Archief - Welke "mentale stoornis" heb jij

Ik spartel nog altijd mijn dagen door. Met up-and-downs. De medicatie helpt, maar er zijn nog altijd momenten dat ik het allemaal eindelijk niet zie zitten. Ik pieker ook over mijn toekomst, ik pieker over mijn mogelijkheden om zelfstandig te kunnen leven. Ik zie mezelf daar niet toe in staat. Ik zie mezelf niet als een functionerend deel van de maatschappij.

De gevoelens en emoties kan ik eindelijk allemaal nog altijd niet omschrijven. Ik kan niet zeggen het is dit of dat. Dat maakt het heel moeilijk om te communiceren met mijn zorgteam of met anderen over mijn problemen. Ik voel me wat alleen daardoor en ook dat helpt niet met dat gevoel. Ik moet zeggen dat ik blij was dat mijn mama vorige week toch thuis gebleven is. Ik weet echt niet hoe ik die week zou zijn doorgekomen. Al voel ik mij dan aan de andere kant ook wel weer schuldig dat ze haar reis niet heeft kunnen doen en dat ze vele euro's kwijt geraakt is (zoon met psychische meltdown telt niet meer voor reis annuleringsverzekering).

De optie van een opname heb ik met mijn zorgteam ook al wat meer door sproken. Jammer genoeg heb ik er geen goed gevoel bij. Ook mijn psychologe was wat teleurgesteld in de opname mogelijkheden in de buurt. Soms voel ik toch aan dat het misschien beter is dat we dat verder uitdiepen en eventueel wat verder uit de buurt moeten kijken. Want soms denk ik echt dat ik het niet veel langer volhoud. Aluwel ik toch al 3 weken verder ben. Medicatie wel degelijk begint te werken waarschijnlijk. Al voel ik mij bij momenten niet echt, fake eindelijk.

Goh, ik weet het eindelijk allemaal niet.

Øiram zei:

Ik spartel nog altijd mijn dagen door. Met up-and-downs. De medicatie helpt, maar er zijn nog altijd momenten dat ik het allemaal eindelijk niet zie zitten. Ik pieker ook over mijn toekomst, ik pieker over mijn mogelijkheden om zelfstandig te kunnen leven. Ik zie mezelf daar niet toe in staat. Ik zie mezelf niet als een functionerend deel van de maatschappij.

Klik om te vergroten...

Dat had ik ook hoor, tot een zestal jaar geleden. Ik was gewoon een psychisch wrak, kon geen enkele verantwoordelijkheid aan en als het aan mij gelegen had ik het liefst in een beschutte werkplaats gewerkt of zo :') Of hele dagen opgenomen worden in een ziekenhuis waar er voor mij gezorgd werd en ik niks van stress of zorgen of verantwoordelijkheid had. Ik zag mijzelf echt niet zelfstandig leven of functioneren.

Om een cliché te gebruiken: it gets better. Ik heb mijn universitair diploma gehaald, heb al een tweetal weken een mooie job en ik ben aan het kijken om een studiootje te huren. En ik zie het ontzettend zitten (al ben ik ook wel eens onzeker hoor), mijn eigen leventje starten en erin vliegen. Het heeft echt gewoon te maken met hoe je je psychisch voelt, een depressie, onzekerheid,... Daardoor krijg je echt de indruk dat álles te veel is en dat je nooit zal kunnen wat andere mensen kunnen. Dat je gewoon niet geschikt bent voor het leven, zo van helaas, niet sterk genoeg. Maar dat ben jíj niet, dat is je psychisch welbevinden dat zo fucked up is waardoor je die dingen over jezelf denkt.

Je zit nu in een enorme slechte periode en je ziet totaal geen uitweg meer (net zoals ik toen niet), maar als dat hele depressiegedoe wat meer naar de achtergrond is verschoven zal je er écht wel weer zin in krijgen. En dan ben je tot meer in staat dan je ooit gedacht hebt.

De hulpmogelijkheden qua opname zijn eigenlijk bij de beste van het land in brugge.
Naast de gewone ziekenhuizen en epsi heb je ook rustenburg, ingelburgh,...


@mathelas.
Dus op je 23ste je eerste psychose?
Na al die jaren geen enkel probleem.
Nu heb ik nog meer schrik om dat plots te krijgen. Zeker omdat ik al met angst en pure-o/ocd sukkel.
Soms zie ik mensen die luid tegen zichzelf in de bus staan te praten of tegen zichzelf staan te roepen. Soms echt gesprekken voeren.
Moet toch erg en schrikwekkend zijn dat je plots zo wordt.
Mss heb ik ook wel schizofrenie, zonder dat ik het weet.

glashelder zei:

...

