mac-bc zei:
Ik dacht dat het debat hier ging over de Iraanse crisis. Of de sancties terecht zijn of niet, en dus hoe betrouwbaar Iran is in zijn kernwapenprogramma.
Maar goed, ik heb begrepen dat jullie hier vooral zijn om alles wat van mij komt te trachten weerleggen. Een beetje zoals een advocaat van de duivel probeert procedurefouten bloot te leggen, terwijl jullie de kern van de zaak consequent blijven negeren.
...
Daarbij is het continu manoeuvreren tussen de afleidingen over Amerika in Irak, Afghanistan, Vietnam en zelfs WO 2 met als uitleg dat we "toch niet in een historisch vacuüm leven" met als enige doel het stigmatiseren van een bepaald land. Een etiketje kleven. Zoals iemand met een strafblad vanuit het verleden soms onterecht door bepaalde mensen blijft gestigmatiseerd worden. Goed, ik denk ietsje verder dan dat en ik denk meer over de toekomst dan het verleden. Ieder zijn keuze, kleven jullie maar etiketjes. Maar dan alleen op de VS uiteraard, zorg ervoor dat je niet te consequent wordt in jullie kleven.
Ach, het blijft maar duren...
Feitelijke fouten moeten gecorrigeerd worden, en het gaat hier om heel wat meer dan "procedurefouten" - al zouden die genoeg zijn om uw teksten in een serieuzere setting onmiddellijk verticaal te classeren. U misbruikt de geschiedenis - door sommige aspecten te belichten, andere compleet (onbewust, vrees ik) te negeren - zodat die past in uw verhaal van het stoute onbetrouwbare terroristische Iran tegenover de held, de politieman van de wereld, de glorieuze Verenigde Staten van Amerika. De werkelijkheid is heel wat genuanceerder.
U beschouwt onze argumenten als "afleidingen," eenvoudigweg omdat ze uw stelling onderuit halen.
Ik heb ook het gevoel dat ik dit al erg veel tegen u moeten herhalen heb: ik denk niet dat hier iemand het regime in Iran een toonbeeld van een menslievende democratie vindt, noch dat hier beweert.
mac-bc zei:
Lol, opnieuw nice try.
Als hij (en veel andere Iraanse intellectuelen met hem) zei dat hij 6 maanden geleden nog trots voor zijn land zou vechten en nu niet meer dan duidt dit op een vertrouwensbreuk in het Iraanse regime, in zijn land als geheel.
Dat hij nog nooit voorstander was geweest van de Ayatollahs was ik van op de hoogte. In welke mate doet het bovenstaande punt dat hij maakt teniet?
Auwtsj, pijnlijk...
Opnieuw een procedurefoutje aan het zoeken? Ga jullie gang.
Ik zou eerder zeggen dat zijn emigratie uit Iran in 1988 duidt op een grondige vertrouwensbreuk met het regime.
Vaderlandsliefde is iets helemaal anders dan - ik citeer - "helemaal achter het Iraanse regime" staan.
Ik zal uw pijnlijke fout dus nog maar eens duidelijk herhalen: Abdolah hield nog steeds erg veel van zijn land, en die gevoelens waren tot 6 maand geleden sterk genoeg om zijn afkeer van het regime te onderdrukken, mocht er een buitenlandse inval zijn. Nu blijft hij onverschillig bij een buitenlandse inval, als die ervoor zorgt dat het regime verdwijnt.
Hij stond niet "helemaal achter het Iraanse regime," hij heeft nooit "helemaal achter het Iraanse regime" gestaan.