Archief - Welke "mentale stoornis" heb jij

Ik heb onlangs The Bridge bekeken, een docu over de Golden Gate Bridge, blijkbaar een aantrekkelijke plek voor mensen die uit het leven willen stappen. Vrij aangrijpend om te bekijken vind ik, schetst een goed beeld over de gevolgen voor de familie en vrienden die achterblijven. Gaat over mensen met chronische depressie, maar ook mensen die bipolair zijn, schizofrenie, ... past wel om dit topic te plaatsen vind ik.


https://www.youtube.com/watch?v=5iqovaEP5h8

Oiram zei:

Ik wou even snel een update doen, voel me daar wat toe verplicht omdat ik hier toch mijn verhaal kwijt kon op de momenten dat ik daar nooit aan had. Opname is er niet van gekomen, ambulante begeleiding bij het cgg is wel een tijdje verhoogd geweest tot 3x per week en de overige 2 dagen telefonisch contact. Medicatie is verhoogd naar 20mg, kom van 5 en ik voel wel een verschil.

Al vecht ik nog steeds veldslagen uit tegen mijn eigen gedachten en gevoelens om toch maar 'normaal' over te komen en min of meer te blijven functioneren. Er zijn nu soms ook terug goeie momenten

Klik om te vergroten...

Da's goed om te horen

Oiram zei:

Goh, ik kan het echt wel zeer moeilijk omschrijven. Buiten dat het me allemaal niet meer afgaat. Het is een knagend, zenuwachtig, piekerig gevoel. Beetje als een storm in mijn hoofd, mijn gedachten gaan alle kanten uit en ik heb er geen controlle over. Het is een zwaarte die op mij drukt, het is net alsof al mijn energie wegvloeit. Ik kan mij dan moeilijk focusen op de zaken voor mij en dwaal in gedachten af, alles gaat beetje aan mij voorbij, ben totaal onverschillig en het ontbreekt mij aan levenslust.

Ik pieker dan over wie ik ben, wat ik wil en wat ik kan. Of ik wel goed genoeg ben, of ik het wel goed genoeg doe en over wat anderen over mij denken. Of ik aan de verwachtingen voldoe. Ik voel mij dan een mislukking en schuldig omdat ik zo ben. Op die momenten kan ik heel diep gaan en denk ik aan manieren hoe ik geen last voor anderen meer moet zijn. Hoe ik zelf eindelijk rust kan vinden en niet meer een interne strijd moet voeren met mezelf.

Klik om te vergroten...

Dit is heel herkenbaar voor mij. Ik heb al heel mijn leven last van een chaos in mijn hoofd. Die ik niet onder controle had. Maar toen ik een klinische depressie had en apathisch was, is dit vele erger geworden en eigenlijk pas voorbij gegaan toen ik met een hoge dosis AP was begonnen.

Nu gaat mijn leven super goed met mijn huidige medicatie. Mijn denkwijze is eindelijk normaal. Hoe normaal het ook kan zijn voor een Asperger.

Het heeft 4 jaar geduurd met veel begeleiding en heel veel medicatie uit te proberen, tot ik die gevonden had die voor mij goed werkte en uit die depressie ben geraakt.

Ik ben al zover dat ik niet meer naar een psychologe of psychiater ga, mijn huisarts schrijft alles voor(medicatie is wel opgestart door psychiater).

Oké, hier loopt ook het één en ander al aan tijdje fout. Depressie, wellicht dysthymie en momenteel de beruchte "dubbele depressie". Zit sinds enkele maanden aan de antidepressiva, heeft een tijdje geholpen, nu gaat het weer achteruit (donkere dagen?). En ook al een heel leven last van OCD. Nog een paar etiketjes? ADD en hypersensitief, maar die twee zijn wat mij betreft niet problematisch, eerder karaktertrekken dan stoornissen. Ik herken wel nogal wat van het verhaal van Øiram hierboven, de wanhoop dat het nooit over gaat, dat er een leven lang vechten wacht.

Ik heb last gehad van zeer zware angst. Nu is het beter, eigenlijk zo veel beter dat ik weer veel aandurf. Waar ik vroeger zoveel moeite mee had, gaat nu vanzelf.
Probleem is dat mijn werkverleden een dikke nul is en dat ik besef dat ik nu ook helemaal onderaan de ladder moet beginnen, maar dan ook echt helemaal onderaan.
Ik ben er 30 nu, zou graag willen studeren maar ben mijn inschakelingsuitkering nu kwijt. En ik denk niet dat de VDAB of RVA mijn opleiding nog wilt sponsoren gezien mijn verleden.
Ze maken het een mens ook niet gemakkelijk he ?

