JPV
Legacy Member
deel 2:
Iemand een alternatief?
Bijzonder pessimistisch is Davies over mogelijke alternatieven. “Ik ben bang dat de ziekte terminaal is”, schrijft hij in de epiloog. Zo ver hoeven we niet mee te gaan in het doemdenken. Het debat dat in Nederland is ontstaan na het boek van Luyendijk geeft de burger moed. Een groep correspondenten schreef met Het maakbare nieuws zelfs een omstandige repliek op de ‘afvallige’ Luyendijk. “De buitenlandjournalistiek valt alleen te redden als we vertragen”, stelt Bram Vermeulen daarin. Toegegeven, in deze tijden van internetnieuws klinkt dat meer dan ooit als een utopie.
En toch hoeft dat alternatief niet zo ondenkbaar te zijn. Het mediadebat wijst erop dat er, ook bij ons, een grote groep is die gevoelig is voor de kwetsbaarheid van de media. Als die groep groot genoeg is, wordt zij als unserved audience interessant om te bedienen. Dat kan binnen het bestaande economische model. Alleen moeten dan de regels die nu gelden voor de in de niche gedreven onderzoeksjournalistiek weer de norm worden voor elke vorm van journalistiek. We moeten zelf nieuws kunnen opduiken en kunnen checken. Net zoals er consumenten zijn die een biologisch gekweekte kip uit de Landes verkiezen boven een chloorkip, moet er een publiek zijn voor dergelijke kwaliteitsinformatie. Een publiek dat bereid is meer te betalen voor ‘slow journalism’ dan voor een gratis meeneemkrant in de trein.
Daarmee zijn we bij de laatste schakel aangekomen: de lezer-consument. U. En ja, ook u bent een beetje schuldig. Als er dagelijks non-berichten over Britney Spears geproduceerd worden, is dat omdat u die verslindt. Als er gedeald wordt over politieke primeurs, is dat omdat u dat nieuws graag als eerste in uw krant leest. Als er daags na complexe feiten al omstandige analyses verschijnen, is dat omdat u die snelle duiding van ons eist.
We beloven u nu al dat deze krant in het najaar naar de wijken van Anderlecht zal terugkeren. Wellicht levert dat een moeilijk en genuanceerd verhaal op, met het risico dat u het ongeïnteresseerd opzijschuift. Waarvoor nu al onze excuses.
Nick Davies, Flat Earth News, Chatto & Windus, 2008, 408 p.
Joris Luyendijk, Het zijn net mensen, Podium, 2006, 220 p.
H.J.A. Hofland e.a., Het maakbare nieuws, Balans, 2008, 239 p.
Op 3 juli debatteert Nick Davies over zijn boek in het Internationaal Perscentrum, Residence Palace, Wetstraat, Brussel.
Er moet een publiek bestaan dat bereid is meer te betalen voor ‘slow journalism’ dan voor een meeneemkrant in de treinFoute verhalen worden soms doelbewust de wereld in gestuurd. Dat toont aan dat sommigen zich erg bewust zijn van de huidige kwetsbaarheid van de globale media en kansen zien om daar misbruik van te maken. Dat is pas alarmerend
Journalisten worden steeds meer geestesarbeiders die aan de lopende band verhalen moeten produceren. De tijdrovende bezigheid van waarheidsvinding is niet langer de regel, een ontwikkeling die nog versterkt wordt door de concurrentie van het internet, dat als een deeltjesversneller ongecontroleerd nieuws uitbraakt
De gevaren van spin doctors, pr-bureaus en een kruideniersmentaliteit
n De in nieuwsmedia overal ter wereld gepubliceerde foto’s van de onbekende indianenstam in het Braziliaans-Peruviaanse grensgebied, bleken een ‘hoax’, een leugentje om bestwil, van de antihoutkaplobby.
n Rellen in Anderlecht. Dagelijks werd voorspeld dat er nog een tweede veldslag op stapel stond, maar nee. De bron, één enkel sms’je, was dan ook uiterst discutabel.
n Het is geen toeval dat Sarah Jessica Parker momenteel zo vaak opduikt in celebrity-rubrieken. Veel van de ‘nieuwsjes’ zijn gefabriceerd door een pr-bureau, om u erop te wijzen dat er van Sex & the City ook een filmversie bestaat.
