ik een rare kronkel gemaakt en troost gevonden in het idee dat het een eigen keuze was. Niet zomaar een opwelling.

Ben ik native, misschien wel. Maar ik denk wel dat ik variabele punten aanhaal.

Klik om te vergroten...

Euthanasie is al mogelijk is als de patient psychisch lijd. Onlang nog zo'n artikel in de krant gestaan waarbij een transseksueel niet tevreden was met haar lichaam. En er zodanig onder lijde dat ze/hij euthanasie heeft aangevraagd.


Iemand die zomaar zin heeft om te stoppen met leven is totaal niet logisch, een mentaal gezond iemand is niet suicidaal. Ieder mens is gemaakt met een sterke wil om te leven, het zijn aandoeningen in je hersenen die zoiets kunnen verstoren. Dat is toch hetgene wat ik ervan denk, het lijkt me gewoon verre van logisch dat mensen bewust die keuze maken om te stoppen met leven, gewoon omdat ze er geen zin meer in hebben

Vreemd dat er niet meer borderlines zijn... ofwel gewoon een slechte samplesize op dit forum hoe dan ook , ik persoonlijk heb Borderline gepaard met MDD ( major depressive disorder )

het lange verhaal van een weggelopen vader en extreem ongelukkige tienerjaren ivm pesten en falende relaties ga ik achterwegen laten, komt er eigenlijk gewoon op neer dat ik van mijn 17de aan de antidepressiva en kalmeringsmiddelen zit, op mijn 19de dan toch de Borderline ''tag'' gekregen na bijna 2 maanden van vragen en gesprekken te doen.

Nu ben ik in de 25+ en waarschijnlijk zou ik wel nog steeds therapie kunnen gebruiken maar door omstandigheden heb ik momenteel geen ziekenfonds dus alles moet uit eigen zak komen ( en ik wil eigenlijk niet weten wat zo therapie kost per uur ).
In sommige andere landen krijg je dan nog hulp in een soort van ''mental centrum'' voor mensen zonder ''healthcare'' maar zover ik weet is dat hier niet.

Cru dat het klinkt, maar eigenlijk wou ik alles op de poll lijst hebben buiten Borderline, niet dat ik een aandoening wil maar ik wil gewoon geen Borderline want eigenlijk kan in de shifts in gedachten, gevoelens en acties niet aan.
Zeker niet in mijn geval aangezien ik ook een self harm verleden heb met cutting.

Als ik, als voorbeeld genomen, met iemand praat en die zegt van '' ik kom binnen 2 uur '' en dan komt die niet, ofwel veel te laat ,dan gaan mijn gedachten al meteen in overdrive, gevoelens naar waardeloos en moet ik eigenlijk al opletten dat ik niet begin te huilen of opnieuw te cutten.
Zelfde wanneer iemand zegt '' we doen dat '' of '' we gaan naar daar '' en dan gebeurd dat niet, iemand anders zou gewoon ontgoocheld zijn maar bij mij gaat dat zoveel verder richting waardeloos voelen, denken aan self harm of '' if I wasn't here... ''

Ik heb eigenlijk ook geen limiet qua uitgaves of alcohol, want op die momenten voel je jezelf goed.
Eigenlijk wat ik vooral wil op het moment is een relatie, iemand die je graag ziet en die er s'avonds is maar dat lukt ook al bijna 10 jaar niet meer.

het ellendige is dat ik dan mensen of plekken opzoek om te vergeten dat ik alleen ben, maar als er dan eens een afspraak ofzo niet doorgaat dan krijg ik niet alleen het '' dan maar alleen thuis '' gevoel over me heen maar ook nog de hele Borderline rollercoaster van '' ze kwamen niet want ik ben niet interessant genoeg '' of '' ze willen er gewoon niet zijn ''

Soms zijn er normale dagen, maar dan vooral als ik zelf oplet of er geen triggers kunnen zijn, want anders is het soms maar een kantelavond waarop ik gewoon self harm blogs afschuim en terug in de eigenlijke daad dreig te vallen.

En nog een suggestie: bij een Centrum voor Geestelijke Gezondheidszorg kan je terecht voor therapie en eventueel ook medicatie (psycholoog en psychiater zitten daar onder één dak). Consultie bij de psycholoog is €11 per keer, bij de psychiater €17 of zo. Minder als je recht hebt op verhoogde tegemoetkoming).

