Stijn Bruers zei:
ik noem "vitale behoefte" (overlevingsbehoefte) datgene wat men nodig heeft om te blijven leven (als men dat niet heeft, sterft men vrij snel). Verder zijn er niet-vitale basisbehoeften zoals sociaal contact, kennis, plezier,... En dan zijn er verschillende strategieen om die basisbehoeften te vervullen. Dure strategieen, of strategieen met een hoge ecologische impact, zijn dan vormen van luxe. En wat ook luxe is, is overdaad, alles wat te maken heeft met sociale status (inclusief mode,...)
OK, de eerste 3 parameters in mijn redenering zijn dus wat jij noemt "vitale behoeftes":
- eten & drinken
- veiligheid
- beschutting tegen de weerselementen
Mijn vierde parameter gaat over die "niet-vitale basisbehoeften" en is relatief subjectief.
An sich komen we dus overeen wat betreft de definitie van 'basisbehoefte' (al dan niet vitaal).
Waar we verschillen is dan als we verder gaan: In hoeverre mag de mens als soort zich luxe permitteren en ten koste van wat?!
Daarvan is mijn definitie ongeveer als volgt:
"Aanvaardbare luxe is alles wat de menselijke soort kan doen zonder individuen, delen of het geheel van zijn eigen soort schade te berokken op korte en/of lange termijn"
Er is op dit forum al een topic geweest in verband met veg*isme. Daar heb ik reeds gezegd dat ik heel goed besef dat de mens als soort op dit moment in de Westerse maatschappij te veel vlees eet. Hier bestaan ook onderzoeken rond, qua grammen per dag wordt er te veel vlees gegeten per persoon om gezond te zijn. In eerste instantie een gevaar voor de individuele gezondheid, maar ook voor de mens als soort, wegens het eerder genoemde overbevolkingsgevaar, biodiversiteit,...
MAAR, ik ben er wel van overtuigd dat het eten van pakweg 100gr. vlees per dag, moet mogelijk zijn om dit ecologisch verantwoord te doen en te beheren, zonder de soort mens te schaden!
Merk op: het welzijn van de dieren zelf komt niet in mijn betoog voor, deze behoren niet tot onze soort, vandaar dat jouw vergelijking met de slavernij niet relevant is. Slaven waren/zijn mensen en die behoren dus tot onze eigen soort die we dus geen kwaad mogen doen voor onze eigen luxe.
In dat opzicht probeer ik dus zoveel mogelijk luxe te bereiken in mijn leven met altijd matiging in het achterhoofd en zo weinig mogelijk decadentie (wat eigenlijk de omgekeerde definitie van aanvaardbare luxe is).
Maar voor mij sluit dit dus vlees eten, leren schoenen,... niet uit!
Jij hebt een andere definitie voor aanvaardbare luxe (jij hebt vooral de uitbreiding van 'eigen soort' naar alle levende wezens in jouw definitie). Maar wie bepaalt of jij of ik de "juiste" definitie hebben?!
Hiapoe