Archief - Geen racistische symbolen zoals 18 en 88 meer bij voetbalsupporters
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Flamingant
Legacy Member
Nog een geluk dat hij z'n vrouw bedrogen heeft, of ik was al vergeten bij welke politieke familie hij hoorde.Avondland zei:En zou Dewael ook een algemeen verbod willen uitvaardigen? Is dat dan geen inbreuk op de vrijheid van meningsuiting? De liberalen van gisteren zijn niet meer ...
pina
Legacy Member
dJeez zei:
ik had die woorden anders geïnterpreteerd, maar het zal verkeerd geïnterpreteerd zijn. Toch blijf ik bij mijn standpunt dat die zaken niet letterlijk in de rondzendbrief stonden.
Je kan het nu natuurlijk weglachen, maar geloof me maar dat het niet zo achterlijk is, maar het feit dat de paragraaf over 18 en 88 apart, op het einde én met een blokje werd geplaatst, is een teken dat die tekst niet hoort bij de feiten die erboven werden geplaatst. Vind je het niet vreemd dat in geen enkel artikel de 18 en 88 ergens in de lead werd geplaatst, samen met de andere voorbeelden van de banaan en hitler? In nieuwsberichten heb je altijd de 'oprolbaarheid' van de feiten. De échte feite, "de letter", primair nieuws e.d. bovenaan, onderaan neveninterpretaties, opmerkingen, gerelateerd nieuws e.d. Bijna altijd voorafgegaan door 'opmerkelijk' zoals in DS.
Avondland
Legacy Member
GMotha zei:
Tegenwoordig wordt ook een indeling gemaakt dankzij de hematologie. Zo leerden we dat de indianen dezelfde bloedsamenstelling hebben als de Mongloïde rassen van Azië. Ze zijn vermoedelijk langs de Beringstraat naar Amerika overgestoken. In feite is de mens 1 ras met subrassen als onderverdeling. Ivm IQ enzovoorts: een goed opgeleide aboriginal zal wellicht meer halen dus eigenlijk zijn zo'n tests relatief. Bekijk liever de geschiedenis van de rassen, daar valt volgens mij veel meer uit te halen. Maar laat dat natuurlijk geen basis zijn voor een superioriteitscomplex.
Piejie
Legacy Member
Ik snap jou toch echt niet hoorAvondland zei:En zou Dewael ook een algemeen verbod willen uitvaardigen? Is dat dan geen inbreuk op de vrijheid van meningsuiting? De liberalen van gisteren zijn niet meer ...
Is het maken van oerwoudgeluiden of racistische scheldwoorden roepen wanneer een gekleurde speler aan de bal is dan "vrije meningsuiting"?
Hoe kan je dat nu in godsnaam "vrije meningsuiting" vinden :doh:
GMotha
Legacy Member
Bwa, de zogenaamde "superioriteit van een ras" heeft meer te maken met hoeveel chance dat die volkeren hadden.Avondland zei:
Hoe kunt ge dat geen "vrije meningsuiting" noemen?Piejie zei:
Als die mensen van mening zijn dat zwarten apen zijn (ja, ze zijn mis, maar ge geloven het blijkbaar zelf dus maakt het niet uit) en dat uiten via oergeluiden, maken ze gebruik van hun vrije meningsuiting.
Als een mens zijn mond zou moeten houden omdat iets een ander op zijn tenen zou trappen kunnen we niet meer over vrije meningsuiting praten. En dat is net het gevaarlijke aan vrije meningsuiting.
Als ik u op't straat tegen kom en ik vind u een enorm lelijk figuur en ik zou u zeggen "shit, gij zijt lelijk, gast" dan is dat vrije meningsuiting. Ja, tis onbeschoft en tactloos, maar ge kunt niet zeggen dat't geen vrije meningsuiting is, gewoon omdat't u niet aanstaat wat ik net gezegd had.
