noot: uiteraard is dit voor de normale gevallen, verkrachtingen en weet ik veel wat zijn een heel andere zaak
ben ik mee eens, laat ik dan ook uit deze discussie.
zarathustra zei:
Zou het niet beter zo zijn als je voor gelijheid wil zorgen?
- man en vrouw beslissen samen ze dat kind willen
- man en vrouw beslissen samen dat ze dat kind niet willen
- vrouw beslist dat ze geen kind wil en doet een abortus
- man beslist dat hij geen kind wil en kan zich daar legaal van distantiëren.
De manier waarop beiden in die situatie geraakt zijn is gelijk en eind resultaat is gelijk voor beiden alleen de manier waarop je daar geraakt is verschillend. Dat is het meest eerlijk lijkt me.
eind resultaat is niet gelijk voor beiden, hé. Als de man beslist dat hij geen kind wil, staat de vrouw voor een moeilijke keuze. Ofwel kind alleen opvoeden, ofwel minstens moreel/financieel gedwongen abortus uitvoeren. Je kan ook geen lange bedenkingstermijn geven, wegens de stijgende kans op complicaties (ook psychisch) van een zwangerschap. Je bezwaart dus de keuze van de moeder, terwijl de vader even verantwoordelijk zou moeten zijn. In het omgekeerde scenario heeft de man op zich geen direct nadeel van de keuze van de vrouw.
Bovendien is het niet eerlijk voor het kind dat iemand anders hem/haar het recht van een vader ontneemt. En dat lijkt me in dat geval dé reden om zo'n optie niet te overwegen. Als een kind 2 ouders heeft, lijkt het me logisch dat, tenzij er toen door beide ouders bewust voor gekozen is (wat het geval is bij spermadonoren, maar zelfs daar ter discussie staat) of indien de overheid het oplegt (pleegzorg), er geen "afstand van een kind" mogelijk is.
zarathustra zei:
Nu ga je waarschijnlijk afkomen met het feit dat een abortus een grotere impact heeft dan een juridisch proces. Dat is uiteraard correct, maar is wel iets dat elke vrouw weet wanneer ze om u te citeren 'neukt voor de fun'. Dus aangezien dat iets is waar ze zelf voor kiest lijkt me dat geen factor te zijn..
Tuurlijk weet ze dat er een risico is aan (vaginale) sex. Dat risico ondergaat zij dan ook volledig. Maar door de man de mogelijkheid te geven zich er legaal van te distantiëren leg je ALLE gevolgen van de zwangerschap bij 1 partij, terwijl 2 partijen samen voor de sex gekozen hebben.
Een eerlijker principe zou dan zijn (ook al sta ik er niet 100% achter):
Datum A: man & vrouw hebben sex
Datum B: vrouw ontdekt dat ze zwanger is en licht man officieel in dat ze zwanger is, waarschijnlijk van hem.
Man en vrouw hebben dan 1 week na de aangetekende zending de tijd om te beslissen wat ze zullen doen: kind aanvaarden of weigeren. Aanvaardt het koppel het kind, dan is de situatie zoals nu gebeurt. Koppel kan achteraf nog beslissen om toch abortus uit te voeren, man & vrouw kunnen zich niet meer eenzijdig terugtrekken. Weigeren beide ouders, dan is er natuurlijk abortus. Weigert mama, maar wil papa de baby, dan betaalt de vrouw een schadevergoeding aan de man (bvb 150 euro/maand tot aan de fictieve leeftijd van 18). Vrouw heeft dan als schade dat ze abortus zal moeten uitvoeren (wat ze op zich ook liever niet had gehad, blijft dus een schade, tenzij ze draagmoeder speelt voor de papa) bovenop die schadevergoeding. Weigert papa, maar wil mama de baby, dan betaalt papa dezelfde som aan de mama, los van eventueel alimentatiegeld.
Kind blijft later het recht hebben om tegen beide ouders eventueel een proces in te stellen wegens ouderverlating.
Man én vrouw moeten dan een moeilijke keuze maken, die imho ongeveer gelijkwaardig is. Beide betalen dan voor de gevolgen van de onveilige sex die ze gehad hebben.