JasperCLA zei:
Ergo de spanning waarover ik het had wegens vastzitten zonder perspectieven... Op het thuisfront zijn er regelmatig heel wat relletjes en caféruzies over heel wat banalere dingen. (denk aan de betoging vorig jaar, rellen omdat men een beetje loon moet afstaan. Uiteraard onfair regeringsbeleid maar vergeleken met deze situatie peanuts).
Bijzonder weinig mensen beschikken over het inlevingsvermogen van die asielzoekers zelf. Het is toch doodnormaal dat men 'ergens' een leven wilt opbouwen? Kan je verder eens uitleggen wat voor bedenkingen het concreet oproept bij u?
Ik kan mij best inbeelden dat die vluchtelingen niet helemaal gelukkig zijn met hun situatie, nogal wiedes. Maar als je dan na die periode van ellende terechtkomt in een veilig, welvarend EU land, in al bij al comfortabele omstandigheden, vind ik het moeilijk om te begrijpen dat die frustratie dan nog steeds overheerst. Is dat omdat hun verwachtingen te hoog liggen (mss door beloftes van mensensmokkelaars?), of ligt de oorzaak dieper?
Je leest dan artikels over vechtpartijen tussen verschillende religieuze groepen (terwijl je dan naar eigen zeggen op de vlucht bent voor religieus geïnspireerd geweld), aanrandingen van vrouwen, klachten over het gebrek aan internet of koelkasten e.d.m., en dan frons ik toch eens de wenkbrauwen. Ik weet ook wel dat die artikels niet volstaan om de realiteit te schetsen, en dat het allicht over een minderheid gaat, maar toch herken ik daarin een attitudeprobleem (vooral wat de vechtpartijen en aanrandingen betreft) dat ik niet wens te zien in de maatschappij. Jij wijt dat aan frustratie, ik stel mij de vraag of dat niet een dieperliggend cultureel/maatschappelijk verschil is.
Als je het op een enigszins perverse manier bekijkt, is de oorlog in Syrië voor veel van die mensen de kans van hun leven om een beter bestaan op te bouwen in Europa. Ze komen hier dan toe na maanden van ellende, dan is extra spanningen tussen azielzoekers onderling of azielzoekers en hulpverleners toch het laatste wat ik verwacht ja. Ik heb zowat de indruk dat er gewoon een deel opportunisten tussen zit die zich het land van melk en honing wellicht anders hadden voorgesteld. Pech gehad, denk ik dan, om het cru te stellen. Zolang we onze plicht vervullen en opvang voorzien, zie ik niet in wat ze op korte termijn meer kunnen verlangen.
Ze tonen in zekere zin weinig begrip of geduld voor de uitzonderlijke situatie die Europa nu moet trachten op te lossen, maar dat kan ik hen dan weer niet echt kwalijk nemen.
Tweede quote is niet van mij trouwens.