Hiapoe
Legacy Member
Ik was er gisterenavond (op mijn eentje thuis) nog eens over aan het filosoferen... wat stoort me nu eigenlijk het meest aan gans deze polemiek...
En ik kwam er eigenlijk op uit dat hetgeen me meest stoort is de manier van communiceren en de manier van het overleggen met elkaar.
Ik heb een aantal principes op dat vlak:
- Geen dogma's hebben
- Altijd twijfelen aan jezelf en je eigen visies en meningen
- Altijd kritisch zijn ten opzichte van anderen hun mening en visie
- Altijd uitgaan van het feit dat de andere partij denkt het goede te doen voor de maatschappij
- Jouw visie en standpunt verdedigen en argumenteren
- Openstaan voor argumenten van de tegenpartij
- Durven zeggen dat je ergens fout was (één van de grootste kwaliteiten die een mens kan hebben imo)
1 voorbeeld:
- De indexering.
Stel puur hypothetisch dat er een indexeringssysteem zou kunnen uitgevonden worden dat eerlijker en socialer dan het huidige systeem en tegelijk betaalbaar is en economisch haalbaar op concurrentievlak met het buitenland.
Dan nog zou de ABVV dogmatisch blijven herhalen dat er aan de index niets mag veranderen.
Stel puur hypothetisch dat er morgen een uitvinding wordt gedaan dat ervoor zorgt dat het vervuilingsprobleem van kernafval volledig oplost. Dan nog zou Groen! en Greenpeace dogmatisch vasthouden aan hun afschaffing van kernenergie.
Als je een dogmatische gesloten houding aanneemt, dan is discussie en vooruitgang niet mogelijk.
tegelijk is dat ook paradoxaal genoeg de zwakte die iemand als ik heeft:
- Ik volg wél mijn principes die ik hierboven aanhaal, ik sta dus open voor verandering, voor het toegeven dat ik ongelijk heb, etc...
- De tegenpartij houdt dogmatisch vast aan hun gelijk, zij kunnen niet ongelijk hebben volgens hen zelf.
Bijgevolg zal ik altijd moeten inbinden in hun richting. Zij zullen namelijk nooit in mijn richting komen. Dat kan heel vermoeiend zijn soms en frustrerend.
Enige manier is om af en toe brute force te gebruiken (niet geweld), maar gewoon te zeggen: luister, we gaan nu gewoon es efkes in de rationele richting. Bij de volgende verkiezingen, als jullie terug aan de macht komen (wat zeker het geval zal zijn, want door die brute force onpopulaire maatregelen volgt de grote massa het dogma) keren jullie maar terug de zaken om...
En zo gaat de slinger heen en weer in de geschiedenis tussen ratio en dogma... althans in een democratie. Dat is hetgeen waar ik me aan blijf optrekken. Zo lang we in een democratie leven zal deze slinger heen en weer blijven gaan en zullen we voorspoedig leven, al zagend en klagend, dat wel!
En ik kwam er eigenlijk op uit dat hetgeen me meest stoort is de manier van communiceren en de manier van het overleggen met elkaar.
Ik heb een aantal principes op dat vlak:
- Geen dogma's hebben
- Altijd twijfelen aan jezelf en je eigen visies en meningen
- Altijd kritisch zijn ten opzichte van anderen hun mening en visie
- Altijd uitgaan van het feit dat de andere partij denkt het goede te doen voor de maatschappij
- Jouw visie en standpunt verdedigen en argumenteren
- Openstaan voor argumenten van de tegenpartij
- Durven zeggen dat je ergens fout was (één van de grootste kwaliteiten die een mens kan hebben imo)
1 voorbeeld:
- De indexering.
Stel puur hypothetisch dat er een indexeringssysteem zou kunnen uitgevonden worden dat eerlijker en socialer dan het huidige systeem en tegelijk betaalbaar is en economisch haalbaar op concurrentievlak met het buitenland.
Dan nog zou de ABVV dogmatisch blijven herhalen dat er aan de index niets mag veranderen.
Stel puur hypothetisch dat er morgen een uitvinding wordt gedaan dat ervoor zorgt dat het vervuilingsprobleem van kernafval volledig oplost. Dan nog zou Groen! en Greenpeace dogmatisch vasthouden aan hun afschaffing van kernenergie.
Als je een dogmatische gesloten houding aanneemt, dan is discussie en vooruitgang niet mogelijk.
tegelijk is dat ook paradoxaal genoeg de zwakte die iemand als ik heeft:
- Ik volg wél mijn principes die ik hierboven aanhaal, ik sta dus open voor verandering, voor het toegeven dat ik ongelijk heb, etc...
- De tegenpartij houdt dogmatisch vast aan hun gelijk, zij kunnen niet ongelijk hebben volgens hen zelf.
Bijgevolg zal ik altijd moeten inbinden in hun richting. Zij zullen namelijk nooit in mijn richting komen. Dat kan heel vermoeiend zijn soms en frustrerend.
Enige manier is om af en toe brute force te gebruiken (niet geweld), maar gewoon te zeggen: luister, we gaan nu gewoon es efkes in de rationele richting. Bij de volgende verkiezingen, als jullie terug aan de macht komen (wat zeker het geval zal zijn, want door die brute force onpopulaire maatregelen volgt de grote massa het dogma) keren jullie maar terug de zaken om...
En zo gaat de slinger heen en weer in de geschiedenis tussen ratio en dogma... althans in een democratie. Dat is hetgeen waar ik me aan blijf optrekken. Zo lang we in een democratie leven zal deze slinger heen en weer blijven gaan en zullen we voorspoedig leven, al zagend en klagend, dat wel!