En nog even gezaag over mezelf: wegens personeeltechnische toestanden kan ik niet meer in begeleiding blijven bij mijn psycholoog (ze gaat enkel nog de adolescenten doen en daar val ik al een tijdje buiten ). En. Nou ja. Ik vind het echt enorm kut. Ik word er heel erg verdrietig van en ik probeer niet te veel te denken in termen van 'in de steek gelaten worden' en dingen kwijt raken en weet ik veel wat. Maar ik vind het heel moeilijk. Ook omdat dit nu al de 2de keer is dat dit gebeurt. Bij de vorige had ik niet zo'n klik dus dat was uiteindelijk niet zo erg, maar 'k heb wel een beetje het gevoel alsof ze met mijn voeten aan het spelen zijn. En met deze psych klikt het enorm goed en ik heb daar echt al veel aan gehad, ook qua inzichten en belangrijke stappen in mijn therapeutisch proces (hum hum) en dan valt het straks allemaal weg door zo'n praktische dingen en, nja.

Even een vraagje voor mindfullness.
Heeft iemand dit al gedaan?

Ik ben op zoek naar een psycholoog/psychotherapeut en zie dat er veel zijn die deze training geven.
Ik ben er wat sceptisch tegen, omdat ik meer iemand zoek om mijn problemen bij kwijt te kunnen dan in een groep, of alleen, elke dag een halfuur op een mat te gaan liggen om te mediteren. Voor mij lijkt dit goed voor mensen met een druk leven en die eens even een pauze willen, maar zoiets zoek ik niet.
Geen idee of dit kan helpen met mijn laag zelfbeeld, wantrouwen, sociaal nogal gesloten.

Het is niet omdat een psycholoog iets doet met mindfulness dat dat het enige is wat hij/zij kan hé? Vaak gaan ze gewoon in op jouw vraag en als mindfulness daar niets mee te maken heeft (of jij wil dat niet), dan gaan ze dat ook niet gebruiken of aanbieden. Het is gewoon één van hun specialisaties, zeg maar.

Ohm zei:

Even een vraagje voor mindfullness.
Heeft iemand dit al gedaan?

Ik ben op zoek naar een psycholoog/psychotherapeut en zie dat er veel zijn die deze training geven.
Ik ben er wat sceptisch tegen, omdat ik meer iemand zoek om mijn problemen bij kwijt te kunnen dan in een groep, of alleen, elke dag een halfuur op een mat te gaan liggen om te mediteren. Voor mij lijkt dit goed voor mensen met een druk leven en die eens even een pauze willen, maar zoiets zoek ik niet.
Geen idee of dit kan helpen met mijn laag zelfbeeld, wantrouwen, sociaal nogal gesloten.

Klik om te vergroten...

Ik heb enkele jaren geleden eens deelgenomen aan een introsessie mindfulness, en dat was wel interessant. Op de website van mindfulness (Volledige agenda » IAM) kun je een introsessie kiezen in je buurt. Het doelpubliek bij die sessie was heel verschillend: te veel stress, depressie, interesse in meditatie, ... Beste is dus om eens naar zo'n intro-sessie te gaan, en dan kun je zien of het iets voor jou is.

Vond niet dadelijk een passend topic dus zal het hier maar vragen, is een dokter eigenlijk verplicht u te helpen ?

Ik heb een tijd op Venlafaxine gezeten en dat werkte eigenlijk wel goed maar was eigenlijk beschaamd om terug te gaan toen de doos leeg was..
Maar de laatste 3 tal maanden heb ik terug serieuze slaap problemen ( ofwel niet kunnen slapen ofwel 100x wakker worden ), in niets zin, geen honger , gedachten over de dood en non suicidal self harm behaviour.
Daar bovenop komt nog eens de BPD en mijn interactie daardoor met andere personen, en bijgevolg self injury behaviour wanneer ik vind dat ze me niet goed genoeg vinden, ook al zeggen ze 100x van wel.

Probleem is dat ik de laatste 5 jaar al een keer of 3 begonnen ben met SRRI's/SNRI's maar heb het gevoel dat hij nu gewoon iets gaat hebben van '' zijt ge daar nu weer '' dus eigenlijk ben ik bang om terug te gaan :/.

