MilM zei:
ik heb het gisteren ook voorgehad met mijn zeer lange post op uw quotes
(dan wel geen zwart scherm, maar mijn post in clipboard steken en vergeten te plakken voor ek iets ander in clipboard stak)
Auwtch, al even pijnlijk
.
Ok.
Daar zit waarheid in.
Ik zal mij ook zomaar niet laten leiden door uiterlijk.
Het probleem is dat anderen dat wel kunnen doen.
En met anderen bedoel ik relaties/clienteel die voor een bedrijf belangrijk kunnen zijn. (zoals ik aangaf, imago)
De fout ligt dus niet bij het bedrijf, maar bij de maatschappij.
En dat is juist de hele moeilijkheid in deze discussie.
Inderdaad, dat is het grote probleem, de mentaliteitsverandering die nodig zou zijn.
Moreel gezien zou dat idd beter zijn.
Maar de uitvoering ervan ?
Ik denk niet dat het een goede zaak is om een dressing code te verbieden zolang de maatschappij zelf nog steeds haar vooroordelen heeft.
Dit zal voor problemen zorgen die ik al aangegeven heb.
Alles moet in fases gebeuren natuurlijk, anders krijg je het probleem van het communisme: te snel veranderingen willen doorvoeren, zonder de broodnodige educatie van de mensen die in het systeem meedraaien.
Er moet een, zoals ze dat in de politiek zo graag zeggen, maatschappelijk draagvlak zijn.
Hygienische redeneren kun je inroepen idd.
Maar als je die buiten beschouwing laat, wat dan ?
Fatsoen is imo ook belangrijk.
Fatsoen is ook weer zoiets puur persoonlijk.
1) het is eerder gewicht in de schaal leggen tegen het o zo positieve "individuele vrijheid"
2) je hebt gelijk dat egoisme geen slechte eigenschap is. Ik vind dat ook. Maar ik vind ook dat een bedrijf nog altijd een bepaalde controle mag uitoefenen op zijn eigen imago.
Als een persoon met hitler kledij naar het werk gaat en men laat dat toe en d emedia krijgt daar argwaan van, dan zal dit enorm slechte reclame zijn voor dat bedrijf.
Dit kan wel degelijk slechte cijfers met zich meebrengen wanneer dat een bedrijf is die producten maakt voor de consument zelf en nog een goeie concurrenten heeft.
Economisch kan dit dus zware gevolgen hebben, enkel en alleen omwille van die éne persoon.
Om nog maar eens aan te tonen dat het probleem niet bij het bedrijf ligt en dat het verbieden van een dressing code zeker geen oplossing is.
Het probleem is dat de mensen nu éénmaal een link kunnen leggen tussen de persoon en zijn kledij.
Ze zullen namelijk denken dat hij sympathie heeft voor hitler.
Een bedrijf MOET zich daar tegen kunnen wapenen imo.
Ik denk niet dat ik ergens beweerd heb dat het probleem enkel bij de bedrijven ligt, als het zo leek, dan is dat een misverstand. Het probleem is dat er sprake is van een vicieuze cirkel, maar dat niemand die durft te doorbrikken uit eigenbelang, omwille van het systeem waar we inzitten.
Een job is in dit systeem nu éénmaal een heilig iets, zaken doen die ervoor zouden kunnen zorgen dat je die verliest is niet "verstandig" (tussen aanhalingstekens omdat dit een beetje dubieus is, het is verstandig met betrekking tot het overleven in het systeem), die onzichtbare macht beheerst ons en geeft bedrijven echter soms teveel macht.
We hebben het dan ook niet over mode, eerder over kledij met boodschappen.
En geen wrevel ?
Als mensen met kledij naar het werk gaan die een bepaalde boodschap heeft en waar anderen totaal niet akkoord me zijn, kan dit natuurlijk voor een slechte sfeer zorgen.
Niet enkel kledij natuurlijk.
Botsende persoonlijkheden idd.
Of botsende ideeen.
Ideeen die naar boven kunnen komen door kledij.
Want men heeft op het werk niet zomaar de tijd om over alles te praten, dus bepaalde zaken zouden anders nooit aan bod gekomen zijn.
De kans is groot dat de boodschap op de persoon zijn T-shirt of dergelijke meer toch reeds werd uitgedragen door de persoon zelf. Nu ja, persoonlijk classificeer ik dergelijke boodschappen onder de vrije meningsuiting, waar ik ook geen beperkingen aan stel logischerwijze, maar daarover discussiëren brengt ons wat te ver.
Als de persoon niet meer goed in de aard ligt met zijn collega's lijkt me dat een persoonlijke verantwoordelijkheid dan ook, op grond daarvan, dat productiviteit met de collega's wegens conflicterende meningen onmogelijk is, kan men de persoon dan ook wel ontslaan. Echter, de kledij was hier enkel een aanleiding, de oorzaak lag dan reeds bij een enorm verschil in meningen bij die mensen dat toch op één of andere manier de productiviteit reeds in het gedrang zou moeten gebracht hebben.