Ik heb dit weekend een goed boek gelezen (getiteld PAAZ) van Myrthe Van der Meer over haar verblijf in een psychiatrisch centrum (een autobiografische roman). Ze is manisch depressief en heeft een lichte vorm van autisme (syndroom van asperger), maar bovenal is dit een fantastisch intelligentie en zeer mooie vrouw love. Laatst zat ze in het Nederlandse televisieprogramma "24 uur met...".
Deze vind je hier terug:
24 uur met...: Myrte van der Meer kijk je op NPO.nl

Ge merkt daar dus echt niks aan vind ik, integendeel, veel mensen komen meer socially awkward over zelfs zonder dat ze asperger hebben.

Sneeuwstorm zei:

Ge merkt daar dus echt niks aan vind ik, integendeel, veel mensen komen meer socially awkward over zelfs zonder dat ze asperger hebben.

Klik om te vergroten...

Hoh, ik denk dat veel aspergers hun 'handicap' vrij goed kunnen wegsteken. Ze kennen hun werkpunten en zijn zich dus heel goed bewust wat ze wel en niet moeten doen om dit te camoufleren.

Menta zei:

Ik heb last gehad van zeer zware angst. Nu is het beter, eigenlijk zo veel beter dat ik weer veel aandurf. Waar ik vroeger zoveel moeite mee had, gaat nu vanzelf.
Probleem is dat mijn werkverleden een dikke nul is en dat ik besef dat ik nu ook helemaal onderaan de ladder moet beginnen, maar dan ook echt helemaal onderaan.
Ik ben er 30 nu, zou graag willen studeren maar ben mijn inschakelingsuitkering nu kwijt. En ik denk niet dat de VDAB of RVA mijn opleiding nog wilt sponsoren gezien mijn verleden.
Ze maken het een mens ook niet gemakkelijk he ?

Klik om te vergroten...

Angst van wat?

Gegeneraliseerde?

Sneeuwstorm zei:

Ge merkt daar dus echt niks aan vind ik, integendeel, veel mensen komen meer socially awkward over zelfs zonder dat ze asperger hebben.

Klik om te vergroten...

Een lichte vorm van autisme moet je niet onderschatten, wordt door velen niet serieus genomen maar is toch wel een ernstige stoornis. Trouwens niet alle autisten komen sociaal vreemd over, autisme is veel complexer dan dat.
Zo'n 80% van mensen met autisme hebben geen relatie of hebben nauwelijks sociaal contact (meesten kiezen daar niet zelf voor), is niet omdat iemand in staat is om wat normaal te praten dat daarvoor alles goed in orde is met die persoon.

Ik begin me meer en meer af te vragen of ik ooit van de combinatie bipolar en Borderline af zal geraken, naar het schijnt remt deze laatste af als je leeftijd opschuift maar ik ben nu 28 en na bijna 9 jaar voelt het nog altijd even intens.
Heb eigenlijk nooit geleerd hoe op een normale manier relaties te vormen, momenteel in een long distance relationship maar het is moeilijk, wel moeilijker bovenop al de ''nadelen'' die zowiezo al aan een long distance relationship zitten.

Zo denk ik vaak al instant aan doem scenario's, ook al eindigt de avond met een '' I love you '' maar dan eindigt het vreemd zoals bv op zondag is ze vrij dus zegt ze meestal '''will text you when I wake up around 10 '' en vandaag was dat gewoon een '' we will see ''

En ja, dat klinkt ook heel normaal als reactie maar toch anders dan anders, en dan krijg je al snel 101 scenario's in je hoofd of je toch niets verkeerd hebt gezegd vandaag, of dat ze het gedaan wilt maken soon... een extreme reactie maar spijtig genoeg normaal als je borderline hebt want je ervaring door de jaren heeft je niets anders geleerd dan dat mensen gewoon weg gaan.

Moet wel zeggen dat Seroquel me heeft geholpen met mijn insomnia en angst, en de Lithium en Venlafaxine helpen enorm met de bipolar en nemen de edge weg van de borderline.
Maar na 9 jaar ben ik er niet van overtuigd dat momenten zoals hierboven beschreven ooit gaan verdwijnen, ik geloof niet in het feit dat met leeftijd borderline opeens stopt met ''worst case scenario's '' in je hoofd te duwen, en het is niet dadelijk een onderwerp waar je even met iemand kunt over praten als je het eruit wilt gooien.

