squalleke123 zei:
Te vergelijken met de Brexit-onderhandelingen omdat het een onderhandeling betreft van de EU en een land buiten de EU. Dat het over iets anders ging als over vrijhandel (soit, met de UK moet er wel meer onderhandeld worden als handel) is dan eigenlijk irrelevant. Ik kijk enkel naar de resultaten. Ik vrees dat de EU de harde lijn kost wat kost gaat willen aanhouden en dat dat ons relatief weinig oplevert (ongeacht het feit dat de kost voor de UK veel groter is). Ik wil die verantwoordelijkheid niet volledig afschuiven op Brexit-stemmers, aangezien dan ook de onderhandelaars schuld hebben aan de situatie (omdat ze te lang of te ver hun harde lijn doordreven)
Nee dat is niet relevant. De Turkije-deal was een tijdelijke oplossing voor een klein deel van een specifiek probleem waarin alles mogelijk is. De Brexit is het verdelen van een koek die open en bloot op tafel ligt. Jij vreest een harde lijn, ik zeg dat Verhofstadt gewoon Europa zal verdedigen en als er nu 1 zaak is waarin Verhofstadt te betrouwen is, dan is het dat hij daarbij de winst voor Europa zelf niet uit het oog zal verliezen. Maar wel vanuit het "voor wat hoort wat"-principe en dat is net wat GB wilt opblazen. Alles pakken maar niks teruggeven. Zo werkt dat niet.
Eigenlijk liggen wat GB betreft alle scenario's op tafel hoor. Er is het model-Noorwegen, het model-Zwitserland of het model-VS/externen. Probleem is dat dat voor hen niet voldoet, maar ze gaan toch moeten kiezen. Ze willen de voordelen van Noorwegen zonder de bijdrages. Tja.
Uiteindelijk zal trouwens de Europese Raad, de Europese Commissie en het Europees Parlement moeten instemmen en om een deal rond te krijgen is het dus normaal dat men sterke onderhandelaars (zoals Seeuws, Verhofstadt en Barnier) stuurt. Anders geraakt dat er nooit door. Ook die onderhandelaars hebben eigenlijk niet het finale woord en moeten de deal daarna nog verkocht krijgen.
squalleke123 zei:
En blijf dan maar rustig verder geloven dat het niet Duitsland is die in de EU grotendeels (gelukkig nog niet volledig) de lakens uitdeelt. Dit wil natuurlijk niet zeggen dat Merkel alleen regeert, maar de invloed van Duitsland is heel groot. De deal met Turkije kwam er bijna alleen doordat Duitsland doorduwde. Soit, de hele vluchtelingencrisis is ook hun schuld natuurlijk (wir schaffen das) dus mss logisch dat zij het oplossen. Probleem is dat de realiteit ons toont dat de echte splijtzwam in de EU de perceptie is dat Duitsland te veel macht heeft... Die perceptie komt ergens vandaan...
Duitsland heeft een sterke leider maar beslist niks in haar eentje. Dat de rest ernaar luistert kan zijn (al klopt dat maar gedeeltelijk, vaak genoeg zaken die verschillende landen niet steunen), maar dat ontneemt niet de verantwoordelijkheid van de rest. Als pakweg België of Slovenië instemt en zwijgt zijn ze even hard verantwoordelijk. Geen enkel verdrag/beslissing/... wordt genomen met enkel de handtekening van Merkel. En voor ze de eerste keer Wir Schaffen Das riep waren er al 100.000-en vluchtlingen aangekomen in Europa. De uitspraak is van medio 2015, terwijl een jaar ervoor al 200.000 man hier aangekomen was en de eerste helft van 2015 zo'n 500.000 man. Nog eens zoveel man waren al op de vlucht. Dit wijten aan die ene historische uitspraak (die gewoon zei: "wij zijn een sterk Duitsland, wij kunnen dit aan") is te belachelijk voor woorden. Plat populisme dit.
Denkt gij nu echt dat er ook maar 1 Syriër geweest is die op een avond in juli voor zijn tv zat, daar Merkel hoorde zeggen "Wir Schaffen Das", en dan zei: "Kom Jeannine, pak uw valiezen, Angela heeft ons geroepen, we zijn weg". Zo simplistisch zeg.
