Kelderke zei:
In de crèche krijgt ze soep, groentepap en fruitpap. Maar wij moeten ze 's ochtends eerst nog een fles geven en een boterhammetje klaar maken voor haar om mee te geven naar de crèche. Niet elk kind drinkt even vlot van haar fles, dus vaak spartelt ze zo een 10 minuten tegen eer ze wil drinken, ben je dus in totaal (inclusief boeren) al snel een kwartier mee bezig. Je moet ook afgemeten hoeveelheden poeder meegeven, haar tas maken met haar spulletjes in... Ondertussen jezelf klaar maken, slaatje maken voor 's middags op het werk, bon zoals ik zei ik hoef daar geen tekening bij te maken.
Wij kopen voor onszelf eigenlijk niets meer, we zijn compleet weggecijferd. Vorig jaar had ik zo een Chromecast gekocht om naar Netflix series te kijken, wel sinds de geboorte is die niet meer gebruikt. Wij draaien gewoon de klok rond mee in dat systeem, en hebben eigenlijk niets meer voor onszelf. Wanneer je jezelf dan eens iets permitteert door haar bijvoorbeeld een avond bij de ouders te laten, dan krijg je dit de dag erna dubbel en dik terug, want je hebt geen voorbereidingen kunnen doen voor de dag erna.
De weekends zijn ook niet veel beter, want er moet nog vanalles gebeuren in huis, en eens je kinderen hebt ben je verplicht om daar om de zoveel weken eens mee te gaan opdraven bij de (over)grootouders. De enige momenten rust, zijn eigenlijk de momenten op mijn werk. Netflix kijken doe ik nu op de trein, anders zou ik geen enkele serie kunnen bekijken. WK voetbal? Nog geen enkele match volledig gezien, laat staan dat ik ergens zou gaan kijken bij vrienden of op een groot scherm.
Brr, horror voor mij.
Ik weet van mijzelf dat ik zo'n leven niet aankan.
Maar zo leven veel mensen.
En dan moet alles blijven duren, geen echtscheiding, want dan is het compleet uiteraard, mag er niemand depressief vallen, het zijn allemaal geen uitzonderingen meer tegenwoordig.
2 op de 3 koppels echtscheiden in België, is nu eenmaal een feit. Naast al het mooie van dat het wel kan, heb je deze cijfers weer.
Moeilijk allemaal in te schatten.
Een jonge ouder spreekt ook anders dan iemand die ettelijke jaren een ouder is. Het enthousiasme ebt weg na een tijd.
Het nieuwe is er wel af vroeg of laat. En onderweg mag er niet teveel misgaan, of het enthousiasme ebt alsmaar sneller weg.
Eens het een sleur wordt, en je wilt die sleur doorbreken, moet je wel andere dingen gaan verwaarlozen. Het is dan dat het begint.
Ooit komt toch de switch: "en nu moet ik eens wat meer aan mezelf beginnen denken".
Ik ken genoeg mensen die ooit stonden te blinken met hun baby, en nu leven onder de noemer "als het dan moet".
Zouden die mensen daarom dan ook per sé willen ruilen voor een ander leven? Dat misschien ook niet, mogelijk komen ze dan een stilte terecht die ze niet aankunnen.
Velen hebben een doel in hun leven nodig, en zullen nooit vinden wat ze echt graag wilden doen.
Ik heb effectief al mensen horen zeggen, met volwassen kinderen, dat als ze opnieuw mochen beginnen, ze er niet meer voor zouden kiezen.
Alleen maar zorgen gekend en zelf veel moeten laten.
En het is niet van dat je nu dingen uitstelt totdat je kinderen volwassen zijn, dat je het dan allemaal gaat inhalen. De moeheid zit dan in uw lichaam, zowel fysiek als mentaal.
En als uw eigen kinderen al gauw zelf kinderen krijgen...het houdt heus niet op.
Ik wandel/fiets bv ook enorm veel.
En er komen ook al eens mensen mee die een gezin hebben, voor die mensen is dat dan echt een ver ingeplande uitstap waar ze zo naar toe leven.
Gegarandeerd dat het in een agenda ingepland stond, tussen 50 andere zaken.
En foto's delen nadien, ze hebben toch geen tijd om ze te bekijken.
En al de bijhorende bullshit, psychologische bijstand nodig om het werk te overleven. Iemand met een hoog diploma, dikke job. Zeker geen marginalen
Dan denk ik ook van: "ga dan part time, of doe iets anders, centen zal je steeds wel genoeg hebben". Maar die mensen kunnen hun mooie job niet opgeven. Dan komt het kind toch niet op de 1ste plaats?
Dan denk ik: "had er dan geen genomen, of toch alvast een kind minder".
Velen kunnen het gewoon niet aan. Je wordt zelf ouder, kinderen worden groter en veeleisender. Als er dan ene met ADHD tussenzit, oho, uw dagelijkse rust weg. Stress op het werk, stress thuis, stress onderweg.
Een hobby moet leuk zijn, niet meer dan dat. Als ze er beter in willen worden komt dat wel vanzelf.