Ik ben een voorstander van vrije meningsuiting (ik heb het schijt aan politiek correct), anderzijds vind ik die paljassen op de tribune ook een bende achterlijke foorapen (vanwege hun idiote veronderstelling dat een zwarte een minderwaardige primitieveling is) en zou ik ook in mijn recht (volgens de vrije meningsuiting) zijn die mannen te vertellen dat ze voor mij niet veel meer zijn dan een hoopke menselijk afval.
Het kan in beide richtingen. Trouwens: sticks and stones...
Zolang racisme bij woorden blijft is't vrije meningsuiting.
Avondland
Legacy Member
GMotha zei:
Afrikanen zitten al langer op hun continent dan eenderwelk ras op aarde. Maar naar mijn mening is het Europide ras de meest succesvolle groep op aarde. Uitvinding van het boek, electriciteit, vernieuwende oorlogsvoering, politieke doctrines die menigeen land beïnvloed, grote denkers, ...
Als we naar Afrika kijken moet je al héél ver gaan zoeken voor een innovatieve uitvinding van een Afrikaan. Om mijn post niet te racistisch laten klinken dien ik wel te nuanceren en zeggen dat ik vind dat elk volk zelfbeschikkingsrecht heeft en moet behouden. Met Afrikanen in Afrika en Arabieren in Arabië heb ik geen zaken, maar als ze via een vluchtelingenstroom Europa binnentrekken heb ik daar wél zaken mee.
GMotha
Legacy Member
Da's omdat zij (de meesten toch) zich meer bezig moesten houden met overleven. Europa is voor een groot deel altijd al een vruchtbaarder gebied geweest met een zacht klimaat. Wij hadden het makkelijker en konden ons "verstrooiing" veroorloven.Avondland zei:
But then again: van de arabieren hebben we hygiëne, wiskunde, een groot deel van onze geneeskunde, ... geleerd. Van de aziaten (china, india, japan etc...) hebben we ook fameus veel geleerd. Allemal dankzij de handel.
+ Egypte is trouwens nog steeds Afrika.
pina
Legacy Member
dat is wel héél kortzichtig hoor. Je weet evengoed (of je weet het niet) dat in het verre oosten de bakermat ligt van enorm veel zaken. daarnaast heb je nog de verlichting binnen de islam die er al vééél vroeger was dan in onze continenten. Het is dankzij de kruistochten dat de christelijke wereld zich kon ontwikkelen en profiteren van de brichten van de islamitische beschaving. Het is echt wel naief om te stellen dat europeanen aan de basis lagen van al die uitvindingenAvondland zei:
Europeanen en het Westen hebben doorheen de geschiedenis niets anders gedaan dan andere landen koloniseren en onderdrukken voor hun eigen goed. Zelfs tot op vandaag gebeurt dat nog. Hetzij niet meer via het oude koloniseren, maar wel door andere machtsspelletjes: oorlogsvoering in het m-o (uiteraard), maar verder ook nog de uitbuiting van de afrikaanse landen voor hun grondstoffen. Wist je dat de minst onwikkelde landen vd wereld (de zgn MOL) systematisch in de armoede wordt gedrukt zodat zij nooit uit het dal kunnen geraken? Er worden wel heel wat zaken georganiseerd om hen uit de armoede te helpen, maar dmv bv strenge importregels in Europa, is de uitwerking uiteindelijk zo goed als nihil voor hen. En Europa maar blijven profiteren van de Afrikaanse grondstoffen.
Avondland
Legacy Member
pina zei:dat is wel héél kortzichtig hoor. Je weet evengoed (of je weet het niet) dat in het verre oosten de bakermat ligt van enorm veel zaken. daarnaast heb je nog de verlichting binnen de islam die er al vééél vroeger was dan in onze continenten. Het is dankzij de kruistochten dat de christelijke wereld zich kon ontwikkelen en profiteren van de brichten van de islamitische beschaving. Het is echt wel naief om te stellen dat europeanen aan de basis lagen van al die uitvindingen
Europeanen en het Westen hebben doorheen de geschiedenis niets anders gedaan dan andere landen koloniseren en onderdrukken voor hun eigen goed. Zelfs tot op vandaag gebeurt dat nog. Hetzij niet meer via het oude koloniseren, maar wel door andere machtsspelletjes: oorlogsvoering in het m-o (uiteraard), maar verder ook nog de uitbuiting van de afrikaanse landen voor hun grondstoffen. Wist je dat de minst onwikkelde landen vd wereld (de zgn MOL) systematisch in de armoede wordt gedrukt zodat zij nooit uit het dal kunnen geraken? Er worden wel heel wat zaken georganiseerd om hen uit de armoede te helpen, maar dmv bv strenge importregels in Europa, is de uitwerking uiteindelijk zo goed als nihil voor hen. En Europa maar blijven profiteren van de Afrikaanse grondstoffen.
