kay-gell zei:
Ik heb in Thailand gewoond en ken gene enkele Thai die zich op z'n tenen getrapt voelt als ge die Chinees noemt.
Ze noemen ons daar ook allemaal "farang" een lichtelijk pejoratief woord dat afgeleid is van Farangseet dat Frankrijk betekent.
Ik heb mij dat nog nooit aangetrokken toen ze mij noemde als ik daar leefde.
Bepaalde mensen trekken zich dat blijkbaar minder aan
Ik heb zelf in Singapore gewoond waar ik door sommigen "
Ang Moh" genoemd werd, een ietwat botte term die ruwweg te vertalen valt door
Roodhaar, een overblijfsel dat refereert naar de hoogblonde Britten uit de koloniale tijd. Ook ik heb mij daar nooit beledigd door gevoeld en gebruikte die term overigens zelf, wat mij steevast een glimlach en acceptatie opleverde. Westerlingen kennen nu eenmaal die associatie als belediging niet.
En precies in dit symmetrische denken ligt het probleem.
Ik heb daar menig Westerling in de problemen zien komen door gewoonweg te fietsen. Hoe kan dat? Wel, het is niet omdat een fiets in het Belgische verkeer de normaalste zaak van de wereld is waar je als autobestuurder best zo ver mogelijk af blijft, dat dit in andere landen ook zo is. In Singapore dienen wegen voor auto's waar je als fiets helemaal niets te zoeken hebt, tenminste dat is de 'algemene' publieke opinie. "
Weer een Ang Moh die nog steeds denkt hun manier van leven aan ons op te dringen" gaat het dan. Klinkt bekend in de oren niet?
Dit is niet raciaal, maar etnisch-cultureel, iets wat ook binnen Belgie bestaat. Walen/Vlamingen, Limburgers/Antwerpenaars. Een Waal wil tov een Vlaming economisch voor vol aanzien worden en niet als iemand die permanent aan de infuus ligt. Omgekeerd wil een Vlaming cultureel als evenwaardig aanvaard worden. Voor de seculiere autochtone Belg is religie enkel dat, een geloof, je mag dat best hebben maar dat is het dan ook. Voor een moslim maakt dat deel uit van zijn identiteit en wordt ervaren als een directe miskenning.
Symmetrie werkt hier gewoonweg niet en is de oorzaak van de hardnekkigheid van dit thema.