Het liefste zou ik deze relatie aangaan met enkel de normale ''nadelen'' aan een long distance love thing, maar dan realiseer ik me dat ik de hele '' overthinking '' bs ook zou hebben in een liefde die ik hier had gevonden.

Uhm, met borderline leer je vaak beter omgaan naarmate de tijd verstrijkt. Is vaak met angststoornissen ook zo: hoe ouder je wordt hoe meer je gaat relativeren. Daarom dat depressie en fobieën het rijkst verspreid is onder jongeren.
Bipolaire stoornis is niet echt een stoornis als je het hebt in milde vorm. In de familie van m'n vriendin zijn er verschillende mensen die het hebben en zij zeggen allemaal dat ze het soms ervaren als leuk en spannend. Als je x aantal tijd in een dal/depressie/futloosheid hebt gezeten, dan ervaar je eens zoveel plezier als je in een 'piekmoment' komt.

Ik weet niet wat ik heb, maar het is toch iets wat me enorm lusteloos en depressief maakt. Ik kan nergens voldoening uithalen of ik vind iets snel saai en heb moeite om er iets voor te doen. Vorig jaar rond deze periode ervaarde ik dit "gevoel" het eerst. Ik had niets te doen-was zo goed als zeker uitgeschreven voor studie en mocht niet meer sporten door een hernia- en begon echt hangerig te worden, me echt steendood te vervelen. Als ik s'ochtends wakker werd, was het altijd met de gedachte "hoe ga ik nu weer de dag overleven". Ik keek uit naar het weekend om me zat te zuipen, zo diep zat ik toch wel. De keren dat ik wel naar school moest gaan, was het letterlijk met een lang gezicht.
Ik keek echt zwaar uit naar september, het begin van het academiejaar. Ik mocht ook terug trainen (fitness) en alles ging lang goed. Ik had ook nog een weekendjob gevonden en was tevreden over het algemeen. Maar na een tijdje is dit gevoel weer terug. Ik verveel me snel en moet mezelf echt keihard dwingen om iets te volbrengen. Tja, wat moet ik ermee?

Ik sta nu al enkele jaren op invaliditeit. Een majeure depressie noemt mijn psychiater het, al is het complexer dan dat.
Ik ben iemand die heel creatief is en als kind nooit werd erkend, ik moest zijn zoals mijn familie het wilde en er werd me wijsgemaakt dat ik daardoor abnormaal was.
Ik ben zwaar fysiek en vooral psychisch misbruikt. Op school werd ik gepest. Mede omdat ik door de emoties enorm veel ging snoepen en ik erg zwaar werd.
Heb het moeilijk op sociaal vlak, ben zeker niet autistisch want ik voel dat ik het volledige pakket aan vaardigheden bezit, maar door die onzekerheid ben ik heel wantrouwig toe naar mensen en ook vaak terecht.
Ik heb paniekaanvallen en woedeaanvallen. Wat me het meeste frustreert, is dat ik nooit in een omgeving ben terechtgekomen waar ik mezelf kon ontwikkelen. Thuis hadden we altijd zware financiële problemen en ik heb meerdere malen meegemaakt dat de inboedel werd verwijderd.

Ik wilde bijvoorbeeld een band starten omdat ik erg goed zing en goede teksten schrijf, maar de durf om het te doen, is er nog niet omdat ik nog altijd de stem van mijn vader hoor die zegt: jij kan niet zingen.

Ik heb dan maar gewone jobs gedaan in alle niet-artistieke sectoren en hoe hard ik ook mijn best deed: ik werd overal snel ontslagen. Wel kon ik mezelf heel goed verkopen op sollicitatiegesprekken. Ik heb een zeer mooie stem, spreek meerdere talen en daar vallen ze wel voor.

Hoe ik de toekomst zie? Ik zou best wel iets creatiefs willen doen, iets op het gebied van "schrijven", "muziek", dat is zowaar mijn "dada". Maar wanneer je bij bepaalde instanties komt, willen ze je meestal in de richting duwen die je in het verleden het vaakst heeft gekwetst.