Bijzonder pessimistisch is Davies over mogelijke alternatieven. “Ik ben bang dat de ziekte terminaal is”, schrijft hij in de epiloog. Zo ver hoeven we niet mee te gaan in het doemdenken. Het debat dat in Nederland is ontstaan na het boek van Luyendijk geeft de burger moed. Een groep correspondenten schreef met Het maakbare nieuws zelfs een omstandige repliek op de ‘afvallige’ Luyendijk. “De buitenlandjournalistiek valt alleen te redden als we vertragen”, stelt Bram Vermeulen daarin. Toegegeven, in deze tijden van internetnieuws klinkt dat meer dan ooit als een utopie.
En toch hoeft dat alternatief niet zo ondenkbaar te zijn. Het mediadebat wijst erop dat er, ook bij ons, een grote groep is die gevoelig is voor de kwetsbaarheid van de media. Als die groep groot genoeg is, wordt zij als unserved audience interessant om te bedienen. Dat kan binnen het bestaande economische model. Alleen moeten dan de regels die nu gelden voor de in de niche gedreven onderzoeksjournalistiek weer de norm worden voor elke vorm van journalistiek. We moeten zelf nieuws kunnen opduiken en kunnen checken. Net zoals er consumenten zijn die een biologisch gekweekte kip uit de Landes verkiezen boven een chloorkip, moet er een publiek zijn voor dergelijke kwaliteitsinformatie. Een publiek dat bereid is meer te betalen voor ‘slow journalism’ dan voor een gratis meeneemkrant in de trein.
Daarmee zijn we bij de laatste schakel aangekomen: de lezer-consument. U. En ja, ook u bent een beetje schuldig. Als er dagelijks non-berichten over Britney Spears geproduceerd worden, is dat omdat u die verslindt. Als er gedeald wordt over politieke primeurs, is dat omdat u dat nieuws graag als eerste in uw krant leest. Als er daags na complexe feiten al omstandige analyses verschijnen, is dat omdat u die snelle duiding van ons eist.
We beloven u nu al dat deze krant in het najaar naar de wijken van Anderlecht zal terugkeren. Wellicht levert dat een moeilijk en genuanceerd verhaal op, met het risico dat u het ongeïnteresseerd opzijschuift. Waarvoor nu al onze excuses.
Nick Davies, Flat Earth News, Chatto & Windus, 2008, 408 p.
Joris Luyendijk, Het zijn net mensen, Podium, 2006, 220 p.
H.J.A. Hofland e.a., Het maakbare nieuws, Balans, 2008, 239 p.
Op 3 juli debatteert Nick Davies over zijn boek in het Internationaal Perscentrum, Residence Palace, Wetstraat, Brussel.
Er moet een publiek bestaan dat bereid is meer te betalen voor ‘slow journalism’ dan voor een meeneemkrant in de treinFoute verhalen worden soms doelbewust de wereld in gestuurd. Dat toont aan dat sommigen zich erg bewust zijn van de huidige kwetsbaarheid van de globale media en kansen zien om daar misbruik van te maken. Dat is pas alarmerend
Journalisten worden steeds meer geestesarbeiders die aan de lopende band verhalen moeten produceren. De tijdrovende bezigheid van waarheidsvinding is niet langer de regel, een ontwikkeling die nog versterkt wordt door de concurrentie van het internet, dat als een deeltjesversneller ongecontroleerd nieuws uitbraakt
De gevaren van spin doctors, pr-bureaus en een kruideniersmentaliteit
n De in nieuwsmedia overal ter wereld gepubliceerde foto’s van de onbekende indianenstam in het Braziliaans-Peruviaanse grensgebied, bleken een ‘hoax’, een leugentje om bestwil, van de antihoutkaplobby.
n Rellen in Anderlecht. Dagelijks werd voorspeld dat er nog een tweede veldslag op stapel stond, maar nee. De bron, één enkel sms’je, was dan ook uiterst discutabel.
n Het is geen toeval dat Sarah Jessica Parker momenteel zo vaak opduikt in celebrity-rubrieken. Veel van de ‘nieuwsjes’ zijn gefabriceerd door een pr-bureau, om u erop te wijzen dat er van Sex & the City ook een filmversie bestaat.
... drie gevalletjes waarvan ze ook nog eens niet weten wie de dader is. Turken die worden aangeschreven in Limburg om op te rotten, onder een steen geleefd de afgelopen weken? Ah nee wacht, nu was het anoniem dus dan kan het nog op een blanke dader gestoken worden, de rest in die afgelopen weken kwam uit een minderheidsgroep en die zijn natuurlijk immuun.