Tuurlijk was dat kortzichtig, moest ik een uiteenzetting doen over de nuances (zoals Egypte in Afrika) die zich voordeden in mijn betoog was ik nu nog bezig. Over die uitvindingen: dat Europeanen veel overnamen van Arabieren en Chinezen is inderdaad waar. Tot en met de late middeleeuwen stond Europa hopeloos achter op vlak van techniek en innovatie op het Midden-Oosten. Die technologische superioriteit kwam er pas vanaf de periode van de rationalisten. Sedertien hebben we de 7 zeëen bezeild en veroverd en bijna overal onze stempel gedrukt. Nu lijkt het of China en India een comebackbeweging gaan doen en proberen ze de monopoliepositie van de VS als superstaat te doorbreken. Binnen x-aantal jaar zal de wereldorde er helemaal verschillend uitzien.
Avondland
Legacy Member
GMotha zei:
Puntje van nuancering: we hebben de antieke wijsbegeerte dankzij de Arabieren terug leren ontdekken. Ten tijde van Augustinus werd de filosofie enkel nuttig beschouwd als zijnde een philosophia christiana, een soort van wegbereider tot de ene Waarheid. Het is dankzij de herontdekking van Aristoteles dat de verstrengeling tussen filosofie en theologie aan een einde kwam en dat tussen rede en geloof een onderscheid kwam. (het examen van wijsbegeerte vergeet ik blijkbaar niet zo snel)
Flamingant
Legacy Member
Griekenland is wreed vruchtbaar :doh:GMotha zei:
En Afrika is 1 dorre woestijn :doh:
Trouwens, onze genenpoel heeft wel een paar ijstijden doorstaan he, ik denk niet dat ze hier al veel skieden of snowboarden...
Ah, wat precies?
Ah, wat precies?
Ah, wat precies?
Ah, wat precies?
Ik wil niet de white power man uithangen, maar toen egypte nog bloeide waren de leiders daar blank
Flamingant
Legacy Member
Culture’s Bell Curvepina zei:
(Steve Sailer The American Conservative - 17-11)
review of:
Human Accomplishment: The Pursuit of Excellence in the Arts and Sciences, 800 B.C. to 1950, Charles Murray, HarperCollins, 688 pages
Few figures in American intellectual life more admirably combine ambition and modesty than data maestro Charles Murray. Every decade or so, Murray delivers a big book full of graphs and tables that audaciously but judiciously illuminates a vital topic.
In 1984, Murray’s Losing Ground demonstrated the malign effect of Great-Society-era programs on the poor, laying the basis for the successful welfare-reform act of 1996.
His huge 1994 best-seller, The Bell Curve, co-written with the late Richard J. Herrnstein, had the opposite effect. It made such a definitive case for the broad impact of differences in intelligence that the dread letters “IQ” had to be driven out of polite society. For example, the new book No Excuses: Closing the Racial Gap in Learning by conservative scholars Abigail and Stephan Thernstrom obsessively avoids even mentioning The Bell Curve until the fine print notes at the back. This post-Bell-Curve taboo on IQ made possible the recent No Child Left Behind Act mandating that every public-school student in America be academically “proficient” by 2014. Even the Thernstroms recognize that this attempt to legislate America into Lake Wobegon, where all the children are above average, is absurd.
In 1997, Murray quietly began a huge project to rank objectively history’s most important discoverers and creators so that he could examine the causes and correlates of greatness. The result is his gracefully written and enthralling Human Accomplishment: The Pursuit of Excellence in the Arts and Sciences, 800 B.C. to 1950.