Klik om te vergroten...

Ik wil niet te negatief klinken, maar echt, ik geloof daar niet meer in. Je moet weten, dit is niet mijn eerste dip. Ik vecht hier al jaren tegen. Toegeven, de ene keer gaat het al wat beter dan de andere keer. Maar telkens weer ik mijn leven min of meer in orde probeer te krijgen slaat het genadeloos hard toe en verlies ik terug alles. Ik heb mijn secundair niet afgemaakt omdat ik het emotioneel allemaal niet meer aankon. Toen het beter met me ging, en ik uiteindelijk opnieuw begon te studeren liep het terug uit de hand. Dan maar gaan werken, mijn eerste paar jobs zijn allemaal op de zelfde manier afgelopen. Ik die ontslag nam omdat ik het niet meer trok. De job die ik 3 jaar heb kunnen houden was er een met veel vakantie en maar 13u/week. Nu ik terug wat meer uren doe, om financieel afstandelijk te kunnen worden, slaat dat gevoel dat al 10 jaar mijn leven beheerst weer genadeloos toe.

Het is echt waar, niet enkel het gevoel die mij radeloos maakt. Het is ook het besef dat ik al 10 jaar vecht voor niets. Dat de 3 jaar dat het beter ging enkel maar schijn was. En dat er niets veranderd is... Het is zoals ik zei, niet dit of dat. Het is alles samen. En nee, ik geloof echt niet meer in het fabeltje dat alles ooit wel beter wordt.

Clark zei:

De hulpmogelijkheden qua opname zijn eigenlijk bij de beste van het land in brugge.
Naast de gewone ziekenhuizen en epsi heb je ook rustenburg, ingelburgh,...

Klik om te vergroten...

De EPSI staat inderdaad op mijn crisisblad. Het ging vooral om het feit dat ik niet graag gevangen zit in een situatie, dus opname is misschien ook niet de beste oplossing is. Echter moeten we wel verder bespreken. Ingelburgh is voor langere periodes en dat is iets wat ik momenteel minder zie zitten omdat ik wil blijven werken zoveel en zolang mogelijk, geen diploma, maar wel een (oké) job en dat is in deze economie uitzonderlijk.

Clark zei:

De hulpmogelijkheden qua opname zijn eigenlijk bij de beste van het land in brugge.
Naast de gewone ziekenhuizen en epsi heb je ook rustenburg, ingelburgh,...


@mathelas.
Dus op je 23ste je eerste psychose?
Na al die jaren geen enkel probleem.
Nu heb ik nog meer schrik om dat plots te krijgen. Zeker omdat ik al met angst en pure-o/ocd sukkel.
Soms zie ik mensen die luid tegen zichzelf in de bus staan te praten of tegen zichzelf staan te roepen. Soms echt gesprekken voeren.
Moet toch erg en schrikwekkend zijn dat je plots zo wordt.
Mss heb ik ook wel schizofrenie, zonder dat ik het weet.

Klik om te vergroten...

Geloof me vrij als je schizofrenie hebt kan je in het geheel niet meer functioneren in de maatschappij, tenzij je onder behandeling bent natuurlijk.

Ik ben nog gaan werken onder een psychose, en ik merkte wel degelijk dat er iets scheelde. Zo ook men collega's.
Er zijn wel verhalen van mensen met schizofrenie die er niks van merken, maar dat zijn meestal mensen die alleen wonen en geen beroep uit oefenen. Of die te trots zijn om zich zelf aan te melden in de psychiatrie wegens de taboe sfeer die er rond hangt. Met een peychose kan je onmogelijk een beroep uit oefenen of verder studeren.

Sowieso zou je niet wat leuk op een gaming forum zitten en normaal praten. De symptomen in mijn ogen zijn veel te hevig om niet te merken dat er iets scheelt

Xhizor zei:

Geloof me vrij als je schizofrenie hebt kan je in het geheel niet meer functioneren in de maatschappij, tenzij je onder behandeling bent natuurlijk.