Ik ben bijvoorbeeld heel erg gevoelig. Onlangs is mijn veel jongere broer vader geworden en dat raakt me zo hard, ik wil dat ook. Maar dan word ik bang van: wat als ik binnen x aantal jaren 40 ben en nog steeds sta waar ik nu sta ( word 34). Had ik niet al mijn belangrijke beslissingen tien, vijftien jaar eerder moeten maken?
Elk jaar wordt slechter. Er gebeuren dingen waar ik geen controle over heb. Zo is mijn moeder ernstig ziek geweest en draagt ze daar nog de gevolgen van. Ik kan dat niet van me afzetten. Misschien hoop ik met dit bericht dat gewoon eens iemand reageert en me begrijpt. Zou al fijn zijn.
Ik voel dat vele mensen gewoon te snel oordelen en kant-en-klaaroplossingen willen aanbieden die me enkel "dieper" de put in duwen.

Al sinds kind wist ik van mezelf dat ik niet 100% normaal ben. Wat is überhaupt normaal, ik bedoel dan anders als de andere kinderen.

- Als kind naar psycholoog moeten gaan voor concentratiestoornissen omdat ik zogezegd niet rijp was voor 1e leerjaar, bleek dat ik hoog IQ had maar lichte vorm van ADD (bovenmatig impulsief, gevoelig, visueel, verstrooid, sensorieel (gevoelig voor prikkels) en actief). In lager onderwijs wel altijd de 3e van de klas, moest enkel paar meisjes laten voorgaan omdat zij ordelijker waren en meer konden scoren op taken. Ik kon heel snel, heel goed lezen.
- Lichte vorm van autisme, ga hier niet over uitweiden.
- OCD: enorm veel last van gehad: zekeringen afleggen om toch maar zeker te zijn dat strijkijzer uitgetrokken is. H-OCD gehad, constant denken dat ik homo ben, hoewel ik nog nooit gefantaseerd heb over een man laat staan verliefd ben geweest op een man of mij aangetrokken voel. Ik ging dan constant checken of ik opgewonden werd van homo-porno, maar dit was niet het geval. Bij mijn weten al sinds mijn 11 jaar sterk aangetrokken tot vrouwen en ook altijd relaties gehad met vrouwen. Was er voor 2 jaar van af, maar onlangs is dit teruggekomen. Ik denk dat het vele porno kijken oorzaak is van dit alles. Mijn geest is zo fucked-up door 10 jaar porno.
- Depressies: Ik heb vaak last van depressieve periodes, soms zo erg dat ik uit het leven zou willen stappen. Lusteloos, zin in niks, geen toekomst zien. Vaak gaat dit samen met H-OCD en verhoogd alcoholgebruik. Ik drink tegenwoordig bijna dagelijks een paar glazen. Soms heb ik dan ook die serieuze ups, ik voel me terug happy, kan de wereld aan, zie toekomst, ga er keihard voor, werk me te pletter, heb er zin in.

Ik kan de zaken goed wegstoppen voor de buitenwereld en dat maakt dat dit niet echt opvalt, hoewel ik soms impulsief uit de hoek kan komen en hierdoor al problemen heb gehad op het werk. Ik kan persoonlijk heel moeilijk om met de mentaliteit en houding van de groep arbeiders. IK zit veilig in mijn bureautje, maar als ze langskomen ben ik altijd op mijn hoede voor opmerkingen.

Iemand die Sertraline Apotex 100 mg neemt? Ik neem het al sinds 3 weken tegen depressie en mijn lever is een heel klein beetje vergroot en een paar leverenzymen zijn verhoogd in het bloed!

Sheik Yerbouti zei:

Iemand die Sertraline Apotex 100 mg neemt? Ik neem het al sinds 3 weken tegen depressie en mijn lever is een heel klein beetje vergroot en een paar leverenzymen zijn verhoogd in het bloed!

Klik om te vergroten...

Geen idee, maar een depressie met medicatie behandelen?

Liver test abnormalities have been reported to occur in up to 1% of patients on sertraline, but elevations are usually modest and infrequently require dose modification or discontinuation. Rare instances of acute, clinically apparent episodes of liver injury with marked liver enzyme elevations with or without jaundice have been reported in patients on sertraline. The onset of injury is usually within 2 to 24 weeks and the pattern of serum enzyme elevations has varied from hepatocellular to mixed and cholestatic. Autoimmune (autoantibodies) and immunoallergic features (rash, fever, eosinophilia) are uncommon. Actue liver failure due to sertraline has been described but is very rare.

Klik om te vergroten...

Ik ga ervan uit dat uw dokter kan inschatten hoe ernstig je waarden verhoogd zijn...

