JPV zei:
het hoeft niet houdbaar te zijn, het is gewoon niet zo.
Het is wel zo...
Even een voorbeeldje:
Mevr. X is een alleenstaande moeder met 2 jonge kinderen. X neemt een job aan waarmee ze het minimumloon verdient. Alles samen zal ze nu meer verdienen dan ze kreeg met haar uitkering, maar er komen de volgende kosten bij:
1) kinderopvang
2) vervoer naar het werk (auto of openbaar vervoer, allebei tamelijk duur)
3) kleine kosten die bij je werk horen (gereedschap ed.)
Op dit moment zijn die hoger dan de winst die X maakt door te gaan werken. Opties om dat te veranderen zijn:
a) minimumloon verhogen, wat economisch niet rendabel is. Afgevoerd
b) Uitkeringen verlagen: is onhoudbaar voor mensen die geen werk vinden. Eventueel hogere uitkeringen in het eerste half jaar en daarna gradueel afbouwen, maar anders is het associaal.
c) Die kosten terugbetalen. De ideale optie, maar helaas quasi onbetaalbaar.
Optie c is de enige die een verzorgingsstaat waardig is, maar daarvoor moeten we nieuwe inkomsten zoeken. De belastingen verhogen is onmogelijk gezien onze nu al extreme belastingdruk. Besparen is dus de boodschap, maar waarop? Openbaar vervoer en energie zijn essentieel in de strijd tegen klimaatverandering (volgens experts de meest ernstige bedreiging voor ons land in zijn geschiedenis), onderwijs is onmisbaar om onze concurrentiepositie te behouden. Wegen en waterstaat zijn opnieuw onmisbaar om economische redenen. Kortom: we zitten muurvast. Wat we wel kunnen doen is de fiscale fraude aanpakken en de efficiëntie van onze staat vergroten, maar dat zijn langetermijnoplossingen. Hoe overbruggen we de tijd tot dat vruchten afwerpt?