Ik ben nog gaan werken onder een psychose, en ik merkte wel degelijk dat er iets scheelde. Zo ook men collega's.
Er zijn wel verhalen van mensen met schizofrenie die er niks van merken, maar dat zijn meestal mensen die alleen wonen en geen beroep uit oefenen. Of die te trots zijn om zich zelf aan te melden in de psychiatrie wegens de taboe sfeer die er rond hangt. Met een peychose kan je onmogelijk een beroep uit oefenen of verder studeren.

Sowieso zou je niet wat leuk op een gaming forum zitten en normaal praten. De symptomen in mijn ogen zijn veel te hevig om niet te merken dat er iets scheelt

Klik om te vergroten...

Maar als je toch nog bent gaan werken onder een psychose, moet het toch zijn dat je jezelf toch nog min of meer in de hand had en daadwerkelijk de vaste routine nog ondernam.
Hoe wist je dan en hoe wisten zij dan dat je een psychose had.

alles ligt ook zo dicht bij elkaar.
Ik was nu wat aan het lezen over stoornissen en ik kwam tegen "stoornissen in de impulsbeheersing".
Daar heb je dan pathologisch gokken.
omdat deze mensen een "rem" missen.
Ik zondig mezelf daar ook soms aan.
Maar indezelfde stoornissen daarvan heb je dan ook kleptomanie en pyromanie.
Hoe ver is de stap dan van de ene naar de andere.
en dat maakt me dan ook weer bang.

Toen ik vroeger op het werk zo de kassa afsloot, had ik soms zo'n gedachte van 'pak het'. En ik had dan direct rare schrikgevoelens rond zo'n gedachte.
Enerszijds is dat dan een intrusive thought en een vorm van pure-o/ocd.
Zoals harmocd en sex-ocd enzo.
Maar in hoeverre is dat dan niet het begin van kleptomanie?
en het ontbreken van een 'rem' is ook een symptoom van schizofrenie.
en multiple personality disorder.. al die dingen.
Wat natuurlijk allemaal ook past bij mijn angst om de controle over mezelf kwijt te raken.

Jij moet wat minder lezen over die dingen, Clark.

Øiram zei:

Ik wil niet te negatief klinken, maar echt, ik geloof daar niet meer in. Je moet weten, dit is niet mijn eerste dip. Ik vecht hier al jaren tegen. Toegeven, de ene keer gaat het al wat beter dan de andere keer. Maar telkens weer ik mijn leven min of meer in orde probeer te krijgen slaat het genadeloos hard toe en verlies ik terug alles. Ik heb mijn secundair niet afgemaakt omdat ik het emotioneel allemaal niet meer aankon. Toen het beter met me ging, en ik uiteindelijk opnieuw begon te studeren liep het terug uit de hand. Dan maar gaan werken, mijn eerste paar jobs zijn allemaal op de zelfde manier afgelopen. Ik die ontslag nam omdat ik het niet meer trok. De job die ik 3 jaar heb kunnen houden was er een met veel vakantie en maar 13u/week. Nu ik terug wat meer uren doe, om financieel afstandelijk te kunnen worden, slaat dat gevoel dat al 10 jaar mijn leven beheerst weer genadeloos toe.

Het is echt waar, niet enkel het gevoel die mij radeloos maakt. Het is ook het besef dat ik al 10 jaar vecht voor niets. Dat de 3 jaar dat het beter ging enkel maar schijn was. En dat er niets veranderd is... Het is zoals ik zei, niet dit of dat. Het is alles samen. En nee, ik geloof echt niet meer in het fabeltje dat alles ooit wel beter wordt.

Klik om te vergroten...

Ik snap het écht hoor, op den duur ga je je ook afvragen of je niet gewoon 'kapot' bent in je hersenen. Ik ben een paar jaar geleden gestopt met antidepressiva en na een jaar merkte ik dat het gewoon niet goed ging, zonder. Alles werd steeds zwaarder, ik had steeds minder draagkracht en steeds meer moeite met alles. Dat was moeilijk voor mij, ik moest toen gewoon aanvaarden dat ik kwetsbaar blijf voor depressie en dat ik daar gewoon rekening mee moet houden. Dat wil niet zeggen dat mijn gelukkige periodes maar schijn zijn, maar dat ik daar heel erg alert op moet zijn en genoeg aan zelfzorg moet doen. Het klinkt nu een beetje zweverig allemaal, maar goed.