RETYPE zei:

- Depressies: Ik heb vaak last van depressieve periodes, soms zo erg dat ik uit het leven zou willen stappen. Lusteloos, zin in niks, geen toekomst zien. Vaak gaat dit samen met H-OCD en verhoogd alcoholgebruik. Ik drink tegenwoordig bijna dagelijks een paar glazen. Soms heb ik dan ook die serieuze ups, ik voel me terug happy, kan de wereld aan, zie toekomst, ga er keihard voor, werk me te pletter, heb er zin in.

Klik om te vergroten...

Klinkt nogal als bipolaire stoornis, misschien de moeite om u daar s in in te lezen om te kijken of ge uzelve daarin herkent. Dat alcohol geen beterschap brengt weete wsl. zelf ook wel.

Ff toch eens bumpen, voor zover een maand later reageren al wordt gezien als bumpen .

Ik heb enorme last van overmatig nadenken en piekeren tot er geen eind aankomt. Het maakt me op den duur echt depressief, pessimistisch en "hangerig", in de zin van dat ik geen zin heb om iets te doen " want het heeft toch geen zin". Dan komt er nog eens bij dat ik zo goed als geen zelfvertrouwen heb en lichtjes stotter; de perfecte cocktail voor levensmoe zijn. Nuja, levensmoe ook niet echt. Meer in de zin van dat ik enorm vaak aan de dood denk. Ieder moment dat ik de auto neem is mijn eerste gedachte: "als ik niet oplet ga ik dood". Of als ik ga slapen en ik heb aandacht voor mijn hartslag, dan denk ik ook vaak aan gevallen waarin personen stierven in hun slaap door hartfalen ofz. En s'ochtends als ik wakker word spookt de gedachte van "vandaag kan de laatste zijn". Deze gedachten over de dood heb ik niet altijd, maar wel vaak. Daarnaast hang ik bijna altijd in het verleden en romantiseer ik alles. Over de toekomst ben ik dan weer enorm pessimistisch.

Vorig jaar had ik dit "opgelopen". Ik was gestopt met mijn toenmalige studie en had achterlijk veel vrije tijd. Ik begon echt alles in vraag te stellen en kreeg er natuurlijk geen antwoord op.

Ik heb de gedachten niet als ik bezig ben met werk of studie. Het kan wel gebeuren dat ik deze gedachten meeneem naar het werk of studie en daar gewoon verder blijf piekeren, ook al heb ik contact met anderen, maar het merendeel van de tijd pieker ik dan niet meer want ik heb iets om mee bezig te zijn. Opvallend: tijdens het studeren van iets verstoort het me wel, maar niet in de mate tot ik helemaal niet meer kan concentreren.

Het beste is natuurlijk contact met anderen, maar ik begrijp ook wel dat ik niet ieder vrij moment van de dag(na werk/studie) bij vrienden kan hangen. Het andere is een hobby of verstrooiing, maar ik heb niet direct interesse iets te gaan doen. Ik heb vroeger fitness gedaan, maar ik miste het sociaal contact. Iedereen is in zichzelf gekeerd tijdens het trainen. En ongetwijfeld ook nog dat ik die levensstijl simpelweg niet kan volhouden: ik hou van uitgaan, een biertje in het weekend en lekker eten. Bij fitness kunt ge gerust die 3 dingen op uw buik schrijven. En ja, ik heb eenvoudigweg geen aanleg voor wat spiermassa aan te maken.

Ik ga nu wel 3 keer per week lopen. Dat helpt wel goed in de zin van het hoofd leeg te maken.

Ik ben vorig jaar wel uit eigen wil gestapt naar de psychosociale dienst om mij hiervan af te helpen. Het deed deugd om hierover te kunnnen praten, maar er werden geen "concrete" oplossingen aangeboden. Op het laatste kwam de begeleidster met het idee van meditatie op de proppen. Dus 10 min concentreren op stilte... De adviezen kwamen wel aan als een open deur, maar het lijkt precies niet door te dringen. Sta ik er onbewust niet voor open of "wil" ik in deze toestand blijven rondlopen?

Anyway, na dit veel te lange verhaal wou ik jullie om raad vragen. Kan ik hiermee terecht bij een psycholoog? Is het nog steeds zo dat er geen tussenkomst is door het ziekenfonds? Een kennis van me moest iedere consultatie 40 euro betalen, dat vind ik toch wel prijzig.