Avondland
Legacy Member
Eén - Koppen - Koppen - 6 mei 2010 | Eén
Deze korte documentaire op Koppen heeft me geïnspireerd tot deze nieuwe discussie. Ik vond de 'duistere' muziek bij André van Hecke wel wat misplaatst. Maar Koppen staat wel bekend om flauwe stemmingmakerij.
Op 10 mei is het zeventig jaar geleden dat het Duitse leger België heeft aangevallen. België kent tot op vandaag de dag nog altijd een moeilijke relatie met de Tweede Wereldoorlog. Andere landen in West-Europa hebben een soort nationaal canon ontwikkeld, vlak na de Tweede Wereldoorlog. In België is dit altijd al een soort twistpunt geweest. Dat heeft te maken met de communautaire twisten van na de Tweede Wereldoorlog, waardoor de repressie bijvoorbeeld decennia lang een anti-Vlaamse repressie bleek te zijn en het fenomeen van collaboratie en verzet nog niet goed verwerkt is geweest.
Nu, dit is wel aan het veranderen ondertussen. Het incident-Sauwens in 2001 is daar een goede indicator voor: hij vond het geen schande dat hij als minister aanwezig was op een herdenking van het Sint-Maartensfonds (een in 2006 opgedoekte oud-Oostfrontersvereniging), maar al gauw werd er een heel politiek spel over gemaakt. De tijden waren duidelijk veranderd: het was ineens niet meer zo bon ton om op een vergoeielijkte manier te spreken over de collaboratie. De vraag is hoe dit allemaal gaat verder evolueren.
Een eerste tendens die ik zie is een toenemende moralisering. De Holocaust is stilaan een onaanraakbaar paradigma geworden en is onderdeel van de 'herinneringsplicht'. Oorlogseducatie is de laatste decennia herhaaldelijk op de politieke agenda gekomen. Bij wet is het verboden om de Holocaust te ontkennen (enerzijds omdat het paradigma dient om de jeugd de gevolgen van racisme aan te leren, anderzijds is het ook een politiek-ideologisch machtsinstrument van Israël en de pro-Zionistische organisaties over de hele wereld), maar tot wat doel? Is het nuttig om altijd op de Holocaust te hameren? Er waren inderdaad veel Joden vervolgt, maar naast Joden zijn er ook miljoenen andere Europeanen gestorven.
Lopen we daarmee niet het gevaar om de Tweede Wereldoorlog te beschouwen als een culminatiepunt van duizenden jaren antisemitisme? Ik vind dat we moeten breken met een Atlantische cultuur van oorlogsherinnering, dat vooral blijk geeft van een Koude Oorlogsfeer waarin Uncle Sam de grote redder van Europa is. De grootste verliezer van de Tweede Wereldoorlog was niet het fascisme en aanverwante landen, maar Europa zelf. Een bloederige broederstrijd met het gevolg dat Europa in twee werd opgedeeld tussen twee machtsblokken.
Een andere interessante evolutie is de popularisering: de toenemende banalisering van WO II. De Holocaust zal wellicht een paradigma blijven, maar mensen van de huidige en toekomstige generatie zal de WO II in een sociaal-collectief geheugen plaatsen, maar in een cultureel geheugen. Zo wordt Hitler stilaan ook een figuur waarmee we kunnen lachen in plaats van de belichaming van het kwaad.
Die botsing tussen moralisering en popularisering is eigenlijk een heel interessante paradox volgens mij. Hopelijk wordt dit een interessante discussie over de oorlogsherinnering en geen hypothetische discussie over wat de Duitsers hadden moeten doen om te winnen. Gelieve daarvoor een andere discussie voor op te starten.
Let the games begin!
Deze korte documentaire op Koppen heeft me geïnspireerd tot deze nieuwe discussie. Ik vond de 'duistere' muziek bij André van Hecke wel wat misplaatst. Maar Koppen staat wel bekend om flauwe stemmingmakerij.
Op 10 mei is het zeventig jaar geleden dat het Duitse leger België heeft aangevallen. België kent tot op vandaag de dag nog altijd een moeilijke relatie met de Tweede Wereldoorlog. Andere landen in West-Europa hebben een soort nationaal canon ontwikkeld, vlak na de Tweede Wereldoorlog. In België is dit altijd al een soort twistpunt geweest. Dat heeft te maken met de communautaire twisten van na de Tweede Wereldoorlog, waardoor de repressie bijvoorbeeld decennia lang een anti-Vlaamse repressie bleek te zijn en het fenomeen van collaboratie en verzet nog niet goed verwerkt is geweest.
Nu, dit is wel aan het veranderen ondertussen. Het incident-Sauwens in 2001 is daar een goede indicator voor: hij vond het geen schande dat hij als minister aanwezig was op een herdenking van het Sint-Maartensfonds (een in 2006 opgedoekte oud-Oostfrontersvereniging), maar al gauw werd er een heel politiek spel over gemaakt. De tijden waren duidelijk veranderd: het was ineens niet meer zo bon ton om op een vergoeielijkte manier te spreken over de collaboratie. De vraag is hoe dit allemaal gaat verder evolueren.
Een eerste tendens die ik zie is een toenemende moralisering. De Holocaust is stilaan een onaanraakbaar paradigma geworden en is onderdeel van de 'herinneringsplicht'. Oorlogseducatie is de laatste decennia herhaaldelijk op de politieke agenda gekomen. Bij wet is het verboden om de Holocaust te ontkennen (enerzijds omdat het paradigma dient om de jeugd de gevolgen van racisme aan te leren, anderzijds is het ook een politiek-ideologisch machtsinstrument van Israël en de pro-Zionistische organisaties over de hele wereld), maar tot wat doel? Is het nuttig om altijd op de Holocaust te hameren? Er waren inderdaad veel Joden vervolgt, maar naast Joden zijn er ook miljoenen andere Europeanen gestorven.
Lopen we daarmee niet het gevaar om de Tweede Wereldoorlog te beschouwen als een culminatiepunt van duizenden jaren antisemitisme? Ik vind dat we moeten breken met een Atlantische cultuur van oorlogsherinnering, dat vooral blijk geeft van een Koude Oorlogsfeer waarin Uncle Sam de grote redder van Europa is. De grootste verliezer van de Tweede Wereldoorlog was niet het fascisme en aanverwante landen, maar Europa zelf. Een bloederige broederstrijd met het gevolg dat Europa in twee werd opgedeeld tussen twee machtsblokken.
Een andere interessante evolutie is de popularisering: de toenemende banalisering van WO II. De Holocaust zal wellicht een paradigma blijven, maar mensen van de huidige en toekomstige generatie zal de WO II in een sociaal-collectief geheugen plaatsen, maar in een cultureel geheugen. Zo wordt Hitler stilaan ook een figuur waarmee we kunnen lachen in plaats van de belichaming van het kwaad.
Die botsing tussen moralisering en popularisering is eigenlijk een heel interessante paradox volgens mij. Hopelijk wordt dit een interessante discussie over de oorlogsherinnering en geen hypothetische discussie over wat de Duitsers hadden moeten doen om te winnen. Gelieve daarvoor een andere discussie voor op te starten.
Let the games begin!