For example, to determine the most significant Western visual artists, Murray assembled 14 leading comprehensive works by art historians such as Gombrich and Janson. For each name in each book’s index, he typed into his computer basic measures of importance such as the number of pages mentioning the artist. (No surprise: Michelangelo came out on top.)
This sounds simple, perhaps even simple-minded, but these kinds of metrics of eminence have been repeatedly validated during decades of use by social scientists ranging from Charles Darwin’s smarter cousin Francis Galton to Murray’s mentor, U.C. Davis psychologist Dean Keith Simonton. Still, the process raised many technical problems that could have biased the results, such as which works to rely upon and how many to use. Murray meticulously dealt with each issue using his mastery of statistics.
Once assembled, his “inventory” of 4,002 significant figures in 21 categories allowed him quantitatively to test some Big Questions. For instance, did the pursuit of excellence flourish more in liberal democracies than in non-despotic monarchies? Answer: no.
Having spent 17 years in the marketing-data business, I love pointing out better ways to crunch numbers. I can identify several weaknesses in Murray’s methods. For example, since we don’t know the names of most of the countless artists who worked on the great medieval cathedrals, Murray can’t include them in his tables of great individuals and thus he underrates the artistic accomplishments of the Middle Ages. Yet, to my surprise, I can’t think of a single way to do it better than he did.
His methods and lists should become the standards for future research. There is little need to reinvent his wheels. If you want to rate other types of famous people, such as soldiers, violinists, or chefs, you can just follow his methodology. Conversely, if you want to explore questions Murray skips over, such as the role of social class, educational level, or left-handedness among the accomplished, you can just use his tables of names as your starting points.
Because Murray measures the consensus of the experts, his rankings aren’t too surprising. Galileo is at the top in astronomy; Darwin in biology; Newton and Einstein in physics; Pasteur in medicine; Beethoven and Mozart in Western music; and, of course, Shakespeare in Western literature. Still, anybody who likes baseball statistics will find Human Accomplishment great fun.
For example, Thomas Edison is the only American to lead a category (technology, where he shares the top spot with steam-engine developer James Watt). In general, Americans didn’t do terribly well in any other category, although we can hope that we improved after 1950, when Murray stops in order to prevent ephemeral recent fads from warping the data.
Ben Franklin drubs Thomas Jefferson in the race to be our nation’s foremost Renaissance man. Franklin scores as a major figure in both physics and technology, and a significant one in literature. Others who qualified in three categories include Galileo, Leibniz, Huygens, Archimedes, and Rousseau, who was not just a philosopher and novelist but also a successful comic-opera composer. The top polymaths, showing up as significant in four categories, were Descartes and, predictably, Leonardo Da Vinci.
All the rankings will inspire arguments, of course, but that’s one of the book’s pleasures.
French postmodernists will sneer at the very concept of objectively measuring greatness, but their brittle amour propre will be secretly salved by hearing that the most important city in Murray’s lists, by far, is Paris. It was the workplace for 12 percent of the 4,002 significant scientists and artists. Of course, you can’t construct interesting new knowledge like this if you actually believe the boring old deconstructionist dogmas.
France is tied with Britain and Germany as the leading nation, with Italy fourth. Interestingly, 80 percent of the significant Europeans grew up in a rather narrow axis running from Naples up the Rhine to Edinburgh.
Can we trust these data? The scholars upon whom Murray relies have their personal and professional biases, but, ultimately, their need to create coherent narratives explaining who influenced whom means that their books aren’t primarily based on their own opinions but rather on those of their subjects. For example, the best single confirmation of Beethoven’s greatness might be Brahms’s explanation of why he spent decades fussing before finally unveiling his First Symphony: “You have no idea how it feels for someone like me to hear behind him the tramp of a giant like Beethoven.”