Stel je eigen voorbeeld van de persoon die met een racistische leuze naar de zwarte klant gaat.
De persoon zal die klant allicht niet kunnen binnenrijven, dit is een blaam op zijn werkrecord en omwille van die reden kan ontslag wel gewenst zijn (dat hij geen rekening hield met de klant).
Zonder regels is het dus perfect mogelijk om toch excessen die het bedrijf zouden schaden te weren. De voorbeelden die telkens worden opgesomd zijn namelijk steevast excessen die men kan tegenkomen en die het bedrijf schaden op één of andere manier, maar die excessen zijn te weren op een simpele manier, zonder daarvoor terug te moeten grijpen naar regels omtrent kledij. Enkel naar regels omtrent productiviteit.
1) Ik weet het. Het was ook totaal niet mijn bedoeling om een vergelijking te maken. Ik bedoelde eerder van wat als ik dat WEL wil uitbreiden naar fysieke integriteit ? Dus niet jij, maar ik. Want je kunt u evenzeer afvragen of anderen zich wel kunnen uitspreken over wat ik wel en niet mag in de context van fysieke integriteit.
2) Dit was dus geen vergelijkend voorbeeld, maar ik heb wel andere vergelijkende voorbeelden gegeven, zoals het nazi voorbeeld (dat iemand anders mee opkwam) en het racisme voorbeeld.
Op dat laatste heb je jammer genoeg nog niet gereageerd.
Bij deze gebeurd hierboven dus.
Als men het wel zou uitbreiden naar fysieke integriteit bekomt men hoogstwaarschijnlijk op termijn een maatschappij waar de wet van de sterkste geldt, dat is niet wat ik wens te bekomen, vandaar dat ik steevast voor die fysieke integriteit erbij pleit. De reden waarom anderen zich daar wel kunnen over uitspreken is omdat het hen ook aanbelangt wat jij met hun lichaam uitvreet.
Omdat zoals ik al aangaf, je de discussie eerder voert van hoe de wereld er moet uitzien.
Je kunt best beseffen dat de wereld er zo zou moetne uitzien en daar voor streven, maar toch realiseren dat dit bedrijven schade kan opbrengen en dus eerder een probleem is in de maatschappij dan bedrijven die teveel macht hebben.
Het is een beetje van beiden één. (Ik begin hier nogal politici-uitspraken te doen).
Daarom dat zo'n vicieuze cirkel is, het "voetvolk" (niet de meest ideale term, maar bon) kan je niet mobiliseren omdat ze hun job willen behouden, de bedrijven kan je niet mobiliseren omdat zij aan de klanten denken.
Neen, dit heb ik nergens beweerd. (ik ben trouwens wel een rasechte liberaal
)
Ik zeg dat kledij een onderdeel kan zijn van imago en dat het imago van personeelsleden op zich kan bijdragen tot het imago van een zaak.
Als je een bedrijf moet gaan vertegenwoordigen bij een belangrijke klant, bv een ander groot bedrijf, dan doe je dit niet in trainingspak.
Als verschillende bedrijven bv hengelen achter een contract en de bedrijven liggen ongeveer gelijk in de schaal, dan kan het wel degelijk zijn dat ze het contract niet aan jou geven, omdat jij daar toekwam in training. En dat kan om veel geld gaan. Om maar een belangrijk voorbeeld te geven.
Daar speelt het maatschappij-element weer een rol ja, inderdaad.
Maar het is vooral het consequent doortrekken naar de extreme voorbeelden die mij wat storen bij jou. Dus de voorbeelden van nazi kledij en racistische kledij.
Want een hoofddoek is natuurlijk veel minder erg en ik kan veel beter begrijpen dat mensen dat wel nog toelaatbaar vinden.
Ik kan moeilijk in de overduidelijke inconsistentieval trappen door te zeggen dat dergelijke zaken niet kunnen hé ...
Als ik nu zou beweren dat dat niet kan, hoe kan ik dan nog beweren dat die vrouw haar hoofddoek zou mogen dragen? Het is op hetzelfde gebaseerd: "men kan mensen schockeren met die kledij en zo potentiële klanten afschrikken".
Ik betwijfel de gedachtengang erachter, niet de regel, zoals ik al een paar keer zei, dan kan je moeilijk op zulk een manier de gedachtengang de ene maal wel toepassen, de andere maal niet.
Persoonlijk vind ik dat als iemand geschockeerd is, het aan de persoon zelf ligt, maar dat is al zeker geen populaire mening om te hebben, hoewel ze rationeler is dan het emotioneel meeleven met mensen die geschockeerd worden door vanalles en nog wat. Het hele politiek correct denken is daarop gestoeld, op het vermijden van het shockeren van mensen. Echter zijn sommigen door zodanig veel geshockeerd dat je je kan afvragen waar de grens ligt en of die wel moet getrokken worden.
wat 'n levensinstelling!