zwerver
Legacy Member
Sorry, ik was blijkbaar in de war en helemaal niet duidelijk. Ik bedoelde eigenlijk dat het in Egypte nooit zo ver gekomen is om een onderscheid te moeten maken tussen legitiem/illegitiem, door een relatief geweldloos verloop van het conflict.Epyon zei:Is Egypte net niet een goed voorbeeld? Ik weet niet precies wie je bedoelt met de 'illegitieme' rebellen, maar ik vermoed dat je op de Moslimbroeders doelt. Maar hun opstand is toch even legitiem als die van de meer gematigde Egyptenaren? En ze zijn nadien toch democratisch aan de macht gekomen?
Het is dan misschien vooral een goed moment om na te denken over wie we tot onze vrienden rekenen. Waarom en hoe kan Saoedie-Arabië zomaar islamistische rebellen steunen, zonder enig gevolg? Hoe komt het dat een deel van die islamistische rebellen overal (Libië, Syrië, Mali) opduiken?Dat is waar, maar dan heb ik liever dat we de legitieme opstandelingen steunen zodat het niet tot een kalifaat komt. Het regime van Assad is sowieso aan zijn einde, dus is aan het Westen nu de keuze om de boel te laten overnemen door geïmporteerde, met Saudi-dollars gesteunde extremisten, die na Assad ook de volksopstand zullen terroriseren, of het land een sprankeltje hoop op een legitiem regime geven.
Sowieso blijft het een ethisch betwistbare keuze, maar ik denk wel dat we de minst slechte moeten maken.
Ik pleit voor het handhaven van een wapenembargo, omdat ik ervan overtuigd ben dat het de hele regio op lange termijn een beetje meer voordeel zal opleveren. Op korte termijn is de situatie zo mogelijk nog moeilijker. De voordelen op korte en lange termijn afwegen, is al helemaal moeilijk, omdat het tenslotte over de levens van duizenden mensen gaat.
Gelukkig moet ik er niet over beslissen...
Alle westers gezinde Arabische dictaturen vallen 1 per 1. Het Westen bibbert, volgt alles angstig op. Ze(Westen) zullen invallen/wapens leveren als de situatie niet verloopt volgens hun wil. Dat weet het kleinste kind.