En is het vreemd dat ik zelf achter 2 specifieke medicijnen vraag indien hij iets wilt geven ? heb beiden in het verleden samen gehad en dat waren eigenlijk de beste dagen vd laatste jaren ( Effexor-xr en Seroquel ), op andere had ik eigenlijk slechte bijwerkingen

Een dokter gaat het echt niet erg vinden dat je daar opnieuw staat hoor

En nee, vragen achter specifieke medicatie is niet vreemd als je er al ervaring mee hebt.

Inderdaad, diene dokter gaat dat zeker niet erg vinden! Die maken dat trouwens voortdurend mee
Vragen achter specifieke medicatie is ook zeker geen probleem... Ik denk dat dat ook heel erg vaak gebeurd, ik heb dat ook al regelmatig gedaan
Gene schrik hebben! Diene mens gaat niet eens raar opkijken ofzo, maar alles volledig normaal vinden...

glashelder zei:

En nog een suggestie: bij een Centrum voor Geestelijke Gezondheidszorg kan je terecht voor therapie en eventueel ook medicatie (psycholoog en psychiater zitten daar onder één dak). Consultie bij de psycholoog is €11 per keer, bij de psychiater €17 of zo. Minder als je recht hebt op verhoogde tegemoetkoming).

Klik om te vergroten...

Ik ben zelf in een CGG langsgeweest en ze wilden me wel helpen, maar ik moest wel minstens een jaar wachten. We zijn inmiddels anderhalf jaar verder en ik heb er nog niks van gehoord.

't Is natuurlijk de bedoeling dat je medicatie doorneemt, niet dat je stopt als de doos leeg is. Dus nee, het is helemaal niet gek om een nieuw voorschrift te halen als je medicatie op is, da's juist de bedoeling En een beetje meewerkende arts/psychiater denkt met jou mee en beslist samen met jou welke medicatie het beste is.

Bv202 zei:

Ik ben zelf in een CGG langsgeweest en ze wilden me wel helpen, maar ik moest wel minstens een jaar wachten. We zijn inmiddels anderhalf jaar verder en ik heb er nog niks van gehoord.

Klik om te vergroten...

Wachtlijsten hangen sterk af van locatie.

Iemand gisteren naar Panorama en/of Koppen XL gekeken? Het ging respectievelijk over depressies en verscheidene andere geestelijke aandoeningen. Ik vond het wel straffe reportages, vooral Koppen XL.

Ik heb zelf "De bittere pil" gekeken, ik denk dat deze gisteren opnieuw uitgezonden is:
deredactie.be video: Panorama - 17/04/14

Vond 't vooral interessant omdat ik zowel bij Stephan Claes als Dirk De Wachter op consultatie ben geweest

Bv202 zei:

Vond 't vooral interessant omdat ik zowel bij Stephan Claes als Dirk De Wachter op consultatie ben geweest

Klik om te vergroten...

Wauw, een BP, bekende psychiater Vind Dirk De Wachter wel een toffen. Misschien ook omdat hij een beetje op Nick Cave gelijkt

glashelder zei:

Wauw, een BP, bekende psychiater Vind Dirk De Wachter wel een toffen. Misschien ook omdat hij een beetje op Nick Cave gelijkt

Klik om te vergroten...

Gelukkig doet hij nog een kostuum aan, anders zouden ze hem sowieso verwarren met een patient door zijn uiterlijk en de manier waarop hij door de gangen loopt

Maar het is inderdaad een verstandig en sympathiek persoon. Het was ook de eerste psychiater die me hoop en goede moed gaf na een lange zoektocht naar hulp vol weigeringen en doorverwijzigingen

Ik kende hem niet echt (enkel van naam) tot gisteren, maar het ziet er wel een wandelend psychiatercliché uit.

Bv202 zei:

Ik ben zelf in een CGG langsgeweest en ze wilden me wel helpen, maar ik moest wel minstens een jaar wachten. We zijn inmiddels anderhalf jaar verder en ik heb er nog niks van gehoord.

Klik om te vergroten...

cgg's geven voorrang aan lagere inkomens (ze mogen kiezen wie ze eerst helpen) + besteden maar 1/3 van hun uren aan hun patiënten
best gewoon private psycholoog zoeken

ivm terugbetaling:
Vlaams Patiëntenplatform » Thema's » Geestelijke gezondheid