In Paul Johnson’s just-published and immensely readable book Art: A New History, you can see how even this most opinionated of historians must adapt himself to the judgments of artists. Much of the book’s entertainment value stems from Johnson’s heresies, such as his grumpy comment on Michelangelo’s Sistine Chapel: “No one ever wished the ceiling larger.” Still, Johnson can’t really break free from conventional art history because he can’t avoid writing about those whom subsequent artists emulated.
For example, Johnson finds Cézanne (who ranks 10th in Murray’s table of 479 significant artists) painfully incompetent at the basics of his craft. Yet, Johnson has to grit his teeth and write about Cézanne at length because he “was in some ways the most influential painter of the late nineteenth century because of his powerful (and to many mysterious) appeal to other painters ...” In contrast to Johnson, Murray keeps his artistic opinions upbeat or muted because his goals are scientific.
Human Accomplishment sheds fascinating light on identity-politics issues. Women, for instance, account for merely 2 percent of the 4,002 personages. They are strongest in Japanese literature, with 8 percent of the significant names, including the third-ranked Japanese writer, Lady Murasaki Shikibu, author of the thousand-year-old proto-novel The Tale of Genji. Women are particularly insignificant in composing classical music (0.2 percent) and inventing technology (0.0 percent). Is this changing much? Murray unofficially glanced at who “flourished” after 1950 (depressingly to me, he assumes careers peak at age 40) and found female accomplishment to be up sharply only in literature. In fact, the percentage of Nobel Prizes won by women fell from 4 percent in the first half of the 20th century to 3 percent in the second.
Still, Murray’s rankings may be slightly unfair to female artists because they are less likely to have brilliant followers. My wife, for example, was incensed that Jane Austen finished behind the lumbering Theodore Dreiser and the flashy Ezra Pound. Yet, these men probably did have more influence on other major writers. That’s because subsequent famous authors were mostly male and thus less interested than the female half of the human race in Austen’s topics, such as finding a husband.
Dead white European males dominate his inventories, despite Murray reserving eight of his 21 categories (including Arabic literature, Indian philosophy, and Chinese visual art) for non-Western arts. Murray, who was a Peace Corp volunteer in Thailand and has half-Asian children, began this project wanting to devote even more attention to Asian accomplishments but found he couldn’t justify his predisposition.
In the sciences, 97 percent of the significant figures and events turned out to be Western. Is this merely Eurocentric bias? Of the 36 science reference books he drew upon, 28 were published after 1980, by which time historians were desperately searching for non-Westerners to praise. Only in this decade has the most advanced non-Western country, Japan, begun to win science Nobels regularly.
Why is the West best? After five years of work, Murray still didn’t know. Then, he had an unexpected epiphany: the single biggest reason most of history’s highest achievers came from Christendom was ... Christianity.
He writes,
It was a theology that empowered the individual acting as an individual as no other philosophy or religion had ever done before. The potentially revolutionary message was realized more completely in one part of Christendom, the Catholic West, than in the Orthodox East. The crucial difference was that Roman Catholicism developed a philosophical and artistic humanism typified, and to a great degree engendered, by Thomas Aquinas (1226-1274). Aquinas made the case, eventually adopted by the Church, that human intelligence is a gift from God, and that to apply human intelligence to understanding the world is not an affront to God but is pleasing to him.
From 1850 to 1950, per capita accomplishment tended to decline, which is especially striking considering the huge spread of education. Diminishing returns in the sciences seem inevitable because the low-hanging fruit was picked first. In the arts, though, Murray believes that loss of faith in both the purpose of life and the efficacy of the individual retarded greatness, especially in the post-Freudian age.
Murray expects that almost no art from the second half of the 20th century will be remembered in 200 years. Indeed, Europe, homeland of geniuses, has collapsed into a comfortable cultural stasis reminiscent of Rome in the 2nd century A.D. In addition to Murray’s philosophical explanations, I’d also point to causes such as the genocide of Europe’s highest-achieving ethnic group (Jews were about six times more likely than gentiles to become significant figures from 1870 onward); the rise of anti-elitist ideologies; and the decline of nationalism. From Vergil to Verdi, great men engendered great works to celebrate their nations. Nobody, however, seems likely to create an epic glorifying the European Union.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.