De reden dat jij er niet meer in gelooft is ook heel simpel: je bent depressief, natuurlijk heb je geen hoop meer op een goede toekomst. Anders was je niet depressief, dat hangt een beetje samen met elkaar. Ik weet dat het nu enorm betweterig overkom wat ik zeg, want in feite zeg ik dat jij jezelf niet bent nu en dat je niet op je eigen gevoel of gedachten mag vertrouwen. Maar het is echt zo dat een depressie je gedachtenpatroon compleet beheerst en alles ontzettend zwart doet lijken. Niks kan, niks mag, niks lukt ooit nog. En eenieder die zegt van niet, die snapt het niet, is naïef of snapt niet hoe je echt bent. Dat hoort er allemaal bij, dat maakt het net zo moeilijk allemaal. Als je gewoon heel verdrietig was maar daarnaast nog wel goesting had in vanalles en zelfvertrouwen, ambitie en hoop had, ja, dan was het niet zo moeilijk...

Ik heb mij ook heel erg moeten 'opwerken', ik had ook geen middelbaar diploma omdat mijn puberteit een ramp was, ik ben van mijn 16de tot mijn 23ste af en aan depressief, suïcidaal en opgenomen geweest, maar nu stá ik er wel. Niet altijd even stevig en soms panikeer ik nog wel eens en zoals ik al zei moet ik heel erg letten op mijn eigen grenzen en mezelf, maar ik ben gelukkig, ik kijk uit naar de komende jaren en ik wéét dat ik het allemaal kan (ook al zegt een klein stemmetje in mij soms dat het allemaal niet waar is, nog altijd). Als je mij dat zoveel jaar geleden had gezegd, had ik ook gezegd dat dat allemaal niet kon en dat er te veel beren op de weg waren en dat ik dat niet eens wou want dat is allemaal te moeilijk en te veel verantwoordelijkheid,...

Jij staat nu een stukje verder in het leven dan ik toen ik deftige hulp kreeg (in Inghelburch, trouwens), maar het is nog niet verloren hoor. Daar zitten mensen van 40-50-60 jaar oud die ook vastgelopen zijn. Van één van de ergotherapeuten daar kreeg ik trouwens een kaartje bij mijn afscheid: "Je bent nooit te oud om te worden wat je had kunnen zijn."

Clark zei:

Maar als je toch nog bent gaan werken onder een psychose, moet het toch zijn dat je jezelf toch nog min of meer in de hand had en daadwerkelijk de vaste routine nog ondernam.
Hoe wist je dan en hoe wisten zij dan dat je een psychose had.

alles ligt ook zo dicht bij elkaar.
Ik was nu wat aan het lezen over stoornissen en ik kwam tegen "stoornissen in de impulsbeheersing".
Daar heb je dan pathologisch gokken.
omdat deze mensen een "rem" missen.
Ik zondig mezelf daar ook soms aan.
Maar indezelfde stoornissen daarvan heb je dan ook kleptomanie en pyromanie.
Hoe ver is de stap dan van de ene naar de andere.
en dat maakt me dan ook weer bang.

Toen ik vroeger op het werk zo de kassa afsloot, had ik soms zo'n gedachte van 'pak het'. En ik had dan direct rare schrikgevoelens rond zo'n gedachte.
Enerszijds is dat dan een intrusive thought en een vorm van pure-o/ocd.
Zoals harmocd en sex-ocd enzo.
Maar in hoeverre is dat dan niet het begin van kleptomanie?
en het ontbreken van een 'rem' is ook een symptoom van schizofrenie.
en multiple personality disorder.. al die dingen.
Wat natuurlijk allemaal ook past bij mijn angst om de controle over mezelf kwijt te raken.

Klik om te vergroten...

Als je opeens gewoon stil staat en gewoon als een robot opeens staat te staren aan de mensen, ja dan merken ze inderdaad dat er iets scheelt. Vooral als het zo'n halfuur duurt

+ dat ik al 10-12 dagen na mekaar misschien zo'n uurtje heb geslapen, misschien nog niet zelf. Dan weet je dat er iets serieus mankeert. Bij een psychose slaap je oftewel teveel of extreem weinig. Met teveel bedoel ik dan zo'n 14-16 uur op een dag

En dat waren nog maar symptomen in een vroeg stadium van een psychose, het is alsof je voor een moment bevriest en effe in heel andere wereld bent

Mijn tip aan jou is stop met zo'n dingen te lezen, er zijn wel veel ergere dingen dan dit hoor. En mocht je zoiete ooit krijgen staan er genoeg mensen met de juiste expertise klaar om jou te helpen. Is niet alsof we nog in de 17de eeuw leven dat er geen medicatie bestaat voor zo'n zaken.

