Epyon zei:
Ik denk dat je een verschil moet maken tussen de jihadisten, die idd als terroristen beschouwd kunnen worden, en de legitieme volksopstand. Deze laatste heeft het idd erg te verduren, net omdat de jihadisten gesponsord worden door bepaalde islamitische regimes.
Inderdaad, maar het is niet altijd eenvoudig een onderscheid te maken tussen de twee.
Hetzelfde is/was te zien in Egypte. Daar was er minder een probleem om de 'legitieme' van de 'illegitieme' te onderscheiden, vooral omdat het nooit zo uit de hand gelopen is als in Syrië. Toch was er daar ook geen eenheid onder de betogers/opstandelingen. Er waren vele verschillende groeperingen, die slechts één doel gemeen hadden: Mubarak wegwerken.
Hetzelfde met Syrië. De vele opstandelingen hebben even verscheiden ideeën over hoe het verder moet na Assad. Een deel van hen wil Syrië omvormen tot een soort islamitisch kalifaat; een deel wil hetzelfde Syrië, maar dan zonder Assad; en alles daartussen.
Hoe langer het conflict aansleept, hoe minder macht en aanhang de gewone opstandelingen hebben (zij hebben nl. niet zo'n fanatieke achterban die evenveel met het hiernamaals bezig is als met de dag van morgen).
De opmerkingen van uw tweede paragraaf zijn wellicht terecht.
Ik denk inderdaad dat een wapenembargo beter is dan geen wapenembargo.
Langs de andere kant, we kunnen natuurlijk het 'tried and tested recipe' nog eens bovenhalen, nl. een bepaalde groep extreem steunen, in de hoop dat zij winnen en onze belangen gaan veiligstellen. Het zou kunnen werken (althans voor een tijdje).
Oplossing: alle gewone mensen weghalen, en de andere partijen het laten uitvechten? ^^
. Ik weet wel dat de Islamisten in Mali sterk verscheurd zijn en er is al veel langer dan vandaag moslimfundamentalisme in Mali en buurlanden.