Populatieleer is een onderdeel van de biologie. Maatschappijleer is een soort van populatie-studie. Maatschappelijke factoren zijn dus in zekere zin ook biologische factoren.
Ik veronderstel dat u doelde op genetisch-biologische factoren en niet zozeer op het maatschappelijk-biologische.
Ja, ik begrijp wat je daar bedoelt. Maar maatschappelijke factoren zijn veel, veel minder constant dan biologische factoren. Pijn = gevaar = lichamelijk letsel. Daar gaat geen enkele maatschappij, hoe gevechtsgeoriënteerd iets aan kunnen veranderen.
Fout, ze hebben beiden nodig en des te jonger ze wezen, des te meer leiding ze nodig hebben. Des te ouder, des te meer begeleiding en uiteindelijk niets meer.
Kinderen onder de 6/8 hebben vooral leiding nodig. Punt. Da's mijn visie. Sommige keuze's kunnen ze zelf nog niet maken. De leidingscomponent leert ze omgaan met gezag iets dat vandaag de dag bij zoveel jongeren juist ontbreekt. Op zo'n jonge leeftijd ben je nog niet in staat om 90% van wat er in de wereld om te begrijpen, laat staan dat je over die dingen een correct oordeel kan vormen.
Bovenal zijn kinderen mensen. Met een eigen persoonlijkheid, een eigen gedachtenwereld, eigen wensen, eigen dromen, ... Vanaf de moment dat die spermacel die eicel binnendringt is het kind los van zijn/haar ouders. De taak van de ouders bestaat er enkel en alleen in om het kind een zo goed mogelijke start in het leven te geven.
Dit ga je niet doen door initiatief en eigenwaarde te fnuiken. Als je een kind leid dan heeft het geen kans meer om een persoon te zijn. Als je een kind begeleidt dan heeft het de kans om zijn/haar eigen gedrag bij te sturen, al dan niet bewust. Als je nieuwsgierigheid bestraft, als je initiatief bestraft, dan ben je bezig met "gezag". Je plaatst jezelf buiten de belevingswereld van het kind en je creëert een situatie waarin het kind dingen moet doen die het niet begrijpt. Zo ontneem je alle controle van het kind over zijn/haar omgeving. Dit is heel gevaarlijk, zelfs voor een volwassene. Denk eens aan de situaties in een volwassenenwereld waar gezag geldt. Het leger, een gevangenis, ...
Een kind kan alle keuzes maken, mits begeleiding. Dit is de essentie van ouder/voogd zijn. Een kind wil de wereld ontdekken en in plaats van iemand die een kind dit recht ontneemt moet een ouder iemand zijn die een kind alle kansen geeft om dit op een zo efficiënt en velig mogelijke manier te doen.
Onderschat kinderen vooral niet. Geef ze niet meer verantwoordelijkheid dan ze aankunnen, maar geef ze verantwoordelijkheid.
Voorbeeld:
Laten we stellen dat de kleur van fiets kiezen mag, maar het model niet. Uit eigen ervaring van vroeger weet ik dan dat ik dan toch een te grote fiets kocht.
-Een kleine van die leeftijd moet niet zelf beslissen wat hij met zijn spaarcentjes mag doen. Met de beste begeleiding, veel van die kleine kindjes zouden er nog speelgoed en eten mee kopen.
Waarom denkt u dat een minderjarige onder de hoede van zijn ouders staat en dat zij het beslissingrecht hebben? Juist, omdat ze geleid moeten worden tot op een bepaalde mentale leeftijd.
-Hoeveel kinderen kunnen op de leeftijd van 5-7 jaar voor deftig zorgen voor 'hun' huisdier? Niet zo veel denk ik. Sommige dingen zijn te ver. Ouders moeten dus het kind leiding geven bij aankoop van een huisdier aka uiteindelijke beslissing ligt bij hen.
Laat een kind kiezen uit enkele fietsen die groot genoeg zijn. Om meer zal een kind ook niet vragen.
Geef een kind een klein beetje zakgeld (hoewel het concept zakgeld wel in vraag moet worden gesteld vindt ik) waarmee het vrij kan doen wat het wil maar geef het keuzes in grotere aankopen. Laat een kind natuurlijk steeds kiezen tussen dingen die jij bepaald.
Een minderjarige staat onder de HOEDE, niet onder het GEZAG van een volwassene. De primaire verantwoordelijkheid van een ouder is voor een kind zorgen, niet een kind leiden.
Een huisdier is precies voor veel ouders DE manier om een kind om te leren gaan met verantwoordelijkheid. Ik vraag me af of dit niet in het dagelijkse leven kan. Soit. Een huisdier verondersteld een aantal taken. Deel de taken met het kind. Een huisdier is trouwens zowizo een verantwoordelijkheid van het gezin.
Vanzelfsprekend moet dit zo blijven tot u 18de, maar voor uw 10de moet ge zelf niet al te veel beslissingen nemen. Kleine kinderen zijn vaak koppig. Aan uw gebetenheid in bepaalde topic's denk ik trouwens dat ge daar alles van afkent
. De hele adolescentie periode is erop gericht de wereld te ontdekken en uiteindelijk deftige verantwoordelijkheid leren op te nemen.
Hoeveel mensen die denken dat een kind voor een bepaalde leeftijd het equivalent is van een larve is ongelooflijk. Een kind leert juist het snelste op heel jonge leeftijd. Je kan dagelijks het verschil in gedrag zien.
Die koppigheid is veelal omdat een kind te weinig keuzes heeft leren/mogen maken, en dus te weinig fouten heeft gemaakt. Een kind zal dan al snel aannemen dat het altijd gelijk heeft.
Kheb spijtig genoeg niet al te veel ervaring met adolescenten. Diegene die ik goed ken of heb gekend waren meestal al grondig naar de kloten.
En kben zelf ook nog steeds een halve adolescent (ik hoop binnen enkele jaren te stabiliseren op het typisch mannelijk gemiddelde van 33%).
Maar van programma's, school, ouders, grootouders, ... Denk ik toch dat de adolescentie vooral draait om de interactie met anderen. Dus daar heb je een punt. Maar het zou toch wel handig zijn om die periode met genoeg bagage te beginnen he.
Daar ben ik het mee eens. Maar naar mijn mening wordt daar volgens de huidige normen -en hier bedoel ik het benutten van de capaciteiten aka het ontplooien van talenten en het opnemen van verantwoordelijkheid- veel te vroeg mee. China en Rusland leiden hier echter nog veel erger onder.
Onderschat kinderen niet. Ik zou zelfs bijna zeggen dat een beetje een realistische kijk op de wereld gezond is. Maar niet te veel of ze zijn het op hun 12e al beu.
Mm, da's nieuw voor mij. Leg dat eens wat beter uit. Volgens mij is dat statement pure onzin. Ik zou wel eens willen weten hoe jij het zou kunnen negeren dat je volledig in elkaar gemept wordt. Als iemand mij verbaal uitscheldt doet mij dat hoegenaamd niets. Voor zoiets valt uw brein af te sluiten. Als iemand u afslaat valt er niets uit te schakelen.
Voor alle duidelijkheid: ik zeg hier niet dat ge uw kleine in elkaar moet meppen. Overmaat schaadt immers en in zo'n gevallen krijg je angstige, cynische wezens.
Pijn is iets biologisch. Iemand die u pijn doet is per definitie een vijand. Een ouder zou geen vijand mogen zijn. Vandaar dat iedereen het er over eens is dat een tik enkel en alleen een schrikreactie teweeg mag brengen, en niets meer. Maar dat kan toch ook zonder fysiek te worden. Eén van mijn eerste herrineringen is dat ik als klein ventje de straat wou overlopen. Mijn moeder riep "NEE!". Ik heb het sindsdien nooit meer geprobeerd en er zijn waarschijnlijk twee auto's op elkaar gebotst van het verschieten, 6 duiven uit de lucht gevallen van de luchtverplaatsing van mijn moeder haar klep en ik zal waarschijnlijk op mijn 40e al een hartziekte ontwikkelen enkel en alleen van toen zo te schrikken. Gewoon omdat die nooit haar stem verhief, behalve op zo'n kritieke momenten.
BTW, een kind straffen heeft niets te maken met een kind uitschelden he. STRAFFEN in de opvoeding werkt corrigerend, niet bestraffend. De naam is misschien ongelukkig gekozen.
Maar een kind uitschelden en kleineren is echt DE manier om het naar de knoppen te helpen. Een kind heeft stabiliteit en zekerheid nodig. Als een ouder die noden verraadt door een vijand van het kind te worden, dan wordt het zelfs heel moeilijk voor een kleine om zich daar van af te sluiten. Echt wel logisch dat dit nefast is.
Trouwens, als slaan een gewoonte wordt dan is het ook gedaan met het creëren van een stabiele, gezonde mens.
En ja, klop krijgen kan je negeren. Na een tijd toch he. Ik spreeek hier over redelijk langdurig geweld tegen een kind.
Als je klop krijgt dan is het niet zozeer de pijn (allez, nie onderschatten he) maar de angst voor letsel die erg is. Je lichaam is heel de tijd aan het roepen van "Holy Shit! Bol het hier Af of zo! Doe iets!!!" En als je niet kan vluchten of vechten dan is het gevoel van onmacht en overheersing daar en dit is heel stresserend en erg pijnlijk mentaal gezien. Zeker voor een kind dat qua veiligheid van anderen afhangt en dus geen keuze heeft dan sterkere mensen te vertrouwen. Een mens geeft zichzelf een zekere waarde en na herhaaldelijk klop te krijgen vermindert dit tot er niets overblijft behalve een soort constante zelfverachting. Vanaf dan is het gemakkelijker om de pijn te negeren en is de mentale stress van klop te krijgen een stuk minder.
De schaamte (onmacht brengt schaamte met zich mee) zal er dan bijvoorbeeld voor zorgen dat een kind heel cratief wordt in het uitvinden van excuses in school en dergelijke, wat de stress dan nog eens naar het dagelijkse leven extrapoleert. Ook is er de schaamte en mogelijk de wrok tegen de andere ouder/familieleden die niets doen.
Dan is er het nog het element van de persoon die klop geeft. Sommige mensen zijn er zo slecht in dat je verbaast bent dat het zo weinig pijn doet.
Langs de andere kant zijn er mensen die er goed genoeg in zijn om de kosmos zo te modelleren tot een pure belichaming van het concept "AUW" dat je met plezier de moord op Kennedy bekend.
Maar voor een kind zijn beide situaties allerminst prettig...
En aan een tik kan je ook wennen. Ik ken kinderen die zo veel tikken krijgen en hebben gekregen dat hun stemintonatie zelfs niet veranderd als ze iets zeggen en een tik krijgen. Ze knipperen zelfs niet met hun ogen.
Soit. Deprimerend onderwerp.
Het is juist de bedoeling van een "speciale corrigerende maatregel" (waar jij bijvoorbeeld een tik zou gebruiken)
dat die zeldzaam zijn. Zo zeldzaam dat ze een speciale waarde hebben en de ernst van de situatie uitdrukken.
Aangezien een kind pijn doen destructief werkt zou een tik dus enkel hetzelfde effect als eens flink roepen mogen hebben.
Maar als je constant roept zal je natuurlijk enkel een tik over hebben in je arsenaal.
BTW, wat ik vreemd vind is dat nog niemand heeft opgemerkt hoe onmogelijk moeilijk het is om geen tik te geven als schrikreactie wanneer een kleine iets gevaarlijks doet.