Deze ziekte moet je niet onderschatten, maar tis ferm overdreven om te zeggen dat je leven voorbij is na een psychose. Veel mensen herstellen zeer goed, en als ze medicatie trouw blijven blijft dat ook zo

glashelder zei:

Jij moet wat minder lezen over die dingen, Clark.

Klik om te vergroten...

Dat is toch wel het probleem van deze tijd: we worden langs alle kanten overladen met informatie over allerlei aandoeningen en wreedheden in de wereld. Hypochondrie is toch wel een ziekte van deze tijd en als ge al OCD neigingen hebt wordt het nog meer in de hand gewerkt. Mijn ma is ook zo iemand die van het minste direct denkt dat ze aan een dodelijke ziekte lijdt (en het internet helpt daar natuurlijk aan mee).

en het googlen wordt dan een mentale compulsie

Clark zei:

en het googlen wordt dan een mentale compulsie

Klik om te vergroten...

Je kan bij elk iets dat iemand doet wel zover gaan denken dat je er een psychische stoornis in ziet

glashelder zei:

...

Klik om te vergroten...

Beste Glas, ik waardeer je woorden echt wel hoor, ik heb ze nog al gehoord, heb er zelfs ooit in geloofd. Maar op een bepaald moment, op een bepaalde leeftijd, moet je gewoon de realiteit onder ogen durven zien. Ik ben blij voor jou dat het jou wel gelukt is, maar ik voel mij niet sterk genoeg daarvoor. En versta mij niet verkeerd, ik heb al geprobeerd meermaals zelfs. Maar het is als drijfzand, hoe meer ik probeer eruit te komen, hoe dieper ik weg zak.

Het is een deprimerende gedachte, en ik ben mij wel ergens wel bewust dat mijn denkpatroon wat verstoord is door mijn gevoel. Ik verzet mij daar ook tegen, ik vecht daartegen en daardoor slinger ik ook heel vaak heen en weer tussen 2 extreme gedachten, tussen het emotioneel en rationeel denken. Het ene moment zie ik het echt helemaal niet meer zitten en denk ik na over een pijnloze exit, andere momenten zie ik wel een lichtpuntje en doe ik verder. Die 2 uitersten wisselen elkaar telkens af, in sneltempo. Al moet ik eerlijk zijn en ben ik wel veel meer down momenten dan up. En de medicatie helpt daarin, maar voelt fake aan. Ik voel mij dan niet slecht, maar voel me dan ook niet goed. Net of het ervoor zorgt dat ik mij beter voel dan dat ik echt ben. Fake dus.

Ik heb heel veel moeilijkheden om dit duidelijk te maken aan anderen. Zelfs aan mijn behandelaars in het CGG. Ik kan het niet verwoorden en als ik het probeer, is het altijd verkeerd. Zoals ik al zei, het is niet dit of dat. Het is alles en niets. Het ene moment is het zo en het ander moment is het helemaal anders. In een vaste structuur (zoals nu 32u werk) is niet de oorzaak volgens mij, maar wel een uitlokkende factor. Maar al snel zijn we over werk bezig, of zitten we naar mijn gevoel op een ander verkeerd spoor. Soms denk ik dat ik mij niet meer moet verzetten, dat het dan misschien duidelijker zal zijn voor iedereen, misschien ook voor mezelf.

Øiram zei:

..

Klik om te vergroten...

Kan je eens juist vertellen wat die negatieve gevoelens inhouden? Wat zijn de redenen dat je het niet meer zou zien zitten?

mp4me zei:

Kan je eens juist vertellen wat die negatieve gevoelens inhouden? Wat zijn de redenen dat je het niet meer zou zien zitten?

Klik om te vergroten...

Goh, ik kan het echt wel zeer moeilijk omschrijven. Buiten dat het me allemaal niet meer afgaat. Het is een knagend, zenuwachtig, piekerig gevoel. Beetje als een storm in mijn hoofd, mijn gedachten gaan alle kanten uit en ik heb er geen controlle over. Het is een zwaarte die op mij drukt, het is net alsof al mijn energie wegvloeit. Ik kan mij dan moeilijk focusen op de zaken voor mij en dwaal in gedachten af, alles gaat beetje aan mij voorbij, ben totaal onverschillig en het ontbreekt mij aan levenslust.

Ik pieker dan over wie ik ben, wat ik wil en wat ik kan. Of ik wel goed genoeg ben, of ik het wel goed genoeg doe en over wat anderen over mij denken. Of ik aan de verwachtingen voldoe. Ik voel mij dan een mislukking en schuldig omdat ik zo ben. Op die momenten kan ik heel diep gaan en denk ik aan manieren hoe ik geen last voor anderen meer moet zijn. Hoe ik zelf eindelijk rust kan vinden en niet meer een interne strijd moet voeren met mezelf.

Øiram zei:

...

Klik om te vergroten...

Ik hoop echt heel hard dat het snel beter met je gaat Je verhaal raakt mij wel een beetje, omdat ik er zoveel van mezelf herken, en mij herinner hoe zwaar en zwart die periode was. Het doet mij verdriet dat andere mensen zich nog zo voelen, want niemand zou dat mogen meemaken.

is nu al een paar weken dat ik wakker word en direct een raar nerveus gevoel in men buik heb en dan naar het toilet moet.
Als ik dan gedaan heb, ga ik terug gaan maffen en herhaalt het zich.
echt geen idee waarom.
Men handen voelen dan ook raar en koud aan.

glashelder zei:

Ik hoop echt heel hard dat het snel beter met je gaat Je verhaal raakt mij wel een beetje, omdat ik er zoveel van mezelf herken, en mij herinner hoe zwaar en zwart die periode was. Het doet mij verdriet dat andere mensen zich nog zo voelen, want niemand zou dat mogen meemaken.

Klik om te vergroten...

Dank je wel.

Oiram zei:

Goh, ik kan het echt wel zeer moeilijk omschrijven. Buiten dat het me allemaal niet meer afgaat. Het is een knagend, zenuwachtig, piekerig gevoel. Beetje als een storm in mijn hoofd, mijn gedachten gaan alle kanten uit en ik heb er geen controlle over. Het is een zwaarte die op mij drukt, het is net alsof al mijn energie wegvloeit. Ik kan mij dan moeilijk focusen op de zaken voor mij en dwaal in gedachten af, alles gaat beetje aan mij voorbij, ben totaal onverschillig en het ontbreekt mij aan levenslust.

Ik pieker dan over wie ik ben, wat ik wil en wat ik kan. Of ik wel goed genoeg ben, of ik het wel goed genoeg doe en over wat anderen over mij denken. Of ik aan de verwachtingen voldoe. Ik voel mij dan een mislukking en schuldig omdat ik zo ben. Op die momenten kan ik heel diep gaan en denk ik aan manieren hoe ik geen last voor anderen meer moet zijn. Hoe ik zelf eindelijk rust kan vinden en niet meer een interne strijd moet voeren met mezelf.

Klik om te vergroten...

Ook zoiets meegemaakt door een bijwerking van een medicijn, zoiets wens je zelfs je ergste vijand niet toe. Ik wens je veel sterkte en geef nooit op.

Oiram zei:

Ik pieker dan over wie ik ben, wat ik wil en wat ik kan. Of ik wel goed genoeg ben, of ik het wel goed genoeg doe en over wat anderen over mij denken. Of ik aan de verwachtingen voldoe. Ik voel mij dan een mislukking en schuldig omdat ik zo ben. Op die momenten kan ik heel diep gaan en denk ik aan manieren hoe ik geen last voor anderen meer moet zijn. Hoe ik zelf eindelijk rust kan vinden en niet meer een interne strijd moet voeren met mezelf.

Klik om te vergroten...

Dit heb ik ook veel, alleen dat geen last zijn voor andere hebk alleen alsk diep zit. En dan probeer ik gewoon de dingen die ik heb voor me te zien, men familie, men zus haar kinderen, ect ect., maar ik begrijp je gedachten wel. Ik ben ook iemand die veel piekert over mezelf, en over gans het leven.

Ik wou even snel een update doen, voel me daar wat toe verplicht omdat ik hier toch mijn verhaal kwijt kon op de momenten dat ik daar nooit aan had. Opname is er niet van gekomen, ambulante begeleiding bij het cgg is wel een tijdje verhoogd geweest tot 3x per week en de overige 2 dagen telefonisch contact. Medicatie is verhoogd naar 20mg, kom van 5 en ik voel wel een verschil.

Al vecht ik nog steeds veldslagen uit tegen mijn eigen gedachten en gevoelens om toch maar 'normaal' over te komen en min of meer te blijven functioneren. Er zijn nu soms ook terug